گُلی‌جون ناوگان عظیمی از محبت و سلیقه رو به سوی من روانه کردن. خواهند دید چه خواهد شد.

از شرمندگی و ذوق غش خواهم کرد.

هر چیزی ممکن است

بلایی که یکشنبه سرم آمد، احتمالن اسمش تروماست. شاید هم نشود بهش گفت تروما. اسمش ترس است احتمالن. فوبیا؟ واکنش طبیعیِ بدن به یک پدیده؟ وای. حتی اسمش را هم نمی‌دانم. فقط می‌دانم یک‌هو یک خرس گیریزلی جلویم ظاهر شد. بعد من نشستم روی سکوی جلوی دفتر. بادم خالی شد. افتادم از پا. انگار همه‌ی احساسات چهارصد و سه را توی چند دقیقه تجربه کردم. احساس عجیبی بود. ترسیدم. نه از شفق. ترس ندارد که مردک. نه! از، از دست دادن ترسیدم. درحالی تکلیفم را روشن کرده بودم. تمام آبان تا اسفندِ چهارصد و چهار را تلاش کردم. که گریه نکردم. دلم نمی‌خواست برای چندماه با مامان‌خانوم کلاس نداشتن گریه کنم. قوی بودم. اما نمی‌فهمم چرا یک‌شنبه دوباره ترسو و خنگ و احساساتی شدم. نمی‌دانم. باید باز هم روی خودم کار کنم؟ کافی نبوده؟ همچنان ناخودآگاهم درگیر بازیِ دل‌خوشی‌ام را از من نگیرید است؟ چه بدانم. ممکن است همه این مدت ترسم زیر فرش بوده باشد‌. حالا بیرون آمده؟ هر چیزی ممکن است.

سهمِ من از قسمت سی‌اُمِ رختکن‌ بازنده‌ها
#روزگفتار

نکته‌ی کنکوری

این کون‌کورِ زندگی کجاست؟ چرا کسی چهارتا کتاب دست‌مان نمی‌دهد تا یاد بگیریم چطور زندگی کنیم؟ نمی‌دانم. باید خودم یاد بگیرم اینها را. اما نکته‌یی که امروز یاد گرفتم این است اگر موبایل‌فون‌ات را بزاری توی کابینت، پیش مامانت، امکان موفقیت بیشتر است. و در کمال تعجب نمی‌میری. یک فصل و نیم زیست می‌خوانی و نخودفرنگی پاک می‌کنی. شاید حتی بعدتر وقت کنی یک قسمت سریال هم ببینی‌・⁠_⁠・⁠;

خُمخانه‌ات ای حافظ پُر شهد شراب اولیٰ
مستانِ خراباتت پیوسته خراب اولیٰ

بر آتش جام تو تا صف، مژه‌ی ساقی است
هر جا جگری باشد بر سیخ کباب اولیٰ

گل‌قند تو معجون شد با شاخ نبات آری
آن جام مرصّع را می، لعل مذاب اولیٰ

چشمی که نه مخموریش از جام شراب توست
منمای سرِ آبش کو سر به سراب اولیٰ

هر دل که نیفروزد چون لاله به داغ عشق
هم خیره به خون خود چون لاله خضاب اولیٰ

بی تاب و توان ای شمع آیم به طواف اما
شرمنده که پروانه با شور و شتاب اولیٰ

خورشید طلوعش خوش با چهچهه‌ی بلبل
چونانکه غروبش هم با بانگ غراب اولیٰ

آن شاهد قدسی کو در معبد عشق توست
یا مَحرم و نامَحرم در زیر نقاب اولیٰ

چشم تو و بخت من بیدار نخواهد شد
شاهد که شر انگیزد، فتنه است و به خواب اولیٰ

حافظ تو مسیحایی وین نغمه‌ی قدّوسی
در پرده‌ی ناقوسی با دیر و رهاب اولیٰ

آش تو دهن‌سوز و از ما به دهن چون یخ
انصاف که این یخ هم از شرم تو آب اولیٰ

در مطلع و در مقطع، نام تو برم آری
هم خیر ختام احسن هم حسن خطاب اولیٰ

حافظ صفت پیری در شأن تو صادق نیست
عمر ابدیت را دعوی شباب اولیٰ

"شهر" من و "یار" من در بحر نمی‌گنجد
این شهر شود ویران، وین یار خراب اولیٰ

ـ‌شهریار

امروز نزدیک پنج صبح بیدار شدم. صفحات صبحگاهی نوشتم. بعد رفتم سراغ گوشی. اخبار خاورمیانه و موشک و پوشک دیگر برایم عادی شده. راز موفقیت هم این است که تا چهار صبح همه‌چیز تمام شده. اگر تو ده بخوابی و چهار بیدار شوی، می‌بینی تمام شده و اصلن چک نمی‌کنی چه خبر بوده. به هر حال: فقط بمب اتم ممکن است روحیه‌ی خاورمیانه‌ای‌ام را ارضا کند. بعد، تکالیف زبان را کمی پیش بردم. علی‌رغم میل باطنی‌ام نتوانستم پادکست بشنوم. خسته بودم گویا. بعدتر صبحانه مفصلی خوردم و با مامان آشپزی کردم. این قضیه ممکن است به شِکَرخوردن ختم شود. چون بعد چنددقیقه مامان از اول یادت خواهد داد که چطور با چاقو دستت را نبری. بعدم کمی گشت‌زنی و اینها. دست‌‌آورد خاصی نداشتم امروز. از صبحِ زود بیدار شدن خوشحالم. اگر این همه جنگ گند نزده بود به ساعت خوابم، پارسال همین موقع تنظیم شده بود. و کارت عضویت باشگاه پنج صبحی‌ها را می‌گرفتم. یادش بخیر ولی! دوباره دارم تلاش می‌کنم، این دفعه اگر گند بخورد بهش، تا ابد بی‌خیالِ ساعتِ خواب خواهم شد.

حافظ همیشه مجذوبم می‌کنه. درمورد چیزهایی فال می‌گیرم که احتمالن حافظ روحش هم ازشون بی‌خبره. بعد حافظ جوابی میده که در عین بی‌ربطی، مربوط میشه به دغدغه‌‌م. احمقانه‌ست. اما به نظرم عالیه. هرچیزی رو می‌تونم به حافظ ربط بدم و این خوشحالم می‌کنه. به زودی شاید بتونم بادصبا رو هم صبح‌ها تو بالکن حس کنم. بی‌ربطه ولی کارم رو راه می‌ندازه. تمرکز روی چیزی جز جهانِ مسخره‌ی بیرون، خوشحالم می‌کنه. می‌تونم بپرسم: هِی حافظ، به نظرت فلانی خَره؟ و حافظ بگه:

یارب! این نودولتان را با خرِ خودشان نشان
کاین همه ناز از غلامِ تُرک و استر می‌کند

امروز پرسیدم به نظرت دوستی‌م با فلانی کاملن تموم شده؟ و بله! حدس بزن چی؟ ما ز یاران چشمِ یاری داشتیم اما خود غلط بود آنچه ما پنداشتیم. عالیه. ممنونم حافظ. حداقل خیالم راحت شد. هیچ وقت دوست‌یابِ خوبی نبودم. مرسی. الان دیگه می‌دونم منم و تنهایی‌م. حافظ بر هر درد بی‌درمان دواست. و در زندگی زخم‌هایی هست که با شعر درمان می‌شود.

چِل‌تَنِ آلِ زبان

گریستم.
نمی‌دانم اثر فیلم هندی زیقکی بود یا می‌کوشم صرفا قضیه را بیندازم گردنش. که چس‌ و سیسم نرود زیر تیغ و توی چشم شما همان دختر کلُفت توی وبیکارهایم باشم با نثرهای تیزوبز.

گریستم.
دیشب. مثل سگ؟ که نه. مثل آدم‌. مثل انسان. انسان‌تر از دیشب دیده‌ بودم خودم را تا به حال؟
زانوهایم شل شد و دستم چسبانِ چشم و پیشانی و نشستم کف اتاق و اشک ریختم. حتی حالا. حالا که می‌نویسم. می‌ریزم. می‌پاشم. اشک.

که چه شده بود که؟
پیامی آمد نیمه‌‌شب. از جانب دوست. از سمت‌و‌سوهای لادن. لادنم. لادنکم. عطر مهر و قدردانی می‌‌پاشید از اسکرین روی چشمانم. شاید سر همین اشکم درآمد نه؟ الکلِ عطرش چشمم را سوزاند. بوی پیاز نمی‌داد به هر جهت. بوی شب می‌داد پیامش. بوی شب‌بو.

خواندم پیامش را. از رو. از بیرون. باز نکردم اما.
- واقعا لادن من رو این‌طوری می‌بینه؟ خودم برای خودم این‌طورکی هستم اصن؟
آموزه‌های برندینگ کاریزماتیک احتمالا می‌گویند این‌طور وقت‌ها لبخندی بزن و تشکر کن. من اما گریستم. از ذوق. از محبت و از همه بیش‌تر از لمس واقعیتِ رویایم.
زخم‌وزیلی دوازده‌-سیزده سال خاربه‌پا راه‌رفتن تیمار شد. دیشب. از پیامش.

محبت‌های بسیار دیده و چشیده‌ام از بسیارگانی از اهل نوشتن. از بانی‌اش تا اهالی‌اش. تک‌وتوک‌هایی هم نیش و نکبت و کثافت دیده‌ام که ملالی نیست. اقتضاست.
اصل، یافتن همین گوهرانسان‌ها بود که قدر زر،‌ زرگر بداند قدر گوهر، گوهری و من همان گوهری‌ام که قدر هم‌زبان‌هایم را می‌دانم. قدر هم‌رویاهایم را.

به رویا می‌زد هم‌نشینی با جمعی کوچک که رنج پرسش‌گری و زبان داشته باشند و رنجِ آموختنِ پایه‌ها را بپذیرند. این سخت‌پوستان اما پذیرفتند و پوست‌کلفتی کردیم توی این مسیر با هم.
دقیقا دو ماه دیگر یکسالگی سرزبان است و ذهنم سرشار است از نام‌های‌شان.

که چه گشوده‌انسان‌هایی‌اند. که بسیارگان‌شان مقدمند بر من به حسب سن‌و‌سال و زنان و مردانی ساکن تارکِ اندیشه که پای حرف‌های جوان سی‌ و دو-سه ساله‌ای می‌نشینند که گاهی گردوخاک به پا می‌کند و می‌توپد و ابرو بالا می‌اندازد و نگاه عاقل‌اند‌رسفیه برای‌شان می‌گیرد جلوی دوربین. که چقدر بی‌غرورند توی یادگیری و آموختن.

و جوان‌ترانی که هیچ کم ندارند از همان تارک‌نشینان که بعضی‌هاشان حتی جای بچه‌ی نداشته‌امند.

که روزروز جنازه هم اگر باشم خیز بردارم و غلت بزنم لای کتاب و مقاله و تجربه و خاطره و روش و منش که صدم را برای‌شان بگذارم.
حالا حتی شش هم‌زبان رویای خودشان را در رویای سرزبان به هم‌زبان‌ها می‌رسانند. شیما. مبینا. الهه. سارا. ندا.

گریستم. از تماشای رویایی خام که حالا به جوانه و ساقه و برگ نشسته. جوانه‌ای با حداقل چهل‌ریشه‌‌ی سخت‌پوست.
ریشه‌هایی پایاتر و ریشه‌هایی پویاتر. اما همه‌شان ریشه. هم‌ریشه.
دانه کاشتم و حالا چهل ریشه.

تنهایی، حالا دیگر پوسته‌ایست تو خالی برایم. که سپرده‌ام خودم را به ریشه‌ها و هم‌ریشه‌ها.

لادنکم نوشته بود:
«تا به حال آدمی مثل من توی زندگیش نداشته.»
مثل من؟
من نداشته‌ام مثل‌هایی چون شما را در زندگیم.
من باید بگویم این‌را.
«تا به حال مثل شما نداشته‌ام در زندگیم.»

حالا هر روز می‌بینم نام‌های‌شان. هر روز نام‌شان نو است برایم و نونوارم می‌کند.

۱- پروانه اسدزاده
۲- سارا ذوالفقاری
۳- فائزه اعظمی
۴- علی آراسته
۵- شیما صادقی
۶- سارا چگنی
۷- مبینا ملائی
۸- الهه نصیری
۹- ابوالفضل صوفی
۱۰- سهیلا شیبانی
۱۱- زهرا هادی
۱۲- زهره رسولی
۱۳- زهر یوسفها
۱۴- دیار طلایی
۱۵- ندا احمدی
۱۶- ستایش صوفیان
۱۷- زهرا احمدی
۱۸- الهام خزائی
۱۹- فریما مدادی
۲۰- نازلی حسینی
۲۱- لادن شایان‌فر
۲۲- زینب قهرمانی
۲۳- شکیبا اسکاف
۲۴- مهناز روحانی
۲۵- زهرا پولادی‌فر
۲۶- هانیه عسکری
۲۷- فاطمه مجیدی
۲۸- هانیه نوبخت
۲۹- زمزمه رئیسی
۳۰- سعید سیفی
۳۱- رضا چمبر
۳۲- شیوا کاظمی
۳۳- ندا سلیمی‌فرد
۳۴- ریحانه ربانی
۳۵- فاطمه ابراهیمی
۳۶- پارسا یوسف زاده
۳۷- متین چپانی
۳۸- فاطمه حورا رحمانی
۳۹- فاطمه یاوری
۴۰- آذردخت حمیدی

نام‌هایی که دوست‌شان دارم.
نورچه‌هایم.
شب‌تاب‌های معطرم.


🖋 الهه علیزاده
@channelelahehalizade
#ز_زبان

نمی‌دونم چطور بگم اما از عُمقِ وجودم ناراحت میشم وقتی توی بداهه انگلیسی حرف زدن شکست می‌خورم. وقتی تلفظ یه کلمه رو اشتباه میگم، نابود میشم. نمی‌دونم ولی همه‌ش ناراحتم می‌کنه. می‌تونم ساعت‌ها در موردش اشک بریزم. ناراحتم. درموردش دو ساعت ویدئوی آموزش فونوتیک تو یوتیوب می‌بینم و پادکست انگلیسی می‌شنوم. درست نمیشه. ناراحتم. شاید به اندازه کافی تلاش نکردم. بله نکردم. واقعن ناراحتم. از اشتباهاتم تو انگلیسی ناراحتم. از خاورمیانه ناراحتم. کاش بتونم به همه خارجی‌ها بگم که اگه خاور، میانه، خاورمیانه، ایران، عراق، افغانستان، پاکستان، سوریه، لبنان، کشورهای عربی و هر چیز مربوط به خاورمیانه رو شنیدن فرار کنن. جوری که دست خاورمیانه بهشون نرسه. از اینکه متفاوتم ناراحتم. از اینکه فرق دارم. اسمش عجیب بودنه؟ لابُد. نمی‌دونم. همه‌چیز خسته‌م کرده. از اینکه پیرسینگ رو بعد کلاس می‌بینم و باید از دستش قایم بشم ناراحتم.‌ از اینکه آدما ازم توقع دارن پزشکی قبول بشم ناراحتم. این قضیه فقط نُه‌تیر درست میشه. زمانی که یادم میاد ممکنه آدما تولدم رو یادشون باشه. شاید حتی کادو هم بگیرم. نمی‌دونم. ناراحت، ابلهه، خسته و درمونده‌م. دقیقن به اندازه یه گُم‌شده وسط جنگل.‌ کاش به مناسبت ۱۷سالگی‌م برم خونه مامان‌خانوم. اما آنقدر احمق نیستم که خودم، خودم رو دعوت کنم. دوست دارم خط چشم کشیدن رو ازش یاد بگیرم. تا الان فقط کل صورتم رو سیاه کردم با خط چشم. (اینم از اون کارهاست که بلد نیستم: آرایش کردن.) نمی‌دونم. خوشحال بودن سخته. امیدوار بودن سخته. من سختَمه. نمی‌دونم چطور بگم. اما به طرز عجیبی دارم بزرگتر و امیدوارتر میشم. حتی شاید بتونم خوشحال‌تر هم بشم. ولی سختمه.

وقتی از کانالِ شخصی‌م بازارسال میکنم اینجا، یعنی وضع خیلی خرابه؟! نمی‌دونم¡

روز جهانیِ من خسته‌ام

پیش از نوشتن: از این به بعد از روزم عکس‌هایی به همراه گزارش نیک(چالشی برای ثبت کارهای مفیدی که انجام می‌دهیم)منتشر خواهم کرد.

امروز چهار صبح بیدار شدم و روزم را با خورشید شروع کردم. هرگز از تماشای آسمون خسته نخواهم شد. بعد دوباره خوابیدم. بیدار که شدم، فرزان اپیزود هوا کرده بود. شنیدم و فِرنی پختم برای صبحانه. بعد؟ ویدیوی آواشناسی(فونوتیک) تماشا کردم. حالا با عِلمِ بیشتر به ندانستن، گند می‌زنم توی تلفظِ کلمات. موقع لاک‌زدن بازهم صدای سخن عشق شنیدم. به بهانه آهنگ، فرزان دوبیت از مولانا خواند. مولانا سکوت و آرامشم را بهم می‌زند. اما دوسش دارم. توی راه برگشت، روزگفتار ضبط کردم. در آخر راپید خریدم، از گربه‌های کاوش عکس گرفتم، یادداشت‌ِ کانال نوشتم، و گریستم. حالیا آرام‌ترم.

#گزارش‌ـ‌نیک
#گفتارـ‌نیک
#پندار‌ـ‌نیک
#کردار‌ـ‌نیک

کارهای سخت را وقتی آسان‌ند انجام بده

هرچی بیشتر طول بکشد، دیوان شمس خواندن سخت‌تر خواهدشد. مطمئنم. و روزی که سوگوار بشوم، قطعی خواهد شد. پس امروز سه غزلِ اولش را خواندم. بی‌اینکه سوگوار باشم. دست‌‌آورد بزرگی بود.

مقاله گدای کیمیاگر را کامل خواندم و یادداشت برداشتم. بهتر از این نمی‌شد.

چند صفحه شیمی. یه عالمه زبان. تا من باشم تلفظ چهارتا کلمه ساده را با توپوق قاطی نکنم.

روزگفتار ضبط کردم.

پادکست شنیدم. ریچل هالیس، نسخه کست‌باکس! با زبانِ انگلیسی تازه‌. یاد ۱۲سالگی‌ام می‌افتم. زمانی که جایزه نوبل ادبیات را می‌خواستم و باید صورتم را می‌شستم. دختر! عجب دورانی بود. الان اما دنبال راهی هستم که انگلیسی توی گوشم بپیچد. برای تلفظ و این صوبتا. کاش تنهای تنها بودم توی خانه. کسی نبود تا بدون هندزفری و راحت پخشش می‌کردم.

دیگه؟ آها! نویسنده‌ساز بودم. خبر خاصی نبود.

پ.ن: نقاشی کشیدم و بالای همین گزارش نیک، توی کانال منتشر کردم.

پ.ن۲:
چون به نقدِ عشقِ شمس‌الدینِ تبریزی خوشم
رخ چو زر کردم بگفتم کان مبادا بی‌شما
-مولانا

#گزارش‌ـ‌نیک ۰۵/۳/۲۵

https://t.me/shivanotes

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم
فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم
-حافظ

وبینارِ زمزمهٔ عشقِ حآفظ

قرار است چه کنیم؟
بر اساس کتاب‌هایی در مورد حافظ، اشعار وی را می‌شکافیم. همانطور که او می‌خواسته سقفِ فلک را بشکافد‌.

کِی‌ها؟
سه‌شنبه‌ها؛ ۱۸:۳۵دقیقه عصر

کتابِ خردادماه: راز درون پرده حافظ از محمود کیانوش

🔗 لینک ورود به وبینار:
https://www.skyroom.online/ch/madresenevisandegi/shivakazemi

✅ نکات فنی:

پس از کلیک روی پیوند بالا، گزینه‌ی «مهمان» را انتخاب کنید و سپس نام و نام خانوادگی خود را ثبت کنید. نیاز به نام کاربری و رمز عبور نیست.

برای ورود به اسکای‌روم باید فیلترشکن خاموش باشد تا صدا و تصویر را با کیفیت بالاتری دریافت کنید.

هر وقت به مشکل خوردید صفحه را ببندید و از نو بگشایید.


برگزارکننده: شیوا کاظمی

نشانی تلگرامِ او:
https://t.me/shivanotes

پ.ن:
در صورت امکان جلسات ضبط خواهد شد.
برای تایید عدد ۹ رو کامنت می‌کنید.