«نمی‌دانم این چه رازی است، این چه طوفانی است که در جانم برپا شده، اما هر بار که به تو می‌اندیشم، گویی تمام رنج‌های جهان برای لحظه‌ای سکوت می‌کنند. من که سال‌ها با سایه‌ها همقدم بودم، من که تاریکی را از روشنایی بهتر می‌شناختم، اکنون در برابر چشمانت زانو می‌زنم و اعتراف می‌کنم که هیچ نمی‌دانم. مرا چه شده است؟ مگر نه این است که عشق، این واژه‌ای که سال‌ها به تمسخر می‌گرفتمش، حالا یگانه حقیقت زندگی‌ام شده است؟

تو تنها بهارِ قلبِ پاییززده‌ام هستی؛ بهاری که در اوج زمستان از راه می‌رسد و برف‌های کهنه‌ام را آب می‌کند. پیش از تو، من زمستانی بی‌پایان بودم، سرزمینی یخ‌زده که هیچ گلی در آن نمی‌رویید. اما تو آمدی، بی‌صدا، چونان نسیمی که حتی از لای درهای بسته نیز عبور می‌کند، و درِ این زندان را گشودی. چه می‌گویی؟ مگر می‌شود انسانی این‌گونه پنجره‌های یک روحِ دربند را باز کند و خود نداند؟

من، این زندانیِ همیشگیِ افکارم، تنها در حضور تو احساس رهایی می‌کنم. چه راز عجیبی است این عشق! هر قدر بیشتر دوستت دارم، بیشتر احساس فقر می‌کنم؛ فقری شیرین، فقری که از ثروتِ بی‌اندازه‌ات می‌آید. تو آنقدر پر از نوری که من، در تاریکیِ خویش، بیش از پیش خود را می‌بینم. هر چه تو بالاتری، من کوچک‌ترم. هر چه تو روشن‌تری، من تاریک‌ترم. و با این همه، همین کوچکی و تاریکی را بیشتر از هر عظمتی دوست دارم، چون از توست.

من که همیشه از آدمیان می‌گریختم، که لمس نگاه‌شان را زخمی بر روح خود می‌دانستم، اکنون آغوش تو را پناهگاه ابدی خود یافته‌ام. آخر این چه تناقضی است؟ از آدمیان گریزانم، اما آغوش تو را که انسانی‌ترین پدیده این جهانی، پناه می‌خوانم. نکند تو از جنس دیگری؟ نکند تو از این جهان نیستی؟

و این را به تو می‌گویم، تو که شاید هرگز باورت نشود: اگر بهشت را به من نشان دهند، با تمام باغ‌هایش، با تمام نهرهای شیر و عسلش، با تمام حوریان و قصرهای بلورینش، و تو آنجا نباشی، قسم می‌خورم که همان دوزخ را برمی‌گزینم، اگر تو در آن باشی. زیرا بهشت بی‌تو، جهنمی است زیبا و جهنم با تو، بهشتی است پنهان در میان شعله‌ها. آری، مرا دیوانه بخوان، مرا کافر بخوان، مرا هر چه می‌خواهی بخوان، اما این حقیقتِ روح من است؛ حقیقتی که نه با عقل، که با تمام وجودم لمسش کرده‌ام.»

دی‌ماه، ماهی که می‌توانست تنها ورقی دیگر در تقویم باشد، به فصلی از اندوه و داغ بدل شد. یاد جاویدنامان آن روزها هنوز بر دل بسیاری سنگینی می‌کند؛ انسان‌هایی که زندگی، آرزوها و آینده‌شان در چشم‌برهم‌زدنی خاموش شد و خانواده‌هایی که تا همیشه با جای خالی عزیزانشان زندگی خواهند کرد.
در این روزها، اگر قرار باشد برای سوگی سر فرود آورم، ترجیح می‌دهم برای آنان سوگوار باشم؛ برای فرزندان این سرزمین که دیگر در میان ما نیستند، برای مادرانی که چشم‌انتظار ماندند و برای خانواده‌هایی که سهمشان از زندگی، اندوهی بی‌پایان شد. اندوه آنان برای من نزدیک‌تر و ملموس‌تر است؛ زخمی که هنوز تازه است و خاطره‌ای که هنوز از ذهن‌ها پاک نشده است.
باشد که یادشان گرامی بماند و نامشان در حافظه این سرزمین فراموش نشود.

دردناک ترین تنهایی،داشتن کسی در قلبت است که در زندگی ات نیست:)

ادم گاهی پیش از مرگ از درون خاموش می‌شود

Someone who can't sacrifice anything can't change anything

نبودن تو مرا می‌کشد؟
مرا حضوری که شبیه نبودن است می‌کشد...!