«آغاز یک حرکت جوهری» در گوشه‌ای از رشت...

با تشکر لاینقطع و نامحدود
از استاد عزیز؛ داریوش‌خان کاردان


https://www.instagram.com/pen.housee?igsh=MWNkYm80ajdicG1iZA==

رییس‌جمهوری محترم ایالات متحده امریکا
جناب دونالد.جی ترامپ

سلام

تازه‌ترین تلاش و انتحار من و کسر قابل توجهی از ملت ایران برای رسیدن به آزادی، دموکراسی و معیشت در هجدهم و نوزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴شمسی، ما و جنابعالی را بر سر یک تقاطع تاریخی قرار داد. بعد از آن کشتار سهمگین، جنابتان قول کمک به مردم تحول‌خواه ایران را دادید.
کم و کیف روزگار اسفناکِ زندگی‌خواهان ایران و تحمل شرایط کنونی، فرای آن است که بخواهند هر روز ابهام روی ابهام بگذارند و منتظر باشند تا ببینند باقی مانده‌ی عمرشان، کجای نقشه‌ی جنگ، مذاکره‌ یا توافق شما با حکومت مستقر در ایران قرار خواهد گرفت.
تقلیل سطح مناقشه از آزادی و دموکراسی برای یک ملت به باز یا بسته بودن یک تنگه، توهینی بزرگ به خون ۵۰هزار کشته‌ی دیماه ۱۴۰۴ و زنده‌ماندگانِ آن اعتراض است.
اگر از آزادی و دموکراسی در ایران اولویت مهم‌تری دارید، لطف نام «مردم ایران» را از کلامتان قلم بگیرید و از بازی کردن با روح و روان میلیون‌ها زخمی و آزرده پرهیز کنید.
آزادی و آزادی‌خواهان با کمک یا بی‌کمک، محکوم به این پیوند زیبا هستند.


محمدرضا ستوده
شهروند ساده
دوم اردیبهشت ۱۴۰۵/رشت عزیز

جناب آقای رضا پهلوی

سلام

من آزادی‌خواهی هستم مشتاق به لیبرال دموکراسی که هیچ حس مثبت یا منفی نسبت به پادشاهی ندارم. هر آن عقیده، مسلک و ساختاری که آزادی، دموکراسی، آسایش و رفاه دنیوی را برایم به ارمغان بیاورد به آن ارادتمند خواهم بود. این را در ابتدا اذعان کردم که دیگران برای تفکرات و عقایدم تعیین تکلیف نکنند.
در هجدهم و نوزدهم دی‌ماه گذشته صدها هزارهزار نفر از مردم ایران در پی فراخوان شما برای رسیدن به آزادی و خوشبختی به خیابان‌های ایران آمدند و ده‌ها هزار نفر از آن‌ها هیچگاه به خانه برنگشتند.
شما خود را پلی برای رسیدن به آزادی معرفی کردید. حقیقتاً چند و چون فعالیت شما برای این رهبری موقت و اینکه چگونه قرار است نقش یک پل را ایفا کنید، برای حقیر واضح نیست. تا این لحظه از ما خواسته‌اید که در خانه بمانیم تا خبرمان کنید! جسارتاً شیوه‌ی این رهبری حضرتعالی و ایفاگری نقش یک پل با این مختصات برای من کمی مبهم است.
القصه...هیچکس جز من و همفکرانم نمی‌تواند شدت درد نفله شدن روزهای عمر و تباهی روان و جسم‌مان را حتی تخمین بزند. ته مانده‌ی نای‌مان را گذاشته‌ایم وسط، به امید داشتن یک پیریِ شاید آبرومند که اگر به آن برسیم.
اگر این نوشته را خواندید، منتظرم هستم به این دو سوال مهم، پاسخ جامع و روشن بدهید؛

۱. اگر ایالات متحده با جمهوری اسلامی به یک توافق با هر کیفیتی دست یابد، گام بعدی شما چیست؟
۲. اگر ایالات متحده دوباره با جمهوری اسلامی جنگ را از سر بگیرد و این نزاع طولانی شود، گام بعدی شما چیست؟


محمدرضا ستوده
شهروند ساده
دوم اردیبهشت ۱۴۰۵/ رشت عزیز

جناب آقای مجتبی حسینی خامنه‌ای
رهبر جمهوری اسلامی ایران

سلام
در مطلع کلام، امیدوارم نگارش و انتشار نامه‌‌های سه‌گانه اینجانب به شما، آقای پهلوی و رییس‌‌جمهوری ایالات‌متحده موجب دستگیری و آزار بنده در اولین روزهای زعامت جنابعالی بر اداره امور کشور نشود!
القصه... شهروندی هستم ایرانی، در جستجوی ذره‌ای زندگی و عاصی از سرنوشت خود. در به در به دنبال آزادی اندیشه و بیان. در پی کف دستی نان، چند وجب رخت و لباس و چند متر مربع سرپناه...
نیم قرن کشاکش و التهاب مزمن در صحنه‌ سیاسی ایران در نقطه‌ای قرار دارد که برای حل و فصل آن یک راه بیشتر وجود ندارد.
حکومت فعلی و حامیانش معتقدند اکثریت مردم حامی و پشتیبان این حکومت هستند و در مقابل مخالفان این حکومت نیز اعتقاد دارند اکثریت از آنِ آن‌هاست.
از روده‌درازی پرهیز می‌کنم. در نقطه‌ای هستیم که برای رفع این ابهام از تقدیر سیاسی کشور، عقلاً، عرفاً و قانوناً راهی نیست جز شمارش دقیق!
از‌ آنجایی که هیچ کدام از طرفین برای برگزاری و شمارش، مورد تصدیق یکدیگر نیستند، راهی نمی‌ماند جز بهره‌گیری از شخص ثالث.
مبرهن است که اکراه هر کدام از طرفین نزاع برای تن دادن به شمارش توسط یک گروهِ بی‌طرف و مورد وثوق هر دو طرف، نشانه‌ی رو شدن دست آن طیف بر واهی بودن ادعایشان بر دارا بودن اکثریت است.
لطفن اگر تمایلی برای حقیقت‌یابی و تعیین تکلیف این اکثریت دارید، برای دستیابی به این مهم دست به عمل بزنید.


محمدرضا ستوده
شهروند ساده
دوم اردیبهشت ۱۴۰۵/ رشت عزیز