اى كاروان منزل مكن جز در ديار يار من
تا يك زمان زارى كنم بر ربع و اطلال و دمن
ربع از دلم پرخون كنم، اطلال را گلگون كنم
خاك دمن جيحون كنم از آب چشم خويشتن

ما را سری‌ست با تو که گر خلق روزگار
دشمن شوند و سر برود هم بر آن سریم

ای عاقبت رقیبم زد بوسه لعل جانان را...

دلوم می‌خواد من یکی برم آمریکا.
چقد بامزه و خالصانه می‌گه. گوگولی.

حَسْبِ حالی نَنِوشتی و شد ایّامی چند
محرمی کو که فرستم به تو پیغامی چند؟

ما بدان مقصدِ عالی نتوانیم رسید
هم مگر پیش نَهَد لطفِ شما گامی چند

چون مِی از خُم به سبو رفت و گُل افکند نقاب
فرصتِ عیش نگه دار و بزن جامی چند

قندِ آمیخته با گُل نه علاجِ دلِ ماست
بوسه‌ای چند برآمیز به دشنامی چند

زاهد از کوچهٔ رندان به سلامت بگذر
تا خرابت نکند صحبتِ بدنامی چند

عیبِ مِی جمله چو گفتی، هنرش نیز بگو
نفیِ حکمت مکن از بهرِ دلِ عامی چند

ای گدایانِ خرابات خدا یارِ شماست
چشمِ اِنعام مدارید ز اَنعامی چند

پیرِ میخانه چه خوش گفت به دُردی کشِ خویش
که مگو حالِ دلِ سوخته با خامی چند

حافظ از شوقِ رخِ مهر فروغِ تو بسوخت
کامگارا نظری کن سویِ ناکامی چند

(حافظ)

صبور بودن ما بی نتیجه خواهد ماند
تو با گذشت زمان، مهربان نخواهی شد!

نتو وصل کنینننننننننننننننننننننننننننننن

بزرگداشتت مبارک سعدی. خدا بیامرزتت. خوب شد مردی و این روزا رو ندیدی. باید بسپریم همه مسئولین یه دور "در سیرت پادشاهان"ات رو بخونن.

خیلی جالبه، وقتی کانفیگم وصل می‌شه نوتیف بله و روبیکا برام میاد، در غیر اون صورت نه. :))
گل بگیرن در روبیکا و بله رو.

همیشه به این فکر می‌کنم که چقدر یک آدم می‌تونه پربار و مفید باشه. تو کی بودی سعدی؟ چی بودی سعدی؟ تو خوابم نمی‌تونم ببینم که حتی گردی از قبات باشم. کاش بچه‌هام بتونن مثل تو بشن.

نخست گندم بکارید که نان از بیگانه نخوریم؛ سپس انسان پرورش دهید تا عزت این مملکت در دست فرزندانش بماند.
-امیر کبیر

در سر کار تو کردم دل و دین با همه دانش
مرغ زیرک به حقیقت منم امروز و تو دامی...

هستی چه بود؟ قصه‌ی پررنج و ملالی.

بر من گذشتی سر بر نکردی
از عشق گفتم باور نکردی

دل را فکندم ارزان به پایت
سودای مهرش در سر نکردی

گفتم گلم را می‌بویی از لطف
حتی به قهرش پر پر نکردی!

دیدی سبویی پرنوش دارم
با تشنگی‌ها لب تر نکردی

خواندم به گوشت صد دفتر از عشق
سطری، کلامی، از بر نکردی

یادت به هر شعر منظور من بود
زین باغ پر گل منظر نکردی

هنگام مستی شورآفرین بود
لطفی که با ما دیگر نکردی

آتش گرفتم چون شاخ نارنج
گفتم نظر کن، سر بر نکردی!

-سیمین بهبهانی

هشت صبح جمعه بود و پاییز، خیابان‌ها خلوت خلوت بودند و فقط گاهی تک و توک ماشین‌ها می‌رفتند و می‌آمدند. اولین بار بود که این آهنگ را می‌شنیدم، هرچه می‌گذشت بیشتر احساس می‌کردم برای من است. «بر من گذشتی سر بر نکردی، از عشق گفتم باور نکردی». از مترو نمازی تا پارک آزادی را پیاده رفتم و این آهنگ را چندبار گوش کردم. «گفتم گلم را می‌بویی از مهر، حتی به قهرش پرپر نکردی...». دوباره به سمت دانشگاه برگشتم.«خواندم به گوشت صد دفتر از عشق، سطری، کلامی، از بر نکردی...»

گاهی یک نفر می‌آید
تمام دوست داشتنِ ما را بر می‌دارد و با خود میبرد،
حال ما تنها مانده ایم و او هیچ‌گاه قرار نیست باز گردد...

<Ali.haddadi>

هروقت جای من بودی درمورد زندگیم نظر بده.

روزی که نماند دگری بر سر کویت
دانی که ز اغیار وفادارترم من