درخت‌های داوود امدادیان. به زعمِ اطرافیان‌اش او پس از مدتی که از انقلاب می‌گذشت، فقط درخت کشید؛ از بامداد تا شامگاه. «او این اواخر و پیش از مرگ‌ فقط نیم‌ساعت می‌خوابید»: همسرش می‌گوید. اگر این جنون به تکرار، این استمرار و یکنواختی و مرارت نبود درخت‌هایش این‌گونه نبود. شیفته‌ی نقاشان و فیلم‌سازانی هستم که دیوانه‌وار به پدیده‌ای «پیله» می‌کنند؛ امدادیان نیز این‌گونه است: او آن‌قدر درخت کشید که رفته‌رفته معنای عینی پدیده کم‌رنگ شود ‌و درختْ بدل به حجمی هیولاوش و منبسط گردد؛ آدم‌ها و حیوانات به سیاق رمانتیک‌ها بدل شدند به اکسسوارهای کوچک («استافج» در ادبیات آن نقاش‌ها). درخت‌های او فرق دارند با فی‌المثل درخت‌های کیارستمی، در درخت‌های او sublime موج می‌زند: زیباییِ خوف‌ناک. امدادیان بیشتر شبیه فیگور الکساندر در ایثار تارکوفسکی‌ست: آن‌قدر تکرار کنیم تا زوارِ عینیت در رَود و معجزه‌ای رخ دهد. درخت‌های امدادیان بیشتر از امپرسیونیسم یا رمانتسیسمْ محصولِ انقلاب ۵۷اند.
کانال تصویر و زندگی