جیمز وب، پنجره‌ای به گذشته‌ای که حتی تصورش هم دشوار است!

۷۸۰ هزار کهکشان؛ ۷۸۰ هزار جهان دوردست در نقشه‌ای که فقط بخش کوچکی از کیهان را به ما نشان می‌دهد.
پشت هر نقطه، داستانی نهفته است! ستاره‌هایی که متولد شدند، کهکشان‌هایی که شکل گرفتند و نوری که میلیاردها سال در تاریکی سفر کرد تا سرانجام به آینه‌های جیمز وب برسد.
ما امروز به تصویری نگاه می‌کنیم که در واقع، تصویری از گذشته‌ی کیهان است؛ از زمانی که جهان هنوز جوان بود و نخستین کهکشان‌ها تازه داشتند جای خود را در تاریکی پیدا می‌کردند.
و شاید تکان‌دهنده‌ترین بخش ماجرا این باشد: با تمام این شکوه، با تمام این ۷۸۰ هزار کهکشان، ما هنوز فقط گوشه‌ای کوچک از کیهان را دیده‌ایم.
در برابر این عظمت، انسان چقدر کوچک است...!
این تصویر فقط برای شمردن کهکشان‌ها گرفته نشده است!
دانشمندان با استفاده از داده‌های جیمز وب برای نزدیک به ۷۸۰ هزار کهکشان اطلاعاتی مانند روشنایی، رنگ، شکل و ساختار، انتقال‌به‌سرخ و دیگر ویژگی‌های فیزیکی را استخراج کرده‌اند.
یعنی هر نقطه در این نقشه فقط یک کهکشان نیست؛ یک مجموعه عظیم از داده‌های علمی است!
🆔 @space_time_01

شاید ذهن ما مثل یک سرور پر شده‌ و حقیقت دیگر جایی برای بارگذاری ندارد! مگر آن‌که اول تمام باورها را پاک کنیم!

واقعاً در کجای مقیاس جهان قرار داریم؟

اگر از یک خودکار شروع کنیم و به کوچک‌ترین مقیاس‌های شناخته‌شده برسیم سرانجام به طول پلانک می‌رسیم؛ مقیاسی با اندازه‌ای حدود 10به توان منفی 35 متر!

حالا در جهت مخالف حرکت کنیم؛ از زمین و منظومه شمسی عبور کنیم، از کهکشان‌ها و تار کیهانی بگذریم و به جهان قابل مشاهده برسیم؛ جهانی با قطری حدود ۹۳ میلیارد سال نوری!

و اینجاست که نتیجه واقعاً شگفت‌انگیز می‌شود! از نظر اندازه، ما روی این خط‌کش کیهانی به‌مراتب به بزرگ‌ترین مقیاس شناخته‌شده نزدیک‌تریم تا به کوچک‌ترین مقیاس فیزیکی!

یعنی انسان، با وجود اینکه در برابر عظمت کیهان تقریباً هیچ به نظر می‌رسد، از نظر لگاریتمی به انتهای بزرگ مقیاس‌ها نزدیک‌تر است تا به انتهای کوچک آن!

شاید ما نه در مرکز جهان، بلکه تقریباً در میانه‌ی یک مقیاس باورنکردنی قرار گرفته‌ایم!

🆔 @space_time_01

حالا دیگر بالا و پایین معنایی ندارد! فقط تویی و بی‌نهایتی که هیچ پایانی برایش پیدا نیست!
از میان ستاره‌ها عبور می‌کنی! سحابی‌ها آرام در دوردست می‌درخشند. کهکشان‌ها مثل شهرهایی نورانی در اقیانوسی بی‌انتها شناورند.

و ناگهان می‌فهمی آن چیزی که همیشه جهان می‌نامیدی، فقط تکه‌ای کوچک از چیزی بسیار بزرگ‌تر بوده است!

پس چشم‌هایت را ببند...!
نفس عمیقی بکش...!
و اجازه بده موسیقی تو را جایی ببرد که هیچ سفینه‌ای هنوز نتوانسته برود!
به جایی فراتر از ستاره‌ها، فراتر از زمان و فراتر از هر چیزی که می‌شناسی!

آیا تا به حال فکر کرده‌اید آخرین عدد چیست؟

شاید تصور کنیم اگر آن‌قدر بشماریم بالاخره به بزرگ‌ترین عدد ممکن می‌رسیم..!

اما حقیقت این است که چنین عددی وجود ندارد.

مهم نیست عددی که در ذهن دارید چقدر بزرگ باشد؛ یک میلیون، یک تریلیون، یا حتی عددی با میلیاردها رقم! همیشه می‌توانید فقط یک واحد به آن اضافه کنید و عددی بزرگ‌تر بسازید.

به همین دلیل، اعداد هیچ‌وقت تمام نمی‌شوند اما داستان به همین‌جا ختم نمی‌شود.

ریاضی‌دانان فهمیده‌اند که بی‌نهایت فقط یک مفهوم ساده نیست، در واقع بی‌نهایت‌های مختلفی وجود دارند.

مثلاً تعداد اعداد طبیعی بی‌نهایت است اما تعداد اعداد اعشاری از آن هم بیشتر است! موضوعی که نخستین بار توسط ریاضی‌دان آلمانی، گئورگ کانتور، به شکلی شگفت‌انگیز اثبات شد.

این کشف نشان داد که حتی در دنیای بی‌نهایت‌ها هم می‌توان از بزرگ‌تر و کوچک‌تر صحبت کرد.

شاید عجیب‌ترین نکته این باشد که بی‌نهایت فقط یک ایده‌ی ذهنی نیست؛ بلکه در فیزیک، کیهان‌شناسی و بسیاری از شاخه‌های علم نیز نقش مهمی دارد.

پس دفعه‌ی بعد که به یک عدد بزرگ فکر کردید، به یاد داشته باشید هرچقدر هم که بزرگ باشد، هنوز پایان راه نیست؛ چون دنیای اعداد، درست مانند کنجکاوی انسان هیچ انتهایی ندارد.

شاید در تاریکیِ بی‌پایان کیهان، میلیون‌ها چشم دیگر هم به آسمان خیره شده‌اند؛ تمدن‌هایی که هرگز از وجود ما باخبر نخواهند شد.

در جهانی با تریلیون‌ها کهکشان، سکوت عجیب است!
آن‌قدر عجیب که یک سؤال ترسناک را پیش روی ما می‌گذارد: اگر حیات در کیهان فراوان است، پس چرا هیچ‌کس صدای ما را نشنیده؟

شاید تمدن‌هایی در دل ستارگان متولد شده و پیش از آنکه حتی بتوانند به ما برسند، نابود شده‌اند!
شاید پیامشان هنوز در راه است!
یا شاید همین حالا، در گوشه‌ای دور از راه شیری، موجوداتی به آسمان نگاه می‌کنند و همان سؤال را از خود می‌پرسند: آیا ما در این جهان تنها هستیم؟

و شاید ترسناک‌ترین حقیقت این باشد که کیهان پر از زندگی است، اما فاصله‌ها آن‌قدر عظیم‌اند که ممکن است برای همیشه از یکدیگر بی‌خبر بمانیم!

🆔 @space_time_01

اینجا، جایی در دلِ تاریکیِ بی‌پایان، بدنش مدت‌هاست که تسلیم شده، اما سفرش ادامه دارد.

ستارگان بی‌اعتنا از کنار او عبور می‌کنند گویی شاهدی بر سرنوشت انسانی هستند که با شجاعت، یا شاید با جنون، پا به جایی گذاشت که بازگشتی ندارد.

کمربندِ ایمنی هنوز بسته است، اما دیگر نه برای حفاظت بلکه برای نگه‌داشتن او در جایگاهش مثل پرچمی که بر مرز ناشناخته‌ها برافراشته مانده باشد.

او دیگر نه خلبان است، نه مسافر، او بخشی از این فضا شده، تکه‌ای از افسانه‌ای که هیچ‌کس برایش پایانی نخواهد نوشت!

🏢 فروش ملک کلنگی – جردن | منطقه ۳ تهران
📍 موقعیت: تهران، منطقه ۳، جردن، خیابان مهیار
🔹 مساحت زمین: ۷۰۰ مترمربع
🔹 بَر ملک: ۱۵ متر
🔹 دارای بَر و ابعاد مناسب ساخت
🏠 وضعیت فعلی بنا:
مجموعاً ۳ واحد
• ۲ واحد ۴۰۰ متری
• ۱ واحد ۲۵۰ متری
📜 سند: شخصی
🏗 پهنه: R122
💰 قیمت: متری ۱ میلیارد تومان
💰 قیمت کل: ۷۰۰ میلیارد تومان
⭐ ملکی مناسب برای سازندگان و سرمایه‌گذاران، در یکی از موقعیت‌های ارزشمند منطقه ۳ تهران

09197701135

https://t.me/tool_1349
https://t.me/tool_1349

جیمز وب دوباره پرده‌ای از تاریکی کیهان را کنار زد…!
در فاصله‌ای حدود ۷۵۰۰ سال نوری از زمین، سحابی کارینا یکی از شگفت‌انگیزترین زایشگاه‌های ستاره‌ای کهکشان راه شیری را در خود پنهان کرده است.
نور فروسرخ جیمز وب می‌تواند از میان بخش‌هایی از غبار کیهانی عبور کند و ستارگان جوانی را آشکار کند که پیش از این در دل این ابرهای عظیم پنهان بودند.
اینجا، ستارگان در میان غبار متولد می‌شوند؛ جهانی که شاید میلیون‌ها سال است در سکوت شکل می‌گیرد و اکنون نورش به چشمان ما رسیده است.

ما فقط یک تصویر نمی‌بینیم؛ ما به گذشته‌ی کیهان خیره شده‌ایم!

🆔 @space_time_01

رأس‌الغول معتقد بود تمدن‌ها وقتی بیش از حد فاسد، حریص و غرق در جنایت و تباهی می‌شوند، دیگر قابل اصلاح نیستند. انجمن سایه‌ها خودش را نوعی مکانیزم تصحیح‌کننده‌ی تاریخ می‌دانست؛ گروهی که وقتی تمدنی به نقطه‌ی فساد می‌رسید، آن را نابود می‌کرد تا تعادل دوباره برقرار شود.

اما بتمن مخالف بود. بتمن هم فساد گاتهام را می‌دید، اما باور داشت راه نجات یک جامعه نابودی آن نیست؛ بلکه تلاش برای تغییر آن است.

رأس‌الغول می‌گفت:
وقتی چیزی فاسد شده، باید از بین برود.

بتمن می‌گفت:
تا وقتی امیدی برای تغییر وجود دارد، نباید تسلیم شد.

و شاید سؤال اصلی این نباشد که کدام‌یک کاملاً درست می‌گفتند؛ اگر روزی در سیاره زمین با جامعه‌ای روبه‌رو شویم که واقعاً به‌شدت فاسد شده باشد، آیا باید آن را نابود کرد تا دوباره ساخته شود یا حتی در تاریک‌ترین شرایط هم باید برای اصلاحش تلاش کرد؟

درود عزیزان، ممنون از همراهی شما❤️

مدتیه کم فعالیت شدم، شرایط موجود سردرگمی بزرگی ایجاد کرده برای همه ما و امیدوارم پشت این سختی ها خوشی در انتظارمون باشه.

با وجود اینکه در راه ترویج علم خیلی تلاش میکنم به عنوان یک عضو کوچک اما این راه چه قبل از این اتفاقات وچه حال هیچ وقت نتونست من رو ساپوت مالی کنه، این اواخر که کلا درآمدم تقریبا صفر شده‌ اما خب علاقه من به این کار باعث شده این کار رو ادامه بدم و همچنان با انگیزه‌ی تمام این کار رو ادامه میدم.🫡

بزودی راجب چیزی با شما صحبت خواهم کرد. ممنون از شما.❤️

اگر هر شب هنگام خواب، «منِ» قبلی ناپدید شود چه؟
هر شب آگاهی‌ات قطع می‌شود و صبح دوباره ظاهر می‌شود.
از کجا می‌دانی موجودی که فردا صبح با خاطرات تو چشم باز می‌کند، ادامه‌ی همان «تو»ی امشب است؟

شاید چیزی که ما واقعیت می‌نامیم، فقط یک برش کوچک از چیزی بسیار بزرگ‌تر باشد...!

ما در جهانی سه‌بعدی زندگی می‌کنیم و نمی‌توانیم مستقیماً چیزی فراتر از ابعاد آشنای خودمان را ببینیم.

اما اگر ابعاد بالاتری وجود داشته باشند شاید جهان از آنچه تصور می‌کنیم بسیار عجیب‌تر باشد؛ جایی که گذشته، آینده، انتخاب‌های متفاوت و حتی جهان‌هایی با قوانین فیزیکی دیگر، بخشی از یک ساختار بزرگ‌تر باشند.

البته این تصویر از ابعاد بالاتر، بیشتر یک مدل ذهنی و ریاضی است تا چیزی که وجودش در جهان به اثبات رسیده باشد.

اما یک سؤال همچنان باقی می‌ماند: اگر واقعیت واقعاً ابعاد بیشتری داشته باشد، چه چیزهایی همین حالا در برابر ما هستند که به دلیل محدودیت ادراکمان نمی‌توانیم ببینیم؟

شاید بزرگ‌ترین محدودیت ما، خودِ جهان نباشد؛ بلکه چیزی باشد که با آن جهان را می‌بینیم!
‌
🆔 @space_time_01

آلفرد در فیلم شوالیه تاریکی، با بروس وین(بتمن) درباره آدمی حرف می‌زند که دنیا را وسیله‌ای برای رسیدن به هدف نمی‌بیند؛ خودِ فروپاشی برایش جذاب است!

آدم معمولی وقتی کاری می‌کند، معمولاً چیزی می‌خواهد: پول، قدرت، انتقام، امنیت، عشق یا شهرت.

اما بعضی آدم‌ها ممکن است به نقطه‌ای برسند که دیگر مسئله این نباشد که: من از نابودی دنیا چه چیزی به دست می‌آورم؟

بلکه بشود: می‌خواهم ببینم اگر همه‌چیز را به آتش بکشم، چه اتفاقی می‌افتد.

اینجا تخریب دیگر ابزار نیست؛ خودش تبدیل به هدف یا تجربه می‌شود و شاید تاریک‌ترین بخش ماجرا همین باشد: چنین فردی لزوماً نمی‌خواهد خودش بر جهان حکومت کند. ممکن است حتی برایش مهم نباشد بعد از فروپاشی چه اتفاقی برای خودش می‌افتد!

فقط می‌خواهد نظم موجود را بشکند و تماشای واکنش جهان برایش کافی باشد.

این دقیقاً همان چیزی است که جوکر را از یک آدم صرفاً حریص یا انتقام‌جو جدا می‌کند.

شاید بتوان گفت فیزیک کوانتوم عشق را کشف کرد.

عشق چیزی نبود که ما اختراع کرده باشیم؛ عشق همیشه در سراسر جهان هستی وجود داشته است و خواهد داشت.

تصور کنید دو الکترون میلیاردها سال قبل، یک بار با هم برهم‌کنش داشته‌اند... مثلاً با هم برخورد کرده باشند و بعد از یکدیگر جدا شده باشند و در کائنات، هر کدام به سفر خود ادامه داده باشند و اکنون میلیاردها میلیارد سال نوری از هم دور باشند.

در ظاهر، داستان مشترک این دو الکترون تمام شده است، اما در واقع، عشق دو الکترون گویا ابدی خواهد بود؛ چرا که مهم نیست فاصلهٔ آن‌ها بعد از جدایی چقدر زیاد است، در واقع وقتی خواص کوانتومی یکی از آن‌ها تغییر کند، خواص کوانتومی آن دیگری هم بلافاصله تغییر می‌کند.

اصلاً مهم نیست این دو الکترون یک متر از هم فاصله داشته باشند...یا اینکه یکی‌شان اینجا باشد...و آن یکی در یک کهکشان دیگر.

دو الکترون که یک بار در آغوش هم تنیده شده‌اند، احتمالا برای همیشه به هم وصل‌اند و فاصله بی‌معناست برای آن‌ها.

این موضوع نه یک داستان، بلکه درهم‌تنیدگی کوانتومی نام دارد.

این ایده آن‌قدر عجیب بود که انیشتین هیچ‌وقت نتوانست قبولش کند.

او به آن می‌گفت...کنش شبح‌وار از فاصله دور.

چون به نظر می‌رسید این موضوع با این ایده در تضاد است که هیچ چیزی نمی‌تواند سریع‌تر از سرعت نور حرکت کند.

اما امروز درهم‌تنیدگی کوانتومی به صورت تجربی تأیید شده است.