۴۲۹. عقیده داشتند که شیر از آتش می گریزد .امام علی اسدالله است یعنی شیرخدا و از دنیا که به منزله آتش است همواره خود را برکنار می گرفته است
۴۳۰. امام علی در سخت ترین شرایط هرگز نپذیرفت که از مال دنیا بهره مند شود

۴۳۱. تو برای اینکه برای همیشه از دست دنیای فریبکار خلاص شوی آگاهانه مسیر فقر را انتخاب کردی تا پیوندت با دنیا را برای همیشه قطع کنی
۴۳۲. آیا تو چنان در عشق الهی غرق شدی که عشق تو باعث شد گناهان مردم نیز پاک شود

۴۳۳. عطار مخاطبی را می گوید که در تاریکی جهل است و در فهم حقیقت سخنان امام سرگشته و گیج شده و دلش فریب زرق و برق دنیا را خورده
۴۳۴. تو مدام درحال تغییر نظر هستی گاهی سخنان این یکی را دوست داری و قبول میکنی و گاهی ان یکی را رد میکنی

تو چون حلقه بر دری یعنی اجازه ورود به اندرون را نداری
۴۳۶. همه عمر در این غم نشستی و نمی دانم کی خدا را پرستش خواهی کرد

۴۳۷. تا کی دنبال هوای نفسی؟ راه خدا را برو اگر خداوند درباره ترک تعصب از تو پرسشی کرد آنگاه تو مرا مورد مواخذه قرار ده
۴۳۸. به یقین در برابر حلقه در بهشت هفتاد و دو فرقه جدا از هم باهم یکی خواهند شد

۴۳۹. چه خوب و چه بد اگر خوب نگاه کنی همه جویان خدایند
۴۴۰.خدایا نفس سرکش ما را متواضع کن و این دغدغه های پوچ را از سرم بیرون کن

دورود خدمت اساتید گرانقدر 🌹
عذر خواهم دیر ارسال شد🙏

۴۴۱.خدایا دلم را چنان با عشق خودت پر کن که دیگر جایی برای هیچ فکر بیهوده ای نماند

سپاس از بانوان گرامی (جمیله بانو، زهره و فاطمه صمدی ) که ابیات را بسیار زیبا خوانش کردند. 💐💐💐

جمله خلقان سخره ی اندیشه اند

همه اسیر خیالات (خود) هستند

پیش چشمت داشتی شیشه ی کبود
زین سبب عالم کبودت می‌نمود
با دعا و ایشالا و ماشالا این خون آشام اندرون ولکن نیست

کشتن این کار عقل و هوش نیست

نقل است که چون مادرش به دبیرستان فرستاد، چون به سورهٔ لقمان رسید، و به این آیت رسید ان اشکرلی و لوالدیک خدای می‌گوید مرا خدمت کن و شکر گوی، و مادر و پدر را خدمت کن و شکر گوی. استاد معنی این آیت می‌گفت. بایزید که آن بشنید بر دل او کار کرد. لوح بنهاد و گفت: استاد مرا دستوری ده تا به خانه روم و سخنی با مادر بگویم. استاد دستوری داد. بایزید به خانه آمد. مادر گفت: یا طیفور به چه آمدی؟ مگر هدیه‌ای آورده‌اند، یا عذری افتاده است؟

گفت: نه که به آیتی رسیدم که حق می‌فرماید، ما را به خدمت خویش و خدمت تو. من در دو خانه کدخدایی نتوانم کرد. این آیت بر جان من آمده است. یا از خدایم در خواه تا همه آن تو باشم، و یا در کار خدایم کن تا همه با وی باشم.Ꮒ³

مادر گفت: ای پسر تو را در کار خدای کردم و حق خویشتن به تو بخشیدم. برو و خدا را باش

ذکر بایزید

کلهٔ سر یافت بر وی نوشته: صم بکم عمی فهم لایعقلون. نعره‌ای بزد، و برداشت، و بوسه داد، و گفت: سر صوفی‌یی می‌نماید در حق محو شده و ناچیز گشته نه گوش دارد که، خطاب لم یزلی بشنود؛ نه چشم دارد که جمال لایزالی بیند، نه زبان دارد، که ثنای بزرگواری او گوید؛ بلکه عقل و دانش دارد، که ذره‌ای معرفت او بداند. این آیت در شأن اوست.Ꮒ³


ذکر بایزید

نقل است که در راه اشتری داشت زاد و راحلهٔ خود بر آنجا نهاده بود. کسی گفت: بیچاره آن اشترک که بار بسیار است بر او، و این ظلمی تمام است.Ꮒ³

بایزید چون این سخن به کرات از او بشنود گفت: ای جوانمرد! بردارندهٔ بار اشترک نیست.

فرونگریست تا بار بر پشت اشتر هست؟ بار به یک دست از پشت اشتر برتر دید، و او را از گرانی هیچ خبر نبود.

گفت: سبحان الله! چه عجب کاری‌ست.

بایزید گفت: اگر حقیقت حال خود از شما پنهان دارم، زبان ملامت دراز کنید، و اگر به شما مکشوف گردانم حوصلهٔ شما طاقت ندارد با شما چه باید کرد؟


ذکر بایزید

ذوالنون مصری مریدی را به بایزید فرستاد. گفت: برو و بگو که ای بایزید! همه شب می‌خسبی در بادیه، و به راحت مشغول می‌باشی، و قافله درگذشت.

مرید بیامد و آن سخن بگفت. شیخ جواب داد که: ذوالنون را بگوی که مرد تمام آن باشد که همه شب خفته باشد، چون بامداد برخیزد پیش از نزول قافله به منزل فرود آمده بوَد.Ꮒ³

چون این سخن به ذوالنون باز گفتند بگریست و گفت: مبارکش باد! احوال ما بدین درجه نرسیده است، و بدین بادیه طریقت خواهد، و بدین روش سلوک باطن.

ذکر بایزید

نقل است بعد از سالها در سفر به بسطام رفت - فرا در خانه مادر آمد - گوش داشت. بانگ شنید که مادرش طهارت می‌کرد و می‌گفت: بار خدایا! غریب مرا نیکو دار و دل مشایخ را با وی خوش گردان. و احوال نیکو او را کرامت کن.

بایزید آن می‌شنود. گریه بر وی افتاد.پس در بزد. مادر گفت: کیست؟

گفت: غریب توست.

مادر گریان آمد و در بگشاد، و چشمش خلل کرده بود و گفت: یا طیفور. دانی به چه چشم خلل کرد؟ از بس که در فراق تو می‌گریستم. و پشتم دو تا شد از بس که غم تو خوردم.

نقل است که شیخ گفت: آن کار که باز‌پسین کارها می‌دانستم، پیشین همه بود، و آن رضای والده بود.Ꮒ³

و گفت: آنچه در جمله ریاضت و مجاهده و غربت و خدمت می‌جستم، در آن یافتم که یک شب والده از من آب خواست. برفتم تا آب آورم، در کوزه آب نبود. و بر سبو رفتم نبود، در جوی رفتم آب آوردم. چون بازآمدم در خواب شده بود. شبی سرد بود. کوزه بر دست می‌داشتم. چون از خواب درآمد آگاه شد. آب خورد، و مرا دعا کرد که دید کوزه بر دست من فسرده بود. گفت: چرا از دست ننهادی؟

گفتم: ترسیدم که تو بیدار شوی و من حاضر نباشم.

پس گفت: آن در فرا نیمه کن.

من تا نزدیک روز می‌بودم تا نیمه راست بوَد یا نه؟ و فرمان او را خلاف نکرده باشم. همی وقت سحر آنچه می‌جستم چندین گاه از درآمد.


ذکر بایزید