ما نیز هم.

؛
بگو از دیرباز این مرز وقت رزم چالاک است،
از این قلدرترش امروز در خروارها خاک است..

بعد از حضور ایشون در منزل متوجه شدم که ما آدمها زیادی همدیگه رو جدی می‌گیریم. درصورتی که خیلی فاقد اهمیت‌تر از این حرف‌هاییم. گاهی یک جوجه مرغ با همین جیک‌جیکش میتونه بخش زیادی از زخمهای ناروای روابط دوست‌نداشتنی انسانی رو بهبود بده.
درود بر ماکیان. الحمدلله.

*گل باقالی هستن و عزیز دل.

بخوانید گروهک تروریستی پهلوی!

در خون‌ریزی سه سور به پدر و پدربزرگ گور به گورش زده؛ مردک بی‌وطن و پیاده‌نظامِ دریده‌اش.

خاموشی و احترام بی‌جا، بزرگ‌ترین خطای ما در برابر ترویج تروریسم بود...

شعار «مرگ بر مجاهد» و رقابت با مجاهد در جنایت؟
عجب سیرک حیوانی‌ای.

.

سطح نسخه و تحلیل‌های اقتصادی عده‌ای با سطح رئیس جمهور برابری میکنه. البته که بیش از این هم انتظار نمی‌رفت.
#ناترازی

«حیران شدن جبهۀ تکفیر، قشنگ است‌»

متداول‌ترین مکالمه‌ای که بنده به طور روزمره تجربه می‌کنم:

در جنگ ۴۰ روزه ۴ نفر از شهدا، جنین‌هایی بودن که در رحم مادر کشته شدن که در نهایت بعضی از اونها روی سینه مادرشون به خاک سپرده شدن.

حرفی نیست. فقط یک سؤال دارم:

به کدامین گناه کشته شد؟/تکویر، ۹

ای ما و صد چو ما ز پی تو خراب و مست
ما بی‌ تو خسته‌ایم تو بی‌ ما چگونه‌ای
-مولانا

«گورباچف ایرانی»

گاهی وسط حمایت‌های جامعه انقلابی و مراعات احوال دولت در نقد کردن، دلمان می‌سوزد از اینکه دولت مستضعفان نیستید و صدای مستضعفان کمتر به گوش‌های مبارک‌تان می‌رسد. سهمیه بنزین مردم و مستضعفانی که با هزار قرض و زحمت ماشین مدل پایین خریده‌اند را حذف میکنید چون مدلش پایین است؛ درمان رایگان کودکان زیر هفت سال را لغو میکنید؛ چندرغاز کالابرگ خانواده‌های مستضعفی که در اربعین به کربلا مشرف شده‌اند را حذف میکنید و می‌گویید حالا بروید به فلان سایت و اثبات کنید که به کشور برگشته‌اید و ساکن ایران شده‌اید و منتظر بمانید تا خودمان بررسی کنیم. حالا برای مردم و پابرهنگان همیشه پای انقلاب سوال شده که آیا با مسافران سفرهای تفریحی ترکیه و گرجستان هم اینطور رفتار می‌شود؟ سوال می‌کنند که مالکان ماشین‌های خارجی چندمیلیاردی به یارانه دولت در دریافت بنزین نیاز بیشتری دارند یا صاحبان پراید‌ها و وانت‌های مدل پایین؟ سوال می‌کنند که برق خانه‌های چهل و پنجاه متری ما با دو لامپ و یک یخچال و تلوزیون به همان اندازه قطع می‌شود که کاخ‌ویلاهای مناطق خاص تهران با استخرهای روباز آب گرم که پاتوق آخرهفته مرفهین است؟ مستضعفانی که نظامیان پای لانچر اند و کارگران نیروگاه‌ها و کارخانجات‌اند و کارمندان خرد و پیک‌های موتوری؛ و پنج ماه است که بار انقلاب را بیشتر از پیش به شانه می‌کشند، آنقدر حیا دارند که در تجمعات‌ و صحبت‌هاشان حرفی از این مسائل نزنند و فقط دغدغه حفظ انقلاب و وطن داشته باشند. گناه‌اند این مردم آقای رئیس‌جمهور. گناه‌اند. گاهی هوایشان را داشته باشید که اینان تا آخر خط حامیان شما و این انقلاب‌اند.

«مهدی مولایی»

حالا شد.

امشب:
میناب، «۱۶۸».

۱۶۸ شب گذشت..

از روزی که غم ۱۶۸ کودک خیابان‌گردمون کرد. اگر هرکدوم از این شب‌ها رو به یکی از اون بچه‌ها اختصاص می‌دادیم، تازه امروز نوبت به آخرین شهید می‌رسید.

۱۶۸ شب گذشت..

از روزی که ۱۲۰ کودک به دست بدترینِ بدترینهای اهل زمین طوری وحشیانه به شهادت رسیدن که پیکرهای تکه تکه شده‌ی اونها در اون صحرای محشر، باعث خطا در شمارش تعداد دقیق شهدا شد.

۱۶۸ شب گذشت..

از روزی که ۱۲۰ کودک به مدرسه رفتن بی‌خبر از اینکه به قتلگاه خودشون قدم گذاشتن. کودکانی که جز چند تکه از پیکرهای غرقِ در خونشون چیزی سهم پدر و مادرهای مظلومشون نشد.

و ۱۶۸ شب گذشت..

از روزی که ماکان و امیرعلی و مسیحا، هرگز به خونه برنگشتن...

.