به عنوان کسی که یک زمانی ادم نسبتا مذهبی بوده، به این نتیجه رسیدم که خدا، در صورت وجود داشتن، بیشتر از هر چیزی یک ناظره. صرفا تماشاچی دنیا و اتفاقاتش، بدون اینکه دخالت خاصی در اون بکنه.
و داشتم به این فکر می‌کردم که با این سبک و طرز تفکر، یک‌ مجموعه عکس بگیرم که شروعش هم کردم. احتمالا گرفتنش چند ماه طول بکشه، ولی این رو اینجا میذارم تا مجبور بشم بهش عمل کنم.

به این فکر می‌کنم که مشخصا اینکه بیام و یه چنین چیز فلسفی رو به یه املت نسبت بدم مشخصا رمنتسایز کردنه، اما ایا این در واقعیت امر که املت خوردن اخر شب خوش میگذره تغییری ایجاد میکنه؟

ببینید دوستان، حق انتخاب برای کسیه که قدرتی در اختیار داره که بتونه چیزی رو تغییر بده، در حالی که در جامعه فعلی ایران هیچ قدرتی در دست طبقه‌ای که اکثریت مردم رو تشکیل میده وجود نداره. این که یک سری از عزیزان طوری رفتار می‌کنن که حق انتخاب دارن باعث خنده‌ام میشه.

من تقریبا مطمئن بودم و هستم که زیرساخت‌های ایران در نهایت از بین خواهند رفت؛ چه در صورت حمله خارجی و چه در غیر این صورت‌. اگر حمله بشه که همه چیز مشخصه اما اگر حمله نمیشد هم به علت عدم رسیدگی کافی در نهایت زیرساخت‌ها محکوم به فنا بودن ( برای مثال بخشی از قطعی‌های برق به علت ناتوانی زیرساخت خطوط انتقال برق هستند که چند ساله به همون وضعیت رها شدن)‌. اما یک سوال برام پیش اومده، اگر به همون روشی که آمریکا و اسرائیل دارن عمل میکنن، چند سال قبل زیرساخت‌هایی که عامل درآمد نظام بودند نابود می‌شدند (با آگاهی به اینکه خودشون هم تو دردسر میفتند) آیا میشد روند متفاوتی رو نسبت به امروز در پیش گرفت؟ یا قرار بود در نهایت به همین جا ختم بشه؟

و اگر براتون سواله که چرا باید دست به چنین کاری کرد؟
نظامی که اینترنت، برق و تمام راه‌های ارتباطی رو قطع میکنه قطعا اگر لازم بشه آب، برق و گاز رو هم قطع خواهد کرد، و حتی تا حد تخریب و بمباران شهر هم پیش خواهد رفت.
توی چنین شرایطی، منطقیه که شما که قدرت کمتری دارید هم بخواید تا حد ممکن شرایط رو برای طرف مقابلتون بد کنید، تا حداقل ضرر و حداکثر اسیب رو داشته باشید. بالاخره وقتی قراره برق شما قطع بشه، چرا کاری نکنید که طرف مقابل هم تو تاریکی باشه؟

بعد نزدیک سه روز بیداری برویم کمی بخوابیم.

و البته اگر حرف و سوالی بود.

حرفی سخنی سوال جالبی

راستی این را بگویم که در نظر کیرکگارد این مرض یاس است، البته یاس انواع و اقسام دارد که بعدا برایتان توضیح میدهم.

اولین و مهم‌ترین کاری که میخوام انجام بدم اینه که بیشتر عکاسی کنم، و ایده‌هام رو انجام بدم.
کتاب‌هایی که میخوام بخونم شامل بابا گوریو، آمریکایی آرام، مردن و آبلوموف میشه (فعلا).
فیلم و سریال هم چیز خاصی مد نظرم نیست فعلا

-

-

ببینید آقایان، نمی‌دانم که خودتان می‌فهمید یا نه، اما هر حرفی یک بار ارزش و وزن دارد. برای مثال اگر من برای اولین بار به یک دختری بگویم دوستت دارم، از این به بعد تمام "دوستت دارم" گفتن‌هایم برای او خواهد بود؛ و به هر دختر دیگری که بگویم، نوعی حس تهوع می‌گیرم. حس می‌کنم حرفم باد هواست، نوعی مقوای تو خالی‌ست که الان است که مچاله شود و تو خالی بودنش لو برود.
از همین بابت است که رابطه‌های رمانتیک کمی برایم عجیب و غیر قابل فهم بنظر می‌آیند؛ نصف حرف‌هایی که بهم زده می‌شود تکراری و از همین بابت پوچ است، هیچ خلاقیت و ظرافتی در آن نیست. و بخاطر همین من نمی‌فهمم مردم دقیقا چطور عاشق یکدیگر می‌شوند. برای مثال من اگر همین الان بخواهم به دختر مورد علاقه‌ام ابراز علاقه کنم خواهم گفت: "هیچگاه از الان پیرتر نبوده و هرگز از الان جوان‌تر نخواهم بود، هر ثانیه مانند یاقوتی از دستم می‌لغزد، و من هیچگاه از بابت اینکه یاقوت خرج تو و یا حتی خیال تو شود پشیمان نبوده‌ام".

#سوجی

راستی اینو یادم میره بگم، کسی از روی رودربایستی و اینا اینجا نمونه‌ها، راحت باشید. اگر به محتوای چنل علاقمند نباشید موندنتون توهین به من و خودتونه.