:)

پس از یک انتظار طولانی،
حتی اگر بتوانی هم دیگر نمی خواهی.

برای افراد اضطرابی، شرایط پرتنش و بحرانی مثل تهدید جنگ یا بی‌ثباتی اجتماعی، ممکنه به‌طرز عجیبی حس آرامش بیارن و این موضوع، ریشه در ساختار روانی و تجربه‌های گذشته‌ی اون‌ها داره.

ذهن افراد اضطرابی، سال‌هاست که در وضعیت آماده‌باش زندگی می‌کنه.
برای اون‌ها، دنیای درون همیشه پر از سناریوهای فاجعه‌بار، پیش‌بینی خطر و ترس از آینده‌ست.
و حالا که جهان بیرون هم به همون اندازه پرتنش شده،
این هم‌راستایی بین دنیای درون و بیرون، براشون حس آشنایی و حتی امنیت میاره.

در واقع، مغز اضطرابی‌ها به محیط‌های پر استرس عادت داره.
اونا ممکنه در خانواده یا محیط‌هایی بزرگ شده باشن که پر از تنش، بی‌ثباتی یا پیش‌بینی‌ناپذیری بوده.
و چون این فضاها در ناهشیار ذهنشون حک شده،
وقتی دوباره در شرایط مشابه قرار می‌گیرن، مغزشون اون رو به‌عنوان «آشنا» شناسایی می‌کنه و آشنایی، حتی اگه دردناک باشه، احساس امنیت می‌ده!

برای همین، وقتی بقیه تازه دارن وارد اضطراب می‌شن،
فرد اضطرابی در ظاهر،از سطح اضطرابش کم میشه

به کدام آرزو رسیدیم
که باز آرزو کنیم...

ببشتر تلاش کردیم و بیشتر عقب ماندیم

گاهی اوقات تنها دلیلی که باعث میشه
چیزی که غمگینت میکنه رو رها نکنی
اینه که اون تنها چیزی بوده که
تو رو خوشحال می‌کرده

بخوابیم...

#listening_time
@SILENT_STAR1

مگه چند سالمونه؟
که اینقدر احساس پیری میکنی!

خیلی بیشتر از سنمون خسته‌ایم...

:)

.

Boys don't cry!

مرده نفس میکشیم...

Oh simple thing...
Where have you gone?

بخوابیم...

#listening_time
@SILENT_STAR1

اینجا آدم زود بزرگ می‌شه
قبل از اینکه حال زندگی کردن رو بفهمه.

یه سال دیگه گذشت
با کلی حرف نگفته
با آرزوهایی که
یاد گرفتیم آروم‌تر بهشون فکر کنیم

حرف دل در دل بماند بهتر است

چیزای خوب زمان میبره،
زمان هم ذوق رو از بین میبره!