۳۴۰. فرمانروایی دریا مشوش نمی شود که تکه سنگی ناچیز در این دریا ارزش پیدا کند
۳۴۱. چه کم می شود از این دریای بدون ساحل که تکه کاهی کوچک در آن شناور شود و به ان نگاه کند

اگر همه انسانهای خلق شده را ببخشی در محشر سر مویی از دریای بخشش تو کم نمی شود
۳۴۳. حضرت محمد این سخنان را گفت و رفت درحالیکه جانش معطر از عشق الهی بود

۳۴۴. مقام همه انبیا در عرض مقام او هیچ است و پایان یافته
رکیب: رکاب
۳۴۵. پیامبر مانند سواری راه را به انتها رسانده و بقیه در رکاب او می دوند

کروبیان: فرشتگان
۳۴۶. همه فرشتگان با پر های گشوده با خضوع سر بر خاک راه او نهادند
۳۴۷. پاکان عالم قدس چشم به او دوختند تا اسرار عالم را از سخنان او درک کنند

۳۴۸. فکر می کنی خاک پای ان حضرت در پیشگاه خدا قدر ندارد؟

سپاس از بانو ملکی برای تهیه ابیات و
بانوان(جمیله، فروغ، زهره و فاطمه) برای خوانش ابیات
🙏🙏🌹🌹🌹

جملهٔ خلق را دیدم که چون گاو و خر از یکی آخور علف می خوردند. یکی گفت: «خواجه ، پس تو کجا بودی؟»گفت:«من نیز با ایشان بودم ، اما فرق آن بود که ایشان می خوردند و می خندیدند و برهم می جستند و می ندانستند ، و من می خوردم و می گریستم و سر بر زانو نهاده بودم ، و می دانستم».հ³


ذکر_احمد_خضرویه

گفت:«اگر دوزخ مرا بخشند هرگز هیچ عاشق را نسوزم ، از بهر آنکه عشقْ ، خود ، او را صد بار سوخته است». سائلی گفت:« اگر آن عاشق را جُرم بسیار بُوَد ، او را نسوزی؟» گفت:«نِیْ که آن جُرم به اختیار نبوده باشد،که کار عاشقان اضطراری بُوَد نه اختیاری».հ³



ذکر_یحیی_معاذ_رازی

مثل همیشه دلنشین🙏❤️

حقیقت علم و دانش علم دین است
بدان تو علم ما حق‌الیقین است

به ظاهر علم دین باید شنیدن
معانی باید از آن راه دیدن

چو دانی علم باطن راه یابی
به هر چیزی دل آگاه یابی

ز علم ظاهری رنجور گردی
ز علم باطنی منصور گردی

ز علم ظاهری گردی پریشان
ز علم باطنی یابی تو ایمان

ز علم ظاهری جز قال نبود
ز علم باطنی جز حال نبود

به سوی علم قرآن راه می‌جو
ز معنایش دل آگاه می‌جو

ز قرآن اهل ظاهر را بود پوست
تو از قرآن طلب‌کن مغز ای دوست

نمی‌دانند حقیقت معنی آن
تو معنی می‌طلب از علم قرآن

حقیقت معرفت دان علم حق را
بخوان در نزد دانا این سبق را

ز دانایان طلب‌کن علم دینی
ز دانایان همه مقصود بینی

زمین و آسمان و جمله اشیاء
چو خشخاشی بود در پیش دانا

از این خشخاش ای نادان تو چندی
سزد گر بر سبیل خود بخندی

تو خود را ای برادر نیست می‌دان
که هستی را نزیبد هیچ رحمان

به‌هستی علی گر هست باشی
ز جام وحدت حق مست باشی

چو گشتی عارف حق علم دانی
پس آنگه این معانی خوش بخوانی

تو خود را گر شناسی علم دین است
حقیقت علم را معنی همین است

اگر صد قرن در عالم شتابی
به خود‌رایی تو علم دین نیابی

تو‌را رهبر به علم دین رساند
ز پستی‌ات به علیین رساند

به‌سوی علم معنی ره نماید
ز علم معرفت آگه نماید

به جوهر ذات گفتم این معانی
تو می‌باید که این معنی بدانی

سخن باشد میان عارفان دُر
ولی خر مهره باشد در جهان پر

سخن را معنیش داند سخندان
چو خرمهره بود در پیش نادان

ز یُمن همّت مردان دانا
ز فیض خدمت پیران بینا

من از نور خدا آگاه گشتم
چو خاک پاک باب الله گشتم

نباشد عارف و معروف جز وی
زهی دولت اگر بردی به او پی

چو دانستی به معنی مرتضی را
شدی عارف ره و رسم هدا را

کرا قدرت به علم مرتضی هم
که گوید سر لو کشف الغطا هم

کرا قدرت که گوید حق بدیدم
به‌معنی در ره وحدت رسیدم

به غیر مظهر حق شاه مردان
که او باشد خداخوان و خدادان

خدا را هم خداوند حقیقت
برون‌ست این به‌معنی از شریعت

بگفتا مصطفی قولم شریعت
بود فعل شما امر طریقت

حقیقت بحر فیض مرتضی دان
علی من من علی دان ای مسلمان

علی جان من و من جان اویم
علی زان من و من زان اویم

نداند جز علی علم لدنی
که او برتر بود از هرچه بینی

گهی پنهان بود گه آشکارا
به‌دستش موم گشته سنگ خارا

طریق علم او ما را رفیق است
درین ره لطف او ما را شفیق است

سراسر این کتب اسرار شاه است
به‌معنی هر دو عالم را پناه است

مکن در نزد جاهل آشکارا
ولی پنهان مکن در نزد دانا

ز دست جانشینان پیمبر
بسی آزار دیدند آل حیدر

مرا عباسیان بسیار خواندند
که تا اسرار دین من بدانند

نمودم دین خود پنهان چو عنقا
نمودم همچو جابلقا و بلسا

اگر اسرار دین را باز گویم
به‌نزد عارفان این راز گویم

طریق دین‌ِ حق پنهان نکوتر
میان عاشقان عرفان نکوتر

تو این اسرار چون خوانی ندانی
طریق دین یزدانی ندانی

مینداز این کتب در نزد نادان
نداند مرد نادان امر یزدان

اگر تو این کتب از دست دادی
به طعن جاهلان اندر فتادی

از این جوهر بدانی رمز اسرار
ببینی در حقیقت روی دلدار

چو دیدی سرّ او خاموش می‌باش
ز سر تا پا سراسر گوش می‌باش

ز بعد این کتب مظهر طلب دار
ازو پیدا شود اسرار آن یار

ازو معلوم گردد علم پنهان
ازو پیدا شود اسرار جانان

ازو گردی معلم در معانی
طریق علم یزدانی بدانی

ازو مقبول خاص و عام گردی
ازو پخته شوی گر خام گردی

ازو بینی مقام قرب حیدر
ازو نوشی شراب حوض کوثر

ازو یابی تو هم ایمان و هم دین
به کام تو شود هم آن و هم این

مرا مظهر بود چشم کتب‌ها
ازو ظاهر شود پنهان و پیدا

از آدم تا به‌این دم سرّ وحدت
درو بینی ز راه علم و حکمت

ازو مقصود هر دو کون حاصل
ازو گردی به‌راه شاه مقبل

درو معنی جعفر شاه باشد
درو معنی الالله باشد

تو را در دین احمد مقتدا اوست
تو را رهبر به‌سوی مرتضا اوست

ترا او در مقام حق رساند
به‌سوی وحدت مطلق رساند

ترا آگاه گرداند ز اسرار
ولی از جاهلان او را نگه دار

ترا ایمن کند از خیر و از شر
رسی اندر مقام قرب حیدر

ز دین خویش بر خوردار باشی
به‌معنی واقف اسرار باشی
Ꮒ³
ترا یاری به از جوهر نباشد
که در هر کان بدان گوهر نباشد

چو مظهر یافتی در وی نظر کن
محبان علی را زان خبر کن

در او بینی تو جوهرهای بسیار
بود هر بیت او لؤلؤی شهوار

ولی از جوهر دنیا حذر کن
به جوهر خانهٔ دریا سفر کن

که تا بینی که غواصان کیانند
میان دیدهٔ بینا عیانند

در آن بحرند غواصان طلبکار
کزین دریا برآرند درّ شهوار

اگر غواص نبود دُر که آرد‌؟
همان باران رحمت بر که بارد‌؟

دلیلانند غواصان این بحر
که درمی‌آورند از بحر یک سر

محمد بود غواص شریعت
علی غواص دریای حقیقت

برآورد حیدر از دریا بسی در
که شد دامان اهل الله ازو پر

میان عارفان عشق در کار
زهی سودای روح افزای عطار

عطار

روزی جمعی پیش رفتند و او در بند بود. گفت: «شما کیستید؟» گفتند: «دوستانِ تو». سنگ در ایشان انداختن گرفت. همه بگریختند. او گفت:«ای دروغزنان ،دوستان به سنگی چنداز دوستِ خود می گریزند؟ معلوم شد که دوستِ خودید نه دوستِ من».Ꮒ³


#ذکر_ابوبکر_شبلی

نقل است که یکبار چند شبانه روز در زیرِ درختی رقص می کرد و می گفت:« هو ، هو». گفتند:« این چه حالت است؟» گفت:«این فاخته بر این درخت می گوید:‌ ً کو کو؟ ً من نیز موافقتِ او را می گویم: ً هو ، هو ً». و چنین گویند [که] تا شبلی خاموش نشد، فاخته خاموش نشد.


#ذکر_ابوبکر_شبلیᏂ³

تو ای شیخ کبیر و قطب عالم

مرا دانی و میبینی در آن دم

چنان راهست سپردم تا بمنزل

که ما را دوست امروز است حاصل
Ꮒ³
مرا حاصل وصال جان جانست

چه جای این همه شرح و بیانست

جنید پاک با تو گفتم اسرار

ابا تو او بشرع آمد خبردار

بفرماید بحکم شرع جانان

که هر چیزی که باشد بدتر از آن

مرا امروز بنموده است اینجا

در من زین قفس بگشوده اینجا

حجابم هیچ نیست ای شیخ عالم

بجز صورت در اینجاگاه این دم

حجابم صورتست و آفرینش

وگرنه جملگی ذات از تو بینش

حجابم صورتست و جان جانست

ولیکن مرد را در ترجمانست

حقیقت دم ز دستم از خدائی

نخواهد بود با اویم جدایی

در او واصل کنم در خویش اینجا

حجابم برگرفت از پیش اینجا

اگرچه سالکست و دروصالست

ولی از دیدن خود در وبالست

همه رنج من است از بیم صورت

وگرنه نیست اینجا گه کدورت

همه خواهد مرا این صورت به اعزاز

که گردد بی نشان از بی نشان باز

چنان کاول نهادش بی نشان بود

ورا این آرزو اندر جهان بود

که تا منصور آید واصل کل

ورا دیدار باشد حاصل کل

کنون دو دست ما اینجا بینداز

زبان و پایم اینجا ای سرافراز

اگر با ما یکی ذاتی تو شیخا

بجان تو که با ما کن تو این را

بفرما تا دو دست و پایم اینجا

ببرند با زبانم شیخ دانا

قصاص شرع دان تا یار باشم

ز سرّ عشق برخوردار باشم

نمیخواهم من این دست و زبانم

کزین دست و زبان عین جهانم

نمیخواهم من این هر دو قدم را

قدم میخواهم امادر عدم را

نمیخواهم به جز دیدار جانان

چنین خواهد بدن اسرار جانان

درین دنیا ز صورت مبتلایم

فتاده در کف و چنگ قضایم

اگرچه خود قلم راندم بتحقیق

مرا از عین آمد عین توفیق

قلم راندیم و آنگه در کشیدیم

قلم بر نقش ذات خود کشیدیم

قلم راندیم ما در اصل اینجا

که بیصورت بیابم وصل اینجا

قلم راندیم و دیگر می چه ماندست

اناالحق میزنم دیگر چه مانده است

مرا جانست و جانان در خیالم

نموده این زمان عین وصالم

عطار

ابوالقاسم قُشیری بر سر منبر گفت که: فرقِ میان من و ابوسعید آن است که ابوسعید خدای را دوست می دارد، و خدای تعالی ابوالقاسم را دوست می دارد. پس ابوسعید ذرّه ای بُوَد و ما کوهی». Ꮒ³
این سخن با شیخ گفتند. شیخ گفت: «ما هیچ نیستیم، آن کوه و آن ذره همه اوست».

{و چون شیخ ابوسعید در پاسخ بگوید: که آن پَشِه هم توئی ، ما خود هیچ نیستیم.}


ذکر_ابوسعید_ابوالخیر

نقل است که در شبانه‌روزی در زندان هزار رکعت نماز کردی. گفتند: «می‌گویی که من حق‌ام، این نماز که را می‌کنی؟» گفت: «ما دانیم قدر ما».Ꮒ³


ذکر منصور حلاج