မြနှင်းချယ်ရီ ကိုယ်တိုင်ကလည်းမာန
ကြီးသလို လက်ရှိမှာသူမငယ်စဥ်ကတည်း
ကသံယောဇဥ်တွယ်ခဲ့ရသည့် မိုးစက်နိူင်ကိုသာ
သူမချစ်သည်။ထို့ကြောင့် ဘယ်လောက်တော်ပြီးထက်မြက်သူဖြစ်နေပါစေ။ဘယ်လောက်ပဲချောမောခန့်ညားနေပါစေစိတ်မဝင်စားမိချေ။

"ဒီမှာ မင်းရူးကြောင်ကြောင်တွေလာပြောမနေနဲ့"

"မင်းလို ချာတိတ်လေးတွေ စိတ်မဝင်စားဘူး တစ်ခါထဲအဖြေပေးလိုက်မယ် နောက်မလာနဲ့တော့ တို့လဲမင်းကို မချစ်ဘူး ဘယ်တော့မှလဲ ပြန်ချစ်မှာမဟုတ်ဘူး"

သူမဘယ်လောင်ပင်ပြောဆိုနေကာမူသူ့အတွက်တော့ ပန်းနဲ့ပေါက်နေသည့်အလား နေစက်ဝန်း တစ်ယောက်အပြုံးမပျက်ပေ။

"မမချစ်ဖို့မလိုပါဘူး ကျွန်တော်ကချစ်နေရရင်ကျေနပ်နေတာ"

မြနှင်းချယ်ရီ သူကို မကျေနပ်စွာပြန်ကြည့်ရင်း လှည့်ထွက်သွားလေတော့သည်။
သူမကိုငေးမောရင်း ရပ်ကျန်ခဲ့သည့်ထ်ိုမျက်ဝန်းထဲက သံယောဇဥ် တွေက်ို
တော့ က်ိုယ်ကမေတ္တာမရှိသူမို့ မမြင်နိူင်ခဲ့ပါချေ။

.......

မိုးစက်နိူင် ဖေဖေနဲ့ မေမေပြောနေသောစကားကိုကြားကာ အခန်းရှေ့မှ တိတ် တိတ်လေးပြန်ထွက်လာလေသည်။
စိတ်ညစ်ညစ်နဲ့ ကန်ဘောင်နံဘေးတွင် သူတစ်ယောက်တည်းထိုင်နေမိသည်။

လှိုင်းကြပ်ခွပ်လေးတွေ အပြည့်နဲ့ရေပြင်ကိုကြည့်ရင်းသက်ပြင်းမောတို့သာ အခါခါချလျှက်.......
ဆင်းရဲခြင်းက ချစ်ရတဲ့သူကိုပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရဖို့တောင် မသေချာမရေရာပေ။

လေနု နုအေးလေးတွေက သူ့ရဲ့မျက်နှာထက်သို့ဖြတ်ပြေးသွားပေမယ့်လည်း သူရင်ထဲတွင်တော့မအေးချမ်းနိူင်ရှာ။
ပူပန်မှူတွေကတနင့်တပိုးတိုင်တည်ငိုကြွေးစရာဟူ၍မရှိရှာတဲ့ဘဝက နာကျင်ခြင်းတွေက်ို
တစ်ယောက်ထဲကြိတ်မှိတ်မျိုသိပ်နေရသည်။

"ကို

"နှင်းဖေဖေက. တစ်ခြားတစ်ယောက်နဲ့ စေ့စပ်ပေးမယ်တဲ့ နှင်းတို့ကိစ္စဖွင့်ပြောရအောင်နော်"

"နှင်း အဲ့ဒီဆရာဝန်ပေါက်စနဲ့ လက်မထပ်ချင်ဘူး"

မိုးစက်နိုင် သူမကိုကြည့်ကာ ပြန်မေးလိုက်သည်။သူမက မသိပေမယ့်လည်း ထိုလူက
ဘယ်သူဆိုတာသိနေတဲ့သူက ဖွင့်လဲမပြောသာပဲ ရတက်မအေးနိုင်ဖြစ်နေရသည်မဟုတ်ပါလား။

"နှင်းက. သူကိုမြင်ဖူးလို့လားဟင်"

"ဟင့်အင်း မမြင်ဖူးပါဘူး သူဘယ်လိုပုံစံမှန်းတောင်မသိဘူး အဲ့ဒါကအရေးမကြီးပါဘူး"

"ဘယ်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ် နှင်းလုံးဝချစ်မှာမဟုတ်ဘူး"

မိုးစက်နိုင် ကိုယ့်ဘဝအခြေအနေကြောင့်ဝမ်းနည်းအားငယ်မိပေ မယ့် ချစ်သူရဲ့ သစ္စာရှိမှုကြောင့်တစ်ဖန်ကြည်နူးရပြန်သည်။
သူမပါးပြင်လေးထက် အနမ်းလေးတစ်ပွင့်ခြွေချကာ….

"ကို နှင်းကိုအရမ်းချစ်တယ် ကို ပိုကြိုးစားမယ်နော် အလုပ်တွေကို နှင်းနဲ့ အမြန်ဆုံးနီးရဖို့"

"အင်းပါ ကိုရယ်"

ချစ်သူနှစ်ဦးရဲ့ ကြည်နူးစရာအချိန်တွေက. တရွေ့ရွေ့ နဲ့ ကုန်ဆုံးကာ ပြန်ဖို့အချိန်တောင်နီးကပ်လို့လာပြီ။

"ကို နှင်းပြန်တော့မယ်နော်

မြနှင်းချယ်ရီ လက်မှ နာရီလေးကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
မိုးစက်ခေါင်းကိုငြိမ့်ပြရင်း.သူမကိုတင်းကြပ်စွာဖက်တွယ်ထားမိသည်။

"ဟော ပြန်တော့ပါမယ်ဆိုမှ"

"ခဏလေးပါ နှင်းရယ် ကို....နှင်းကိုပြန်လွှတ်လိုက်ပြီးရင်
ကိုယ့်ဘေးနားကပျောက်ကွယ်သွားမှာစိုးရိမ်စိတ်နဲ့ အိပ်မရခဲ့ဘူး"

"အခုလိုမျိူး ခဏလေးနေပါရစေ. နှင်းကိုတွေ့ရတာ အချိန်တွေဘယ်လိုကုန်သွားမှန်းမသိဘူး"

"အဟွန်း ကိုပို"

"ကဲ နှင်းနောက်ကျနေပြီ ပြန်တော့မယ်နော်"

သူ မချင့်မရဲ ဖြင့်သူမ ခန္ဓာကိုယ်လေး လွှတ်ပေးလိုက်ကာ…..

"ဂရုစိုက်ပြန်နော် "

"ဟုတ်"

ကျောခိုင်းကာ ထွက်သွားသော သူမကိုကြည့်ရင်း ….နှင်းလက်ထပ်ရမယ့်သူက.
ကိုယ့်ညီမှန်းသိရင်ရော ဘာတွေများဖြစ်လာမလဲ။ကိုယ်တစ်ယောက်တည်းသာသိနေတဲ့အရာမို့. ပို၍ပူဆွေးရသည်။

"သားကြီး ဒီကိုလာပါဦးကွယ်"

ဖေဖေခေါ်သံကြောင့် သူ ဧည့်ခန်းတွင်ဝင်ထိုင်လိုက်တော့သည်။
ဖေဖေပြောမယ့်စကားတွေကိုသူကြိုတင်မှန်းဆထားပြီးသားဆိုပေမယ့်
ပေးတာယူကျွေးတာစားပညာသင်ထောက်ပံ့ပေးနေတဲ့ မွေးစားမိဘတွေ
ကိုဘာများ ငြင်းဆိုနိူင်မှာမို့လို့လဲ။

ပုတ်သင်ညိုတစ်ကောင်လိုခေါင်း
ညိတ်ကာ စေလိုရာစေဘဝနဲ့ရှင်သန်ကြီး
ပြင်းခဲ့ရသည်မဟုတ်ပါလား။ကိုယ့်ရဲ့နိမ့်ကျခြင်းကိုပဲစိတ်နာရလေမလား....
အရာရာကအလိုမကျစိတ်တွေတဖွားဖွားကြီးထွားရင်းဘယ်သူ့ကိုမုန်းတီးမှန်းမသိမုန်းတီးနေမိတာတော့အမှန်ပေ။

"သားကို ဖေဖေတို့က. လက်ထပ်ပေးမလို့"

"ဟို ८७८७. ကျွန်တော်"

"ခဏနေဦးသား......."

သူစကားပြောခွင့်မရခင် ဖေဖေက လက်ကိုကာပြလိုက်ပြီး စကားကိုဆက်သည်။

"သင်းရနံ့ရဲ့ အမေနဲ့ အဖေက. ဖေဖေ့ရဲ့ အသက်သခင်ကျေးဇူးရှင်တွေသား"

"သူတို့မသေဆုံးခင်မှာ သူသမီးလေးနဲ့သားကိုစေ့စပ်ပေးပါရစေဆိုပြီး ပြောခဲ့တာလဲ သားသိပါတယ်"

"အခုကြမှ သူတို့မရှိတော့လို့ မျက်နှာလွှဲခဲပစ် ဖေဖေ မလုပ်ချင်ဘူးကွယ်"

"သား တစ်ခုခုကိုဆုံးဖြတ်တော့မယ်ဆိုရင် ဖေဖေ အခုပြောတာတွေကိုထည့်စဉ်းစားပါကွယ်"

"ကဲ ကဲ ပင်ပန်းလာရောပေါ့ သွားနားတော့"

မိုးစက်နိုင် ကုတင်ပေါ်သို့ ခြေပစ်လက်ပြစ်လှဲချလိုက်တော့သည်။
မျက်လုံးတွေကမျက်နှာကျက်ကိုသာစူးစိုက်ကြည့်နေသော်လည်း
အတွေးတွေကတော့ ဟိုဟိုဒီဒီ မရေမရာမျောလွင့်နေဆဲ။

"ငါဘာဆက်လုပ်ရမလဲ …..ငါဘာလုပ်ရမလဲ

........

နေစက်ဝန်း သူမဓာတ်ပုံလေးတွေကိုကြည့်ကာ ပျော်နေမိသည်။သူနဲ့လက်ထပ်ပေးမယ့် မိန်းကလေးတဲ့။ဖေဖေက. ခေါ်ပြောခဲ့သည်။

ဖေဖေကို အတိုက်အခံမယူပါဘူးလို့ငြင်းနေပြီးမှ ထုတ်ပြသော ဓာတ်ပုံကြောင့်အံ့ဩဝမ်းသာရကာ ခေါင်းငြိမ့်မိသည်။
ကံတရားကပဲ ကိုယ့်ဘက်မှာရှိလေသလား ကိုယ်ချစ်ရတဲ့မိန်းကလေးက. ကိုယ်နဲ့လူကြီးခြင်းသဘောတူထားတဲ့သူပဲတဲ့ ဘယ်လောက်များဆန်းကြယ်လိုက်လဲ။

နေစက်ဝန်း ဓာတ်ပုံလေးကို ရင်ဘတ်ပေါ်တင်ကာ မျက်လုံးအစုံကိုမှိတ်ထားလိုက်သည်။သေချာသည် ဒီညတော့သူ့အိပ်မက်တွေလှပနေလိမ့်မည်မှာအမှန်ပင်ဖြစ်သ ည်။

ဒါလေးက gpမှာအစဆုံးရနေပါပြီရှင့်
မစောင့်ဘဲဖတ်ချင်သူလေးတွေကgpဝင်လို့ရပါတယ်ရှင့်pdf fileလဲရပါတယ်ရှင့်

Part. 10ဆက်ရန်

#Eain. Met. Shin (သျှင်ယွန်းအိမ်)

1"မင်းသားလေးရဲ့ ကြင်ယာတော်"
💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜
အခန်း(1)
**
မနက်ခင်းရဲ့ နေခြည်နုနုလေးက သူမရဲ့စိတ်တွေကိုလန်းဆန်းတက်ကြွစေသည်။
ကျေးငှက်ကလေးတွေရဲ့ တစာစာအသံကတေးသီချင်းတစ်ပုဒ်လို ကြည်နူးစရာကောင်းလွန်းလှသည်။
သူမရဲ့နေ့သစ်တွေတိုင်းကို တက်ကြွစွာ သူမလုပ်ဆောင်ရမည့်အလုပ်တွေကို သီချင်းတစ်အေးအေးဖြင့်လုပ်နေလိုက်သည်။
"အနွယ်တော်"
"ရှင် "
ဒေါ်လေးရဲ့ ခေါ်သံပြင်းပြင်းကြောင့် သူမအလန့်တကြားလေး ထူးလိုက်မိသည်။
"ညည်းကို ငါခိုင်းထားတာ အခုထိမပြီးသေးဘူးလားဟင်"
"အဟီး ပြီးတော့မှာပါ ဒေါ်လေးရဲ့ အခုလုပ်နေပြီ"
"ပြောလိုက်ရင် ဆင်ခြေနဲ့ မြန်မြန်လုပ် ညည်းကို ငါခိုင်းစရာတွေရှိသေးတယ်"
"ဟုတ် ဒေါ်လေး"
ဒေါ်ခင်မြတ်မွန် စောစောစီးစီး အနွယ်တော်ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းကာ အိမ်အလုပ်များကုိခိုင်းနေတော့သည်။
အနွယ်တော် သူမကို ဘယ်လောက်ပင်ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေပါစေ စိတ်မဆိူးပေ။မည်မျှပင် ခိုင်းစေနေပါစေ သူမ. မမုန်းပေ။
အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ဒေါ်ခင်မြတ်မွန်နဲ့ သူမကဆွေမျိူးစပ်မည်ဆ်ိုလျှင်မတော်သလောက်ကိုဝေးလွန်းသည်။သူမရဲ့မိခင်က သူမကိုမွေးပြီးပြီးခြင်းထားခဲ့သည်။
သူမရဲ့ဖခင်က သူမ လူမမယ်အရွယ်လေးမှာဆုံးပါးသွားခဲ့သည်။ဒေါ်ခင်မြတ်မွန်က. သူမဖခင်၏ညီမဝမ်းကွဲရဲ့ သူငယ်ချင်းပင်ဖြစ်သည်။
သူမကိုသွေးမတော်သားမစပ်ကျွေးမွေးပြုစုစောငိ့ရှောက်ခဲ့သည်။ကျောင်းထားပေးခဲ့သည်။သူမဘယ်လောက်ပဲ ပင်ပန်းဆင်းရဲပါစေ သူမပျော်သည်။
သူမတစ်နေ့နေ့တော့အမေ့ကိုတွေ့အောင်ရှာကာ သူမကိူထားခဲ့ရသညိ့အကြောင်းအရင်းကိုမေးရမည်။
"မိနွယ်"
"ရှင်မမကြီး"
ဒေါ်ခင်မြတ်မွန်တွင် သမီးသုံးယောက်ရှိသည် အကြီးဆုံးက မြတ်သန္တာ၊အလတ်မကမြတ်စန္ဒာ၊အငယ်ဆုံးက မြတ်သဒ္ဒါတို့ပင်ဖြစ်သည်။
အနွယ်တော် ကသူတို့ညီအစ်မသုံးဦးအတွက်တော့ အရုပ်လိုပင်။.ဟိုလူကခိုင်းလိုက် သည်လူကခိုင်းလိုက်နဲ့ တစ်နေ့လုံးနားရတယ်ဟူ၍မရှိပေ။
မြတ်သန္တာရဲ့ အော်ခေါ်သံကြောင့် အနွယ်တော်မနက်စာပြင်နေရာမှ မမကြီးအခန်းသို့ပြေးလာခဲ့တော့သည်။
မမကြီးမြတ်သန္တာက. သူမထက်၅နှစ်ခန့်ကြီးသည်။
"ဟီး လာပါပြီ မမကြီး"
"နင်ငါခေါ်ရင် ချက်ချင်းလာရမယ်ဆိုတာ မသိဘူးလားဟင်"
"ကဲဟယ် ဒေါက်".
မြတ်သန္တာ အနွယ်တော်အား မကျေနပ်စွာ ခေါင်းကိုပိတ်ခေါက်လိုက်သည်။
"အား မမကြီးရယ် နာလိုက်တာ နွယ်ချက်ခြင်းလာတာပါ"
"မလိုချင်ဘူး ပြန်မပြောနဲ့ "
"ရော့ ငါ့ရဲ့ အင်္ကျီနဲ့စကပ်ကို မီးပူသွားတိုက်ပေးအခု ငါဝတ်သွားဖို့"
"ဟုတ် မမကြီး"
အနွယ်တော် မြတ်သန္တာ လက်ထဲမှ အင်္ကျီနဲ့ စကပ်ကိုယူကာ စောဒက မတက်တော့ပဲ အမြန်ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။
မြတ်သန္တာ မနာလိုစွာဖြင့် အနောက်မှကြည့်နေမိသည်။
နောက်ဆုံးပေါ်. (Comsmartic)ပစ္စည်းတွေကို ကပ်တောင်မကပ်နိုင်သည့် အနွယ်တော်ဆိုသည့်မိန်းကလေးရဲ့အသားအရည်က. ရွှေရောင်အစင်းလိုဝင်းဝါလှပလွန်းနေသည်။
တင်ပါးအောက်ထိ ဝဲနေသောဆံနွယ်ရှည်တို့က. စာဆိုအတိုင်းပင် ပိတုန်းရောင်ကဲ့သို့. နက်မှောင်ပြောင်လက်နေသည်မဟုတ်လား။ဆေးမကူပါပဲနီမြန်းနေသော နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာက ဖူးမို့မို့လေး ဘာမှပြင်ဆင်ချယ်သထခြင်းမရှိသော မျက်နှာပြောင်ပြောင်တွင် သဘာဝအတိုင်းထူထဲနက်မှောင်သောမျက်ခုံးတို့ကအထင်းသား နှာတံလေးကစင်းနေ၍ အဖျားနားရောက်မှ လုံးလုံးလေးကော့ညွတ်သွားသည်။ ရှည်လျားသော မျက်တောင်တို့က ယပ်တောင်တစ်ချောင်းဖြန့်ချထားသည့်နှယ် ကဗျာဆန်လွန်းသည်။ထိုမိန်းကလေးကား နတ်သတ်ကြွေလာသည်လား .....။
ထိုအချင်းအရာတွေကိုပင် သူမပို၍ မျက်မုန်းကျိုးရသည်။သူမတ်ို့လို ငွေကို သိန်းနဲ့ချီအကုန်ခံပြုပြင်ထားရတာတောင် အိမ်မှာ မီးဖိုချောင်နဲ့နေ့စဉ်နပန်းလုံးနေရသော သူမ၏အလှတရားကိုမမီခြင်းက. သူမရဲ့ ဆုတောင်းကောင်းခြင်းပေလား။
ထို့ကြောင့် သူမကိုအလုပ်နဲ့လက်မပြတ်ရလေအောင် နည်းမျိုးစုံနှင့် ခိုင်းနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။သို့သော် သူမရဲ့ပုံစံက. ဒီအိမ်မှာနေရတာကို နည်းနည်းမှစိတ်ပျက်သွားပုံမပေါ်ပေ။အမြဲတမ်းပြုံးရွှင်နေတတ်သည်။ဒါကိုပင် မြတ်သန္တာ ကြည့်မရဖြစ်ကာပိုမုန်းမိသည်။
မြတ်စန္ဒာကတော့ ခိုင်းစရာရှိတာ ခိုင်းသည်။ ပြီးလျှင် သူမနဲ့ဝေးဝေးမှာပဲနေသည်။ကိုယ့်အဆင့်အတန်းနဲ့သူမနဲ့ မအပ်စပ်သလုိ ခပ်တန်းတန်းသာဆက်ဆံခဲ့၏။ထို့ကြောင့် အနွယ်တော်ဆိုသော မိန်းကလေး ကား....
ဤအိမ်ရဲ့အသုံးတော်ခံသက်သက်သာ။
သို့ပေမယ့် သူမ မညည်းညူခဲ့ သူမကို ဝမ်းနဲ့လွယ်ကာမွေးဖွားခဲ့သည့်အမေရင်းကတောင်စွန့်ပစ်ခဲ့သေးတာပဲ။အနည်းဆုံးတော့ ဟော့ဒီသွေးမတော်သားမစပ်သည့် ဒီမိသားစုက သူမကိုကျွေးမွေးထားရုံမက ကျောင်းလည်းထားပေး၏။ဒါကသူမအတွက်တန်ဖိုးကြီးသောကျေးဇူးတရားပင်မဟုတ်လား။
"မိနွယ်....."
သူမမီးပူတိုက်နေစဉ် မြတ်စန္ဒာရဲ့ လေသံမာမာနဲ့ခေါ်သံကြောင့် မီးခလုပ်ကိုအမြန်ပိတ်ကာ မြတ်စန္ဒာအခန်းရှိရာဆီသို့ပြေးရပြန်ပြီ။
"ဟဲ့မိနွယ် ငါခေါ်နေတာ အခုထိမလာသေးဘူးလား...."
"ရှင် မမစန္ဒာ နွယ်လာပါပြီ...."

"ရှင်ကိုအနောက်မှာထားခဲ့လူကအရင်လာ...."
ခလုတ်တိုက်လဲမတတ်အပေါ်ထပ်သို့ပြေးတက်ကာ မြတ်စန္ဒာရှိရာအခန်းဆီသို့. ရောက်ရှိလာစဉ် ဒေါသတကြီးဆိုလုိက်သော မြတ်စန္ဒာရဲ့အော်သံကြောင့် သူမလေးလန့်ကာ ငြိမ်နေမိသည်။
"နင်ဘာလုပ်နေလဲ...ငါခေါ်နေတာမကြားဖူးလားဟင်....."
"ကြားပါတယ်မမစန္ဒာ နွယ်ချက်ချင်းပြေးတက်လာ..."
"တိတ်စမ်း ဆင်ခြေမပေးနဲ့.....လာငါ့အိပ်ယာကုိလာသိမ်းပေး ပြီးရင် ငါဗိုက်ဆာနေတာ ငါစားဖို့လမ်းထိပ်မှာတစ်ခုခုသွားဝယ်ပေး...."
"ဟုတ်...ဟုတ်ကဲ့မမ...."
အနွယ်တော် မြတ်စန္ဒာခိုင်းတာတွေကိုလုပ်ပေးရန် သူမအခန်းဆီသို့လျှောက်လာ၍ ခြေရင်းဘက်မှ စောင်တစ်ထည်ကိုယူကာစတင်ခေါက်လိုက်သည်။သို့ပေမယ့် အခုထိ မမသန္တာ အဝတ်အစားတွေမီးပူတိုက်လို့မပြီးသေးတာတွေးမိကာ သူမအခေါက်ခံရမည့်အရေး တွေးလျှက်စိတ်ညစ်နေမိသည်။
ထိုစဉ် သူမရဲ့အတွေးတွေ မဆုံးနိူင်သေးခင်.....
"မိနွယ်......ဟဲ့မိနွယ် ခုချက်ချင်းလာခဲ့စမ်း...."
"ရှင် လာပါပြီ မမကြီး...."
သူမပြန်လှည့်ပြေးရန်ပြင်လိုက်စဉ် မြတ်စန္ဒာ အနွယ်တော်လက်ကိုဆွဲထားလိုက်သည်။
"မသွားနဲ့ဦးလေ. ...ငါအိပ်ယာကိုပြီးအောင်သိမ်းသွား....."
အနွယ်တော် မြတ်စန္ဒာရဲ့ ခိုင်းစေမှုကြောင့်လုပ်လက်စကို အလုပ်ကိုဆက်လက်လုပ်ကိုင်နေစဉ် တဒုန်းဒုန်းနှင့်အပေါ်ထပ်ဆီသို့ပြေးတက်လာသောခြေသံခပ်ပြင်းပြင်းကိုကြားလိုက်ရသည်။ဒါဟာ မမသန္တာ ရဲ့ ဒေါသအတိမ်အနက်ကိုပြသနေသည့်ခြေသံမှန်းအနွယ်တော်သိသည်။
"ဟဲ့မိနွယ် လာခဲ့စမ်း...."
မြတ်သန္တာ အနွယ်တော်ဆံပင်ကိုခပ်ပြင်းပြင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ဆောင့်ဆွဲပစ်လိုက်သည်။သူမဆီသို့တရွတ်တိုက်ပါလာရှာသောသူမအား သနားကြင်နာခြင်းကင်းမဲ့စွာဆောင့်တွန်းပစ်လိုက်သည်။
"ကဲဟယ်....ဒုန်း!
"အား.....အဟင့်..ဟင့်...."
အနွယ်တော် နံရံနားလေးသို့ပုံရက်သားလဲကျသွားသည်နှင့် အတင်းကုန်းရုန်းပြန်ထကာ နံရံဘေးကျူံ့ကျူံ့လေးထိုင်လျှက်ငိုနေမိသည်။မြတ်သန္တာရဲ့ ဒေါသတကြီးအသံကဟိန်းနေအောင်ထွက်ပေါ်လာ၏။
"မိနွယ် နင်ကငါ့ကိုဂရုမစိုက်တာလား.ဟင်ပြောစမ်း.....ငါခိူင်းတာကိုနင်ကမလုပ်ပဲနဲ့ ....ဒီမှာအချောင်လာခိုနေတယ်ပေါ့ဟုတ်လား...."
"မ...မဟုတ်ပါဘူးမမရယ်....နွယ်က...."
"တိတ်စမ်း"
ကြောက်ရွံ့စိတ်ကြောင့် စကားတွေက. အစဉ်လိုက်ထွက်ကျမလာဘဲ အထေ့ထေ့အငေါ့ငေါ့ဖြစ်နေရှာသည်။မြတ်သန္တာ အနွယ်တော်အား စကားပြောဆိုခွင့်မပေး ဖြတ်အော်ပစ်လိုက်သည်။
သူမခန္ဓာကိုယ်လေး တုန်ခနဲဖြစ်ကာ လန့်သွားမိသည်။အားကိုးတကြီးနှင့် သူမကိစ္စကို ဖြေရှင်းပေးလိုပေးငြားမျှော်လင့်မိပေမယ့် ပခုံးထက်ဝဲကျနေသောဆံနွယ်တို့ကိုအေးဆေးစွာ ဖြီးသင်ရင်း ကိုယ်နဲ့မဆိုင်သလိုတိတ်ဆိတ်နေသည့် မြတ်စန္ဒာ ရဲ့မျက်နှာကိုမြင်လိုက်ရုံနဲ့ သူမဘက်မှ ကူညီပေးမည့်ပုံမပေါ်ပေ။
"နောက်တစ်ခါဆို ငါခိုင်းတာကိုပဲလုပ် နားလည်လား"
"ဟုတ်....ဟုတ်ကဲ့ပါမမ....."
သူမအတွက်တော့ နေဝင်ချိန် နေထွက်ချိန်တိုင်း တစ်ခုမဟုတ် တစ်ခု ဘာပြဿနာအရှာခံရမလဲဟု တွေးပြီးပူနေရသည်။သူမရဲ့နေ့ရက်တိူင်းက. အမှောင်ကမ္ဘာချည်းပင်။သိူ့သော် သူမအပြစ်မယူ သူမကိုဝမ်းနဲ့လွယ်မွေးခဲ့သည့် မိခင်ကတောင်စွန့်ပစ်ခဲ့သေးတာ သူစိမ်းဆိုသည်က သူစိမ်းပဲမဟုတ်လား။
သူမအတွက် ရှားပါးလွန်းသော မေတ္တာစစ်တစ်ခုကို တစ်နေ့နေ့မှာပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရချင်ခဲ့တာက သူမရဲ့အမျှော်လင့်ဆုံးအိပ်မက်တစ်ခုလိုဖြစ်နေရှာသည်။
✴✴✴✴✴✴✴✴✴✴

"ရွှေမဟာထင် စံအိမ်"
ရွှေရောင်ဆိုင်းဘုတ်ကြီးဖြင့် ခန်ငြားထည်ဝါစွာ ဆင်မြန်းထားသည့်စံအိမ်ကြီးတွင် အိမ်ရှိလူကုန်အားလုံးပဲ အလုပ်တွေရှူပ်ယှက်ခတ်နေကြရှာသည်။
"ဟေ့....မိစန်း အဲ့ဒီစားပွဲတွေကိုရှင်းသန့်ပြောင်လက်နေအောင်သေချာသုတ်ထားနော်..."
"ဟုတ်ကဲ့ပါမေမေကြီးရှင့်...."
ဒေါ်မဟာနွယ်၏ စကားသံအဆုံးအိမ်အစေခံမလေး၏ ပြန်ဖြေသံကိုပါကြားရသည်။အားလုံးကိုယ့်အလုပ်နဲ့ကိုယ် ကိုယ်စီရှုပ်ထွေးနေကြသည် ။
ဒေါ်မဟာနွယ် ကိုယ်တိူင်ဆင်းသက်ကာတစ်ခုခြင်းခိုင်းစေနေမိသည်။
ဒီနေ့က. သားလေး အထင် နိုင်ငံခြားမှ ကျောင်းတက်ပြီး ပြန်ရောက်တဲ့အထိန်းအမှတ်ဖြင့်ပွဲစီစဉ်ပေးခြင်းဖြစ်သည်။သူမရဲ့သားအတွက်အရာရာ အကောင်းဆုံးတွေချည်းပဲ ဖြစ်စေချင်မိသည်။
ထိုစဉ် အိမ်ရှေ့မှ ရပ်လိုက်သောကားသံသဲ့သဲ့ကိုကြားလိုက်ရသည်။
"ဟဲ့ မောင်ထူး နင့်အစ်ကိုလေးပြန်လာပြီထင်တယ် သွားစမ်းခြံတံခါးသွားဖွင့်ပေးထား....မောင်ငွေကိုပြောလိုက် ကားကိုခြံထဲထိတန်းမောင်းလာခဲ့လို့....."
"ဟုတ်ကဲ့မေမေကြီး...."
ဒေါ်မဟာနွယ်ရဲ့စကားအဆုံး မောင်ထူးခြံတံခါးဆီသို့အပြေးသွားကာ တံခါးကိုဖွင့်လိုက်၏။မောင်ငွေလည်း ကားကိုခြံဝန်းဆီသို့မောင်းနှင်လာခဲ့လေတော့သည်။ခြံတစ်ခုလုံးမီးရောင်တွေထိန်ထိန်လင်းနေသည်ကိုကြည့်က အထင်ကရ. နေကာမျက်မှန်အညိုလေးအားဆွဲချွတ်လိုက်သည်။
ကားရပ်သည်နှင့် ဒေါ်မဟာနွယ်အပြေးရောက်လာကာ ကားနံဘေးတွင်ရပ်နေလေတော့သည်။မောင်ထူးတစ်ယောက်အပြေးအလွှားရောက်လာပြီး ကားတံခါးကိုရိုသေစွာဖွင့်ပေးလိုက်တော့သည်။

အထင်ကရ. ကားပေါ်ကဆင်းလိုက်သည်နှင့် မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်မဟာနွယ်အား အပြေးဖက်လိုက်လေ၏။ဒေါ်မဟာနွယ်လည်း သားဖြစ်သူကိုလွမ်းဆွတ်တမ်းတစွာဖက်လိုက်ပြီး...။
"အဟင်း.... ဟိုမှာနေရတာ အစစအရာရာအဆင်ပြေရဲ့လား မာမီ့သားလေးရဲ့....ကြည့်ပါဦးမတွေ့ရတဲ့ ၁၈နှစ် အတွင်းမှာ.....ထွားလာလိုက်တာခန့်ငြားချောမောနေတာပဲ..."
"မာမီသားပဲကွာ..... ဟော့ဒီကမာမီနဲ့တူလို့ ချောမောခန့်ငြားနေတာနေမှာပေါ့ဗျ......"
"ကြည့်စမ်းအချွဲလေး...မာမီ့ကိုလာချွဲနေတာ.......ဟွန့်....."
အဟွန်း...ဟွန်း...ချွဲတာမဟုတ်ပါဘူးဗျာ...ဟော့ဒီကမာမီကိုလေ....ဟိုမှာနေနေတဲ့ ၁၈နှစ်လုံးလုံး တစ်နေ့မှမလျော့အောင်လွမ်းနေတာပါမာမီရာ..."
"အံမယ်.... အခုပြန်လာတော့...ဟိုကလူဖြူမလေးတွေရော .....မလွမ်းဘူးလား....."
"အာ...မာမီကလည်းမရှိပါဘူး....သားကစာကိုပဲအသည်းအသန်ကြိုးစားပြီး...လုပ်ငန်းနဲ့ပက်သက်တဲ့ဗဟုသုတတွေကိုပဲ ကြိုးကြိုးစားစားလေ့လာနေတာပါ...."
"အဟင်း..ဟငိး...ဟုတ်ပါပြီ....မာမီသားလေး...ခရီးပန်းလာရောပေါ့....ခဏလောက်နားလိုက်ဦး.....ပြီးရင်သားကိုကြိုဆိူပွဲပါတီ....မာမီကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးထားတယ်....ဧည့်သည်တွေကိုဧည့်ခံဦးနော်....ပြီးမှအေးအေးဆေးဆေးနားတော့...."
"ဟုတ်ကဲ့မာမီ...."
ဒေါ်မဟာနွယ် သားတော်မောင်ပြန်လာပြီမို့. အပျော်ကြီးပျော်ရွှင်နေမိသည်။သူမ၏သားအပေါ်အများကြီးမျှော်လင့်ထားခဲ့သည်မဟုတ်လား။အပျော်ကြီးပျော်ရွှင်နေမိသည်။သူမ၏သားအပေါ်အများကြီးမျှော်လင့်ထားခဲ့သည်မဟုတ်လား။(၉)နှစ်သားအရွယ်ထဲက. ခင်ပွန်းရဲ့အလိုကျ သားကိုန်ိူင်ငံခြားမှာပဲ ကြီးပြင်းစေခဲ့သည်။
ကျောင်းပိတ်ရက်ခဏသာ မြန်မာပြည်မှာနေစေခဲ့ပြီး နိူင်ငံခြားမှာပင် အချိန်ကုန်စေခဲ့သည်မဟုတ်လား။အခုတော့ သားကကျောင်းပြီးသွားပြီမို့ မြန်မာပြည်မှအခြေချဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်တဲ့။
မိဘတွေရဲ့ လက်ငုပ်လက်ရင်းဖြစ်သော လုပ်ငန်းတွေကို ကိုယ်တိုင်ဦးစီးတော့မည်ဆိုသောကြောင့် ပီတိဖြစ်မိသည်။ တစ်ဦးတည်းသောသားမို့ အစစအရာရာအလိုလိုက်ထားပေမယ့် သားကလိမ္မာရေးခြားရှိသည်။
သူမကိုယ်တိုင်လည်း အသက်ကြီးပြီမို့. အေးအေးလူလူနားချင်ပြီ။ခင်ပွန်းသည်ဦးထင်လင်း ဆုံးပြီးကတည်းက. သူမတစ်ယောက်တည်း ဤကုမ္မဏီနှင့်စီးပွားရေးအား ဦးဆောင်ခဲ့ရသည်။ဒေါ်မဟာနွယ်ရယ်လို့. နာမည်တစ်လုံးဖြစ်လာဖ်ို့. လူရောစိတ်ပါအစွမ်းကုန်ကြိုးစားခဲ့ရသည်။
ငေးငိုင်နေသောမိခင်ရဲ့လက်တစ်ဖက်ကုိ ဖြစ်ညှစ်ကာ အားပေးလိုက်ပြီး အထင်ကရပြုံးလိုက်သည်။
"ဒယ်ဒီကို သတိ့ရနေတာလားမာမီ....ဘာမှစိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့သားတစ်ယောက်လုံးမာမီအနားမှာရှိနေတာပဲလေ...."
"အင်းပါသားရယ်....."
ဒေါ်မဟာနွယ် သူမကိုအားပေးရှာသောသားရဲ့စကားကြောင့် ကျေနပ်မိ၏။သူမဒီကလေးကို ကျွေးမွေးပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သမျှ ရောင်ပြန်ဟပ်ခဲ့ပြီမဟုတ်လား။
✴✴✴✴✴✴✴✴✴
"မိနွယ်.......ဟဲ့မိနွယ်.... ငါခေါ်နေတာမကြားဘူးလား....".
"ရှင် မမကြီး ....လာပါပြီ..."
မြတ်သန္တာ ရဲ့ အော်ဟစ်သံကြောင့် အနွယ်တော် မီးဖိုခန်းမှအပြေးအလွှားထွက်လာခဲ့လေတော့သည်။မြတ်သန္တာ သူမရှေ့မှ အဝတ်ပုံကြီးအားပုံထားကာ ခါးနှစ်ဖက်ကိုဟန်ပါပါထောက်၍ ရပ်နေလေတော့သည်။
"နင်ဘာလုပ်နေလဲ.....ငါဒီလောက်ခေါ်နေတာကို..."
"နွယ် မမကြီးခေါ်ကတည်းကထွက်လာတာပါ အနောက်ဘက်မှာဟင်းချက်နေလို့ပါမမကြီး...."
"ဟွန့်ပြောလိုက်ရင် ဆင်ခြေတော့ပေးတတ်တယ်.....ဒီမှာ ငါ့အဝတ်အစားတွေ အဲ့ဒါအကုန်လုံးမီးပူတိုက်ထား ခဏနေ ငါ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့အတူ ပါတီသွားစရာရှိလို့....မြန်မြန်လုပ်နော်.....မကြာစေနဲ့..."
"ဟုတ်ကဲ့ပါမမကြီး....."
သူမ. မြတ်သန္တာ ပုံထားခဲ့သော အဝတ်ပုံကြီးကိုကြည့်ကာ ငိူချင်သွားမိသည်။ဒီလောက်အပုံဆိုရင် သူမကျိန်းသေ. ညနေစောင်းမှပြီးလောက်မည်။
အခုတောင်အချိန်က နေ့လည်၁နာရီဖြစ်နေလေပြီ။သုိ့သော်မတတ်နိုင် သူ့အိမ်မှာနေနေသ၍တော့ သူများခိုင်းသမျှကိုလုပ်ရတော့မည်မဟုတ်လား။မနက်ကတည်းက ဘာမှမစားရသေးတာကြောင့် တဂွီဂွီနဲ့မြည်နေရှာသောဗိုက်ကို ရေတစ်ခွက်သောက်ကာဖြည့်တင်းလိုက်၏။ပြီးသည်နှင့် အဝတ်ပုံကြီးကုိ ခြင်းတောင်းတစ်ခုထဲသို့ထည့်ကာ မီးပူတိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။
"မိနွယ်...."
"ရှင် မမစန္ဒာ...."
"ရော့....ငါ့ကုိစျေးထိပ်မှာ.....မုန့်သွားဝယ်ပေးစမ်းပါ....ငါဗိုက်ဆာလို့...."
"ဟို ဟိုလေ. မမစန္ဒာ နွယ်ကမီးပူတိုက်....."
"စကားမရှည်နဲ့ဟာ သွားဆိုသွား ပြန်လာမှတိုက် ငါဗိုက်ဆာလို့ပါဆို မြန်မြန်သွားနော် ဟိုမှာစက်ဘီးနဲ့သွား...."
"ဟုတ်.. ဟုတ်ကဲ့....".
သူမစကားတောင်မဆုံးသေး ဖြတ်ကာပြောလိုက်သော မြတ်စန္ဒာကြောင့် စောဒဂမတက်ရဲဘဲ ခြံဝန်းထဲရှိစက်ဘီးကိုဆွဲကာ စျေးသို့အမြန်နင်းလာခဲ့လေတော့သည်။အိမ်ပြန်ရောက်ရင် အလုပ်တွေက. ပုံနေဦးမည်မဟုတ်လား။
<<<<<<<<<<<<
"မောင်ထူး.....ခဏ..."
."ဟုတ်ကဲ့အစ်ကိုလေး.....လာပါပြီခင်ဗျ....."
"ပါတီပွဲစဖို့ အချိန်ဘယ်လောက်လိုသေးလဲ....."

"လိုပါသေးတယ်အစ်ကိုလေး အခုမှနေ့လည်ပဲရှိသေးတာ အနည်းဆုံးည၇နှစ်နာရီလောက်မှ ပွဲစမှာအစ်ကိုလေး....."
"ဒါဆို....ငါအပြင်သွားလိုက်ဦးမယ်နော်...."
"ဟင်...အစ်ကိုလေးက. ဘယ်သွားမလို့လဲ လိူချင်တာရှိရင်ပြောလေ....ကျွန်တော်သွားဝယ်ပေးမှာပေါ့...."
"သိပ်ဝေးဝေးမဟုတ်ပါဘူး.... ဟိုဟိုဒီဒီလမ်းလျှောက်ချင်လို့ပါ.....ကိုယ့်ရပ်ကိုယ့်မြေ ပြန်ရောက်တုန်းလေး....ရပါတယ်အေးဆေးလုပ်စရာရှိတာလုပ်....ဟုတ်ပြီလား...."
သူ့ပခုံးအား ဖွဖွလေးပုတ်ကာပြောရင်းထွက်သွားသောအစ်ကိုလေးရဲ့ ကျောပြင်ကိုငေးမောကာကြည့်နေမိသည်။မြင့်မားသောအရပ်က. သူတိူ့လိုအရပ်ရှည်ပါတယ်ဆ်ိုတဲ့လူတောင် ပုသယောင်ယောင်ဖြစ်သွား၏။
ကျစ်လစ်သောခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားက. တစ်ခြားသူတွေလို (gym)ဆော့ထားလို့. ဖုထစ်နေတာမျိူးလဲမဟုတ် သူ့နေရာနဲ့သူ အဆီပိုမရှိပဲ ဖြောင့်စင်းသောခန္ဓာကိုယ်နှင့်အရပ်အမောင်းက. အဝေးကြည့်ကြည့်အနီးကြည့်ကြည့်မိမိုက်နေလေသည်။
ဖြူဝင်းသောအသားအရည်၊စိမ်းညို့နေသောမျက်ခုံးထူထူတို့က. မျက်နှာသွယ်လျလျနဲ့လိုက်ဖက်စွာထင်ရှားလွန်း၏။ ပြုံးလိုက်တိူင်းနှုတ်ခမ်း ထောင့်ချိူးလေးတွန့်ကွေးသွားပုံကစွဲဆောင်မှူတစ်မျိုးပင် စိမ်းဖန့်ဖန့်ပသိုင်းတွေနှင့် ဖြောင့်စင်းကာ ချွန်ညှိနေသော နှာတံစင်းစင်းက မျက်နှာတစ်ခုလုံးကိုပို၍ပေါ်လွင်သွားစေ၏။အစစအရာရာပြည့်စုံနေပေမယ့်လည်း စိတ်သဘောထားပြည့်ဝကာကြင်နာတတ်သည့် သူတစ်ယောက်ပင်ဖြစ်သည်။
လေကောင်းလေသန့်ကို ရှူရိူက်ရင်း အနီးအနားသို့. လမ်းလျှောက်ကာ ဟိုဟိုဒီဒီကြည့်နေမ်ိသည်။တဖြည်းဖြည်းနှင့် အိမ်နဲ့အလှမ်းဝေးကာ စျေးလို့ထင်ရသော လူစည်ကားသည့်နေရာတစ်ခုကိုလျှောက်လာခဲ့မိလေသည်။
အနွယ်တော် လက်ထဲမှကြေးအိုးထုတ်နှစ်ထုတ်ကိုကိုင်ရင်း ဘီးပေါက်သွားသောစက်ဘီးကိုတွန်းလာနေရသည်။အမြန်လိုတယ်ဆိုမှ ဘီးပါပေါက်သွားသော စက်ဘီးစုတ်ကိုသာကျိန်ဆဲနေမိတော့သည်။
သူမလျှောက်လာရင်း ကြေးအိုးနှစ်ထုတ်နှင့်စက်ဘီးတစ်စီး မနိုင်မနင်းတွေဖြင့်ကာ လူကကိုးရိုးကားယားဖြစ်နေတော့၏။ကြေးအိုးအရည်တွေကလည်းဖိတ်စင်ကာပေကျံကုန်သည်။
"ကျစ် စိတ်ညစ်ပါတယ် ငါ့နှယ်တစ်ဒုက္ခပဲ....."
"ထ်ိုစဉ်....."
အရှေ့မှ ဖြတ်လျှောက်လာသော လူတစ်ယောက်ကို သူမအကူအညီတောင်းရန်အရဲစွန့်လိုက်သည်။သူမစျေးထိပ်မှဘေစင်တွင် ပေကျံနေတာတွေဆေးကြောပစ်မှရမည်။
"ဒီမှာ....ဒီမှာဦးလေးကြီး.....နွယ့်ကိုတစ်ခုလောက်ကူညီပေးပါလား...."
"ဟင်...."
သူ့အား ဦးလေးကြီးဟု ခေါ်ချလိုက်သော မိန်းကလေးကြောင့် သူမှင်သေသေနဲ့ ပြန်ကြည့်လိုက်မိ၏။ကိုယ့်ပုံစံက. တကယ်ပဲအသက်ကြီးနေပြီလားဟုလည်းထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်ကာ ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ်ပြန်စမ်းကြည့်နေမိလေတော့သည်။
သူ သူမအားလှည့်ကြည့်စဉ် လက်ထဲမှဟန်တယ် ယိုင်ကာ ခွေကျလုဆဲဆဲစက်ဘီးကိုအသည်းအသန်လိုက်ဆွဲရင်း လက်ထဲကကြေးအိုးထုတ်ကိုတော့ ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ထားရှာသော ဗရုတ်သုတ်ခဖြစ်နေသည့်ထိုမ်ိန်းကလေးပုံစံကရယ်ချင်စရာ .....
သူ သူမစက်ဘီးလေးအားဆွဲကာဖမ်းထိန်းပေးထားလိုက်သည်။သို့သော် မယ်မင်းကြီးမက. ခလုတ်တ်ိုက်ပြီးအရှိန်လွန်ကာ သူ့အပေါ်သို့လဲကျလာလေ၏။စက်ဘီးကိုထိန်းထားသောကြောင့် ရုတ်တရက်ကျလာသောသူမကိုမထိန်းနိူင်ပဲ နှစ်ဦးသားမြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံရက်သားလဲကျလေတော့၏။
"အမလေး"
"အား....."
ဆောင့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သော အထင်ကရအသံကနာကျင်မှူအပြည့်။မျက်လုံးဝိုင်းလေးဖြင့်အနွယ်တော်သတိ့ထားကာကြည့်မိလိုက်တော့ သူမရဲ့ကြေးအိုးထုတ်က အထင်ကရပေါင်ပေါ်သို့ဖိတ်စင်ကျကုန်လေတော့သည်။
ဒါလေးက gpမှာ စဆုံးရနေပါပြီရှင့်
ဒါလေးကတင်ပေးဖို့ကြာဦးမှာမို့ မစောင့်ချင်သူလေးတွေကgp ဝင်လို့ရပါတယ်ရှင့်
Fb gp/tg gp နှစ်မျိုးရနိုင်ပါတယ်ရှင့်ကြ်ိုက်ရာဝင်လို့ရတယ်နော်
မန်ဘာကြေးက.....၄၅၀၀ ပါ
ဒီficလေးတစ်ပုဒ်ဝယ်ရင် (​The Golden Mansion Labyrinth) ဆိုတဲ့
နောက်ထပ်ficလေးတစ်ပုဒ်ပါလက်ဆောင်ထည့်ပေးမှာမို့၂ပုဒ် ဖတ်ရမှာပါရှင့်
ဝင်ချင်သူလေးတွေကအမြန်အပြေးဝင်ခဲ့တော့နော်
(The golden msnsion labyrinth က အမှောင်ပါပါတယ်ရှင့် 🔞)
ဒါက gpသီးသန့်ပဲနော် freeမတင်ပါ။
Kpay...wave....09757890240(TinZarWin)
ငွေလွှဲssပြပြီးgp lnikထုတ်ယူပါ

အခန်း( 2. )မျှော်
# အိပ်မက်ရှင် (သျှင်ယွန်းအိမ်)

🌺ဦးရဲ့အရိုင်းပန်း🌺

Part. 10

ဧည့်ခန်းလေးထဲတွင် လူကြီးတွေစုံလင်စွာ ရောက်ရှိနေကြပြီး စကားစမြည်ပြောကာ မင်္ဂလာ ကိစ္စဆွေးနွေးနေကြသည်မိုးစက်နိုင် ငြိမ်နေမိသည်။

"အခုလိုမျိုးဒီစေ့စပ်ပွဲအကျဉ်းရုံးလေးကိုတက်ရောက်ချီးမြှင့်ပေး လို့ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် ခင်ဗျာ....."

ဦးထက်နေလင်း သားကြီးမိုးစက်နိုင်နဲ့ မိတ်ဆွေရဲ့ သမီးဖြစ်သူ သင်းရနံ့ကိုကြည့်ကာ သူရဲ့တာဝန်တစ်ခုပြီးဆုံးသွားသလိုဝမ်းသာကြည်နူး နေမိသည်။လူကြီးတွေအားလုံးပြန်သွားကာ မိုးစက် လဲအပြင်သို့ထွက်သွားစဉ်.....

"ကိုကို ရနံ့လဲလိုက်မယ် ဘယ်သွားမလိုလဲဟင်"

သူ သင်းရနံ့ကိုလှည့်ကြည့်ကာ
မိုးစက်နိူင်ပြောပြီးသည်နှင့်ကားကိုမောင်းကာအင်း ယားကန်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်

"ကိုယ်အရေးကြီးတဲ့ဆီကိုသွားရမှာ မင်းလိုက်လို့မရဘူး"

"နှင်း"

သူမနောက်မှ ခါးလေးကိုဖက်ရင်း ပခုံးထက်မှ မှီတွယ်နေသော မိုးစက်နိုင်ကိုလှည့်ကြည့်ကာ မြနှင်းပြုံးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ နောက်ကျနေတာလဲ ကိုရဲ့ နှင်းစောင့်နေတာကြာနေပြီ"

နှင်းရဲ့ အမေးကို သူလိမ်ညာကာဖြေလိုက်သည်။

"ကို အလုပ်နည်းနည်းရှုပ်နေလို့ပါ နှင်းရယ် ကိုနောက်ကျသွားတာ တောင်းပန်ပါတယ်နော်"

"ကို့ကို စိတ်မဆိုးပါနဲ့နော် နှင်းရယ်"

"ဩော် ကိုရယ် နှင်းတို့က ကလေးတွေမှ မဟုတ်တာ "

"ပြီးတော့ အခုမှ ချစ်တဲ့ချစ်သူတွေလဲမဟုတ်ဘူး အထက်တန်းအရွယ်ထဲက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ချစ်လာခဲ့တာ နှင်းနားလည်ပါတယ်"

သူအဖြစ်ကိုမသိရှာပဲ စိုးရိမ်တတ်ရန်ကော ဟုသောမျက်ဝန်းတို့နဲ့ ကြည့်ကာပြောလိုက်သော နှင်းကိုပြန်ကြည့်ရင်း မိုးစက် မလုံမလဲ ဖြစ်နေမိသည်။သူမမျက်ဝန်းတို့ကိုရဲရဲဝံ့ဝံ့မကြည့်ရဲ
ပေ။သူရှေ့ဆက်မတွေးရဲပေ။သူရဲ့လိမ်ညာမှုကို နှင်းသာသိခဲ့ရင်

နေစက်ဝန်း လက်ထဲကပန်းစည်းလှလှလေးကို နမ်းရှိုက်ကာ စိတ်ကူးတို့ဖြင့်ကျေနပ်နေမိသည်။
မြနှင်းချယ်ရီ ကျောင်းထဲမှ ထွက်ကာလျှောက်လာနေတော့သည်။

အဝေးက လှမ်းကြည့်နေရုံနဲ့တောင် ယဉ်ကျေးလှပလွန်းသော မြနှင်းချယ်ရီကို​ကြည့်ကာ နေစက်ဝန်းရင်ထဲ တသိမ့်သိမ့်တုန်တဲ့အထိ ခုန်နေမိသည်။

သူမမျက်ဝန်းတွေနဲ့ ဆုံတဲ့အချိန်တိုင်း သူရင်ခုန်သံတွေကပိုမြန်လာခဲ့သည်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့အနားရောက်လာသော သူမအနားသို့သူသွားကာ။

မြနှင်းချယ်ရီ တွေ့ရမယ့်လို့ မထငိထားတဲ့လူကြောင့်အံ့ဩသွားမိတော့သည်။
နေစက်ဝန်း သူမကိုလက်ထဲမှ ပန်းစည်းလှလှလေးကိုကမ်းပေးရင်း….။

"မမအတွက်"

သူမ သူကိုရှောင်ကာထွက်ရန်ဟန်ပြင်လိုက်သည်။နေစက်ဝန်း
သူမသွားမယ့်ဘက်ကိုတိုးပြီးရပ်ကာအရှေ့မှပိတ်လို က်သည်။

"မမ. ကျွန်တော်ကိုမရှောင်ပါနဲ့လား"

"တို့ကိုမနှောင့်ယှက်နဲ့ တို့မင်းကိုမချစ်နိုင်ဘူး

"မမ. မချစ်လဲကျွန်တော်ကနောက်ဆုတ်သွားမှာမဟုတ်ဘူး မမကိုအမြဲချစ်နေမှာ"

"အရှေ့ကဖယ်ပေး"

"ဒီပန်းစည်းလေး မမအတွက် ကျွန်တော်ဝယ်လာခဲ့တာ လက်ခံပါနော်"

သူမ. နေစက်ဝန်းလက်ထဲမှ ပန်းစည်းကိုလှမ်းယူလိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ပစ်ချလိုက်ပြီး သူမခြေထောက်မှ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်ချွန်ချွန်လေးဖြင့် နင်းချေပစ်လိုက်သည်။

"ဟာ....."

နေစက်ဝန်း ရက်စက်လွန်းသော မြနှင်းချယ်ရီရဲ့ လုပ်ရပ်ကြောင့် အံ့ဩဝမ်းနည်းကာ တွေတွေလေးရပ်ကြည့်နေမိသည်။

"အဲ့ဒါ တို့ဘက်က တုံ့ပြန်မှုပဲ"

"မင်းနောက်မဆုတ်ပဲ ဇွဲကောင်းနေလဲ မင်းတို့ရဲ့ အချစ်ကိုဘယ်တော့မှမရဘူး "

သူမပြောပြီးသည်နှင့်သူအနားမှာချာခနဲလှည့်အထွက်နေစက်ဝန်း
သူမလက်ကလေးကိုလှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"ဟင် ဘာလုပ်တာလဲ ဖယ်စမ်း"

သူမလက်ကိုဆွဲလိုက်တဲ့ နေစက်ဝန်းကြောင့် မြနှင်းချယ်ရီ ဒေါသတကြီးဖြင့်လက်ထဲမှ ထီးဖြင့်လွှဲရိုက်ပစ်လိုက်သည်။

"ဒုတ်...."

"အားးးး"

ထီးရိုးနဲ့ ရိုက်လိုက်တဲ့ အရှိန်ကြောင့် နေစက်ဝန်းနဖူးစပ်မှ ပေါက်ကာသွေးတွေက စီးကျလာသည်။

"မမလုပ်ရက်လိုက်တာ"

"မမကို ကျွန်တော်အရမ်းချစ်တယ်"

နေစက်ဝန်း ပြောပြောဆိုဆို သူမခန္ဓာကိုယ်လေးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဖက်ပစ်လိုက်သည်။
သူရဲ့လုပ်ရပ်ကြောင့်ဘဲ သူမဒေါသတကြီးအော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူမထင်ထားတာထက်ပင်ပို၍ရဲတင်းလာသောနေစက်ဝန်းသည်က....

"ဟင် မင်း ဖယ်စမ်း"

"ဒီလောက်ပြောနေတာကို လူယုတ်မာ'

သူကို မြနှင်းချယ်ရီ ဆောင့်တွန်းကာ….။

"လာကြပါဦးရှင့်….ကျွန်မကိုလိုက်နှောင့်ယှက်နေလို့. ကယ်ကြပါဦး"

"ဟင်"

မြနှင်းချယ်ရီ ရုတ်တရက်လုပ်လိုက်တဲ့ အပြုအမူကြောင့်အနီးအနားရှိလူအများပြေးထွက်လာကာ နေစက်ဝန်းကို ဝိုင်းရိုက်ကြလေတော့သည်။

နေစက်ဝန်း လူတွေအများကြီးရဲ့ ရိုက်နှက်မှုကိုအလူးအလဲခံရင် ချစ်ရသူရဲ့ မျက်နှာကိုသာ ငေးကြည့်နေမိတော့သည်။
သူမ နေစက်ဝန်းကို စေ့စေ့ကြည့်ကာ ထိုနေရာမှ လှည့်ထွက်လာခဲ့မိသည်။

ဒေါ်မေလဝန်း ကြားလိုက်ရတဲ့စကားတို့ကြောင့် သူနားကိုတောင်သူမယုံနိုင်ပေ။
သူ့တစ်သက်လုံး ပြုစုယုယလာခဲ့သည့်ကလေးက လူအများဝိုင်းရိုက်တာခံရပြီး
ဆေးရုံသို့တင်ထားရသည်တဲ့လေ....။

"သား. အမလေးသားလေး"

"အစ်ကို....အစ်ကိုရေ. သားလေးကိုကယ်ပါဦး"

.

အလန့်တကြားအခန်းထဲသို့ပြေးဝင်လာသော ဒေါ်မေလဝန်းကြောင့် ဦးထက်နေလင်းရော မိုးစက်ပါ ထိတ်ထိတ်ပျာပျာဖြစ်သွားတော့သည်။

"ဘာဖြစ်လိုလဲ မေရယ် "

"သားလေးကို သူများတွေ ဝိုင်းရိုက်လို့ဆေးရုံတင်ထားရတယ်တဲ့ အီးဟီးဟီး....အခုချိန်ထိ သတိမရသေးဘူးတဲ့"

"အဟင့်...ဟင့်"

"ဟာ...."

"ဘယ်လ်ို....."

မိုးစက်နိုင်ရော ဦးနေထက်လင်းပါ လက်ထဲကစာရင်းစာအုပ်တွေပစ်ချပြီး အပြေးအလွှားထွက်လာကြသည်။

"သွားမယ်....သွားမယိ မေအခုလိုက်သွားမယ် သားကိုအရမ်းစိတ်ပူတယ်"

ငိုကြီးချက်မဖြင့် ပျာယာခတ်ကာ တစ်တွတ်တွတ် ပြောနေရင်းကားပေါ်သို့ပြေးတက်လာသော ဒေါ်မေလဝန်းကြောင့်ပို၍ စိတ်မောရသည်။

နေစက်ဝန်း သတိမေ့နေခဲ့သည်မှာသုံးရက်ရှိပြီ။ဒေါ်မေလဝန်းကိုယ်တိုင််အနားမှာမခွာနိုင်ပေ ။သားဖြစ်သူကိုကြည့်ရင်း စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် မျက်ရည်တွေသာ တသွင်သွင်စီးကျနေမိတော့သည်။သူမမျက်ရည်စက်တို့. နေစက်ဝန်းရဲ့ပါးပြင်ပေါ်သို့ ကျလာခဲ့သည်။

"အား...အား ...ကျွတ်....ကျွတ်"

"ဟင်

သား.သတိရလာပြီ....သားလေးသတိရပြီလားဟင်"

ခေါင်းက ကိုက်ခဲတဲ့ဝေဒနာကြောင့် မျက်ဝန်းတွေကိုမနည်းအားယူကာဖွင့်ရသည်။
သူနားထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်အပြည့်နဲ့မေးနေရှာသော မေမေ့အသံက နီးလာလိုက်ဝေးသွားလိုက်ကြားနေရသည်။

သူလက်တွေကိုဆုပ်ကိုင်ရင်း ဒေါ်မေလဝန်း မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်လေးတစ်ခု
လက်ခနဲပေါ်လာသလို ရင်ထဲမှာ အခုမှစိတ်အေးရတော့သည်။

"သား.....သားလေး မေမေပြောတာကြားရဲ့လားဟင်"

သူမျက်ဝန်းအစုံကို အားယူကာဖွင့်ရင်းကြည့်လိုက်သည်။
သူ့မျက်နှာကိုစိုးရိမ်တကြီးငေးကြည့်နေသည့်
မျက်ရည်စတွေ
နဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာစိတ်ဖိစီးခြင်းကြောင့်ပင်
နွမ်းလျကာရွှင်လန်းခြင်းတွေပျောက်ရှနေ၏။

"မေမေ. သားဘာမှမဖြစ်ပါဘူး စိတ်မပူပါနဲ့နော်"

မိခင်ကိုစိတ်ပူစွာ သူပြောလိုက်သည်။ဒေါ်မေလဝန်း သားရဲ့ပါးပြင်လေးကိုစမ်းရင်း ။
ယုယကြင်နာစွာ ဖြင့်ငေးလျှက် ဂရုဏာဒေါသဖြင့်မေးနေမိလေသည်။

"သားကိုဘယ်သူလုပ်တာလဲဟင် မေမေ အကုန်လုံးကိုတရားစွဲပစ်မယ်"

သူမေမေကိုကြည့်ကာ ယဲ့ယဲ့လေးပြုံးရင်း အမုန်းမျက်ဝန်းတွေကိုသတိရမိကာ….

"လူမှားသွားတာပါမေမေ. သားလဲအခုဘာမှ မဖြစ်တော့ပါဘူး မေမေစိတ်မပူပါနဲ့တော့နော်"

သားကိုကြည့်ရင်းသူမခေါင်းကိုတွင်တွင်ငြိမ့်ပြကာမျ က်ရည်လေးတွေဝဲနေမိတော့သည်။
သူ့ကိုအချစ်ပိုလွန်းတဲ့မိခင်ဘယ်လောက်များ
သူအတွက်ကြေကွဲကာစိတ်မချမ်းမသာဖြစ်နေလိမ့်မည်မဟုတ်လား။

မိုးစက်နိုင် ရုံးခန်းထဲအထွက်
အချိန်ကိုက်ရောက်လာသည့်သင်းရနံ့
ကြောင့်စိတ်ပျက်သွားမိရသည်။ သူ့ကိုစေ့စပ်
ပြီးနောက်ပိုင်းပို၍တွယ်ကပ်လာသည့်သူမကြောင့်သူမလွတ်လပ်တော့ဘဲစိတ်ကျဥ်းကျပ်လာမိသည်။

"ကိုကို"

"ကိုကို့နဲ့ အတူနေ့လည်စာ သွားစားဖို့ ရနံ့လာခေါ်တာ လိုက်ခဲ့နော်"

"ကိုယ်မအားသေးဘူး ရနံ့"

"ဟင့်အင်း မသိဘူး မအားလဲ... ကိုကိုက ကုမ္မဏီ ပိုင်ရှင်ပဲဟာ"

"ရနံ့က. ကိုကိုမလိုက်မခြင်း လုံးဝမသွားဘူး"

"ဟူး "

တဇွတ်ထိုးဆန်ဆန်ပြောရင်း ခုံတွင်ထိုင်နေသော သင်းရနံ့ကြောင့် မိုးစက်နိူင်စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်နေမိသည်။

"သြော် သမီးလေးရောက်နေတာကိုး.."

"ဟုတ်ကဲ့ လေးလေး"

"ရနံ့က. ကိုကို့ကို လာခေါ်တာ နေ့လည်စာတူတူစားမလားလို့"

"အင်းဟုတ်တာပဲ နေ့လည်စာ စားချိန်တောင်ရောက်နေပြီပဲ သားသွားလိုက်လေ"

ဖေဖေ့စကားကြောင့် မိုးစက်နိုင် ရှူံ့မဲ့သွားကာ စိတ်မပါစွာထရပ်လိုက်သည်။
အသက်မပါတဲ့စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို သူမစိတ်တိုင်းကျ လိုက်ပြီးနေရပေလိမ့်ဦးမည်။

မြနှင်းချယ်ရီ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့အတူ အပြင်သို့ထွက်လာခဲ့တော့သည်။
စားသောက်ဆိုင်တွင်နှစ်ဦးသားထိုင်နေကြစဉ် သူမနဲ့ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ဆိုင်ထဲသို့လှမ်းဝင်လာသော စုံတွဲတစ်တွဲကိုတွေ့လိုက်ရသည်

"ဟင်...."

မိန်းကလေးငယ်ငယ်တစ်ယောက်နဲ့လက်ကိုချိတ်ကာ ဝင်လာသော မိုးစက်နိူင်ကို သူမတွေ့လိုက်ရကာ ဝမ်းနည်းသွားသည်။

"ကို ဘယ်ကမိန်းကလေးနဲ့ အတူတူတွဲလာတာပါလိမ့်"

သူမအကဲခတ်နေစဉ်မှာပင် သူမနဲ့ခပ်လှမ်းလှမ်းစားပွဲတွင်နှစ်ဦးသားဝင်ထိုင်လိုက်သည်ကိုမြင်လိုက်ရာ သူမခုံပေါ်မှဂျာနယ်တစ်ခုကိုယူပြီး ထိုနေရာနဲ့အနီးဆုံးနေရာကိုပြောင်းကာ ထိုင်လိုက်သည်။

"ကိုယ် toilet ခဏသွားဦးမယ် ရနံ့ ဒီမှာခဏစောင့်နေနော်"

မိုးစက်နိူင် သင်းရနံ့နဲ့ အတူမနေချင်၍ အကြံထုတ်နေမိသည်။

"အင်း ကိုကိုသွားလေ.

မိုးစက်နိုင် ထွက်သွားသည်ကို မြနှင်းချယ်ရီ အကွယ်လေးမှ
ကြည့်နေရင်းအသံကိုနားစွင့်နေသည်။

ထိုစဉ်......

"Hay. "

"ဟယ် မာလာ ဘယ်လိုလုပ်ဒီကိုရောက်လာတာလဲ"

"မနေ့ကမှ Singaporeကပြန်ရောက်တာ အခုလိုတွေ့ရတာအရမ်းပျော်တာပဲရနံ့ရယ် အဟင်း...ဟင်း"

"ရနံ့ရောပဲ ဝမ်းသာလိုက်တာ "

"ဒါနဲ့ တစ်ယောက်တည်းလား ဘယ်သူပါသေးလဲဟင်"

"အဟွန်း တစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ပါဘူး ရနံ့နဲ့မကြာခင်လက်ထပ်တော့မယ် ခင်ပွန်းလောင်းပါတယ် "

"ဝိုး ဒါဆို မာလာကိုလဲ မင်္ဂလာဆောင်ရင်ဖိတ်လိုက်ဦးနော်

"ဒါပေါ့ ဖိတ်ရမှာပေါ့ အဟင်း....ဟင်း"

ကျေနပ်စွာရယ်မောနေတဲ့အသံတွေကသူမနှလုံးသား ကိုချွန်ထက်တဲ့အရာနဲ့ထိုးစိုက်နေသလိုနာကျင်နေရသ ည်။
မျက်ရည်တွေပါးပြင်ပေါ့သို့တိတ်တဆိတ်လေးကျ နေကာရင်ထဲမှာလဲတစ်စစ်စစ်နာကျင်၍နှုတ်ခမ်းတို့ကိုပြတ် ထွက်လုမတတ်ကိုက်ထားမိသည်။

.
နေစက်ဝန်းဓာတ်ပုံလေးကိုထိုင်ကာကြည့်နေမိသည်။
ဒေါ်မေလဝန်းသားက်ိုကြည့်ရင်းအထဲသို့ဝင်လာကာ

" သားနေကောင်း ရဲ့လားဟင်"

"ဟုတ်မေမေ. "

သူ့အရှေ့မှ စာအုပ်ပုံကြီးကိုကြည့်ပြီးနေစက်ဝန်း ပခုံးလေးကိုကိုင်ကာ….

"သားကျန်းမာရေးကိုအရင်ဂရုစိုက်ပါဦးသားရယ်"

"ဟုတ်မေမေ....သားဘာမှမဖြစ်တော့ပါဘူး ."

"အင်းပါ ဒါဆိုလဲ နားလိုက်တော့နော် "

"ဟုတ်"

.........

"८७८७. "

ဦးမြသာ သတင်းစာဖတ်နေရင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အနားသို့ဝင်ထိုင်ရင်း ခပ်အေးအေးလေးပြောလာသည့်သမီးစကားကိုစိတ်ဝင်တစားနားထောင်နေလိုက်သည်။

"သမီးပြောစရာရှိတယ်"

မြနှင်းချယ်ရီ ဖေဖေ့ကိုစကားပြောရင်း နံဘေးခုံတွင်ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ဦးမြသာ သမီးကိုပြုံးပြရင်း.လက်ထဲကသတင်းစာကိုပိတ်ပြီးခုံ ပေါ်ချလိုက်ကာ.....

"ပြောလေ သမီး ဖေဖေ့ကို ဘာများပြောစရာရှိလို့လဲကွယ်"

မြနှင်းချယ်ရီ မျက်နှာလေး အလိုမကျမှုကြောင့် ညိုးငယ်နေတော့သည်။ဦးမြသာ သမီးမျက်နှာကိုကြည့်ပြီး။

"ပြောစရာရှိရင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောပါသမီး ဖေဖေကိုအားနာစရာလဲမလိုဘူး ကြောက်စရာလဲမလိုပါဘူး"

"ဖေဖေ ဟိုတစ်ခါပြောတဲ့ကိစ္စ"

"အင်း ဘာကိစ္စကိုလဲ သမီး"

ဦးမြသာ မေးဆတ်ပြကာ မြနှင်းချယ်ရီကိုပြန်မေးလိုက်သည်။

"ဖေဖေ့သူငယ်ချင်းရဲ့သားနဲ့ စေ့စပ်မယ့်ကိစ္စပါ"

"ဟုတ်ပြီ ဖေဖေဘာလုပ်ပေးရမလဲ သမီး"

"သမီးလက်ခံလိုက်ပြီဖေဖေ. အကြောင်းပြန်လိုက်ပါ"

မြနှင်းချယ်ရီစကားကြောင့် ဦးမြသာ အံ့ဩသွားကာ ပြုံးပြုံးကြီးကြည့်နေမိသည်။
တစ်ယောက်တည်းသာရှိပေမယ့်လိမ္မာရေးခြားရှိသောသမီးလေးမို့ စိတ်ချမ်းသာမိသည်။

"သမီးကတကယ်ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား "

" သေချာ ရောစဉ်းစားပြီးပြီလား.သမီး"

"ဟုတ်ဖေဖေ. သမီးဘက်က သေချာဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပါပြီ"

"ဟုတ်ပါပြီ အခုလိုဖေဖေ့စကားကိုနားထောင်ပေးတဲ့ သမီးလေးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွယ်"

"ဒါဆို ဖေဖေတို့လူကြီးခြင်းစီစဉ်လိုက်တော့မယ်နော်"

"ဟုတ်ဖေဖေ. ဒါဆို သမီးသွားနားတော့မယ်နော်"

ဦးမြသာခေါင်းကိုငြိမ့်ပြလိုက်သည်။မြနှင်းချယ်ရီ ခွင့်ပြုချက်ရသည်နှင့် အခန်းထဲပြန်ဝင်လာခဲ့သည် မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်တို့ကစီးကျလျှက်….။

"ကျွန်မအပေါ်မှာသစ္စာမဲ့ရင် ရှင်လဲ နာကျင်ခံစားစေရမယ် မိုးစက်"

သူမရင်ထဲမှာကြိမ်းဝါးက ငိုကြွေးနေမိတော့လေသည်။

ချစ်တို့ရေ အကြာကြီးစောင့်နေခိုင်းရလို့ ယွန်းတောင်းပန်တယ်နော် အားလုံးပဲလိုအပ်ချက်လေးတွေရှိရင်နားလည်ပေးပါ

နော် စာဖတ်သူလေးတို့ချစ်တယ်။

Part 11ဆက်ရန်

#Eain met shin(သျှင်ယွန်းအိမ်)

🌺ဦးရဲ့အရိုင်းပန်း. 🌺

Part 11

"Hello"

"........"

"ဟုတ်......ဟုတ်ကဲ့ခင်ဗျ"

မိုးစက်နိုင်ဖုန်းက်ိုချကာ အပြေးအလွှားထွက်လာမိသည်။

"ဖေဖေ.....ဖေဖေ"

ဦးထက်နေလင်း မိုးစက်နိူင်ရဲ့ခေါ်သံကြောင့်မော့ကြည့်လိုက်သည်။
မိုးစက်ပုံစံကတစ်ခုခုကိုစိုးရိမ်တကြီးဖြစ်နေပုံမို့စိတ်ထဲစိုးရိမ်မိသွားရသည်။

"ကျွန်တော်တို့ ရှမ်းပြည်ဘက်က လုပ်ငန်းတွေပြဿနာတက်လို့တဲ့"

"သိပ်ကြီးကြီးမားမားတော့မဟုတ်ပါဘူးဖေဖေရယ် စိတ်မပူနဲ့ ကျွန်တော်သွားလိုက်မယ်နော်"

"အေး...အေးပါသားကြီးရယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွယ်"

"အား.....မူး...မူးလိုက်တာ"

"ဖေဖေ.....သတိထားဦးလေ"

မိုးစက်နိုင် မူးမေ့ကာလဲကျသွားသော ဦးထက်နေလင်းကိုဆွဲပွေ့ကာ.
အော်ခေါ်နေမိသည်။ဖေဖေတစ်ခုခုဖြစ်သွားတာလားစိုးရိမ်နေမိသည်။

.

"အပြင်မှာဘယ်သူရှိလဲဟေ့ လာကြဦး"

အပြေးအလွှားရောက်လာသောဝန်ထမ်းတစ်ချို့ ဦးထက်နေလင်းကိုမကာ ကားပေါ်သို့တင်လိုက််သည်။

"အိမ်ကိုပဲပို့ပေးလိုက်ပါ ကျွန်တော်အရေးတကြီးခရီးသွားစရာရှိလို့"

မိုးစက်နိုင်အတွင်းရေးမှူးကိုမှာပြီးသည်နှင့် ခရီးထွက်ဖို့ပြင်ဆင်နေလေတော့သည်။

"८७८७. ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ"

နေစက်ဝန်းအခန်းထဲတွင်လဲလျောင်းနေသောဖခင်ဆီရောက်လာ ကာ သွေးပေါင်ချိန်စက်ကိုယူပြီးတိုင်းလိုက်သည်။

"သွေးပေါင်တွေကတအားကျနေတာပဲဖေဖေရယ်"

"စိတ်ကိုငြိမ်ငြိမ်ထားနော်ဘာမှမတွေးနဲ့ ဟုတ်ပြီလား...."

ဒေါ်မေလဝန်း ယူလာပေးသော ဆေးနဲ့ရေခွက်ထည့်ထားသော ဗန်းလေးကိုယူကာ နေစက်ဝန်းဖခင်ကိုတိုက်လိုက်သည်။

"သားငယ်.

"ဟုတ်ဖေဖေ. သားနားထောင်နေတယ်ပြောပါ"

"ဖေဖေက"

အရင်လိုကျန်းမာရေးလဲမကောင်းတော့ဘူးသား"

"ငါ့သားလဲ ဒီတစ်နှစ်ပြီးရင် ကျောင်းပြီးတော့မှာဆိုတော့ဖေဖေသဘောတူထား တဲ့မိန်းကလေးနဲ့လက်ထပ်ဖို့စီစဉ်သွားချင်တယ်"

"သား ကိုကိုအတွက်စိတ်ချရပြီဆိုတော့ သားအတွက်စိတ်အေးချင်တယ်"

"သားကလက်မခံတာမဟုတ်ပါဘူးဖေဖေ. ဒါပေမယ့် တစ်ဖက်မိန်းကလေးကမကြည်ဖြူ ပဲနဲ့တော့"

"သားဘက်က. အရှိန်အဝါအားကိုးနဲ့ မပိုင်ဆိုင်ချင်ဘူး"

"ဖေဖေ နားလည်ပါတယ်သားရယ် မနက်ကပဲ ဖေဖေသူငယ်ချင်းနဲ့တိုင်ပင်ပြီးပြီ သူတို့ဘက်ကလက်ခံလိုက်ပြီတဲ့"

"ဒါကြောင့်သားတို့စေ့စပ်ပွဲကိုအမြန်ဆုံးစီစဉ်ချင်တ ယ်"

နေစက်ဝန်းအံ့ဩနေမိသည်။သူကိုမြင်တိုင်းခါးခါးသီးသီးငြင်းနေ သော
သူမကလက်ခံလိုက်သည်တဲ့။သူဘယ်သူဆိုတာကိုသူ မ သိရဲ့လား။

........

"ရော့သမီး သမီးနဲ့လက်ထပ်ပေးမယ့် လူငယ်ရဲ့ဓာတ်ပုံလေး"

ဦးမြသာ အရှေ့သို့ချပေးသောဓာတ်ပုံအိတ်လေးကိုသူမလက် လေးဖြင့်တွန်းကာ....
ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ဘယ်သူဘယ်ဝါဆိုတာကအရေးမ​ကြီး သူမရည်ရွယ်ချက်က မိုးစက်နိုင်ကိုသင်ခန်းစာပြန်ပေးဖို့ပင်မဟုတ်လား။

"နေပါစေတော့ဖေဖေ. ဘယ်လိုရုပ်ရည်ပဲဖြစ်ပါစေ. ဘယ်လိုပုံစံပဲရှိရှိ သမီးလက်ခံပြီးပြီပဲ ကြည့်ဖို့မလိုတော့ပါဘူး"

သူမကိုယ်တိုင်စိတ်ထဲမကြည်လင်သည်မို့ ထွေထွေထူးထူးစိတ်မဝင်စားပေ။သက်မဲ့အရုပ်တစ်ရု ပ်လိုသာ သူမလုပ်ဆောင်နေလေတော့သည်။

စေ့စပ်ပွဲကလူတွေစည်ကားသိုက်မြိုက်လွန်းလှသည် ။နှစ်ဖက်လုံးကဂုဏ်အရှိန်အဝါကြီးမြင့်သူတွေမို့လား မသိ
စိန်ရောင်ရွှေရောင်တွေကတဖိတ်ဖိတ်တောက်နေပေ တော့သည်။

"စည်ကားသိုက်မြိုက်လွန်းလိုက်တာ ကြည့်စမ်းပါဦး စေ့စပ်ပွဲတောင်ဒီလောက်ထိခမ်းနားလွန်းနေရင် လက်ထပ်ပွဲဆိုဘယ်လောက်တောင်ပြီးပြည့်စုံနေမလဲ မသိဘူးနော"

"ဟုတ်ပအေ. "

လူအများရဲ့ တီးတိုးစကားသံတွေကလည်းဟိုတစ်စု သည်တစ်စု......။
နေစက်ဝန်းမိဘများနဲ့ အတူ စေ့စပ်ပွဲခန်းမသို့ရောက်လာခဲ့သည်,
မြနှင်းချယ်ရီလဲ ဖခင်နဲ့အတူခန်းမကြီးထဲသို့ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။

"ဟင် "

သူမနေစက်ဝန်းကိုတွေ့လိုက်ကာအံ့ဩသွားမိသည်။ သူမလက်ထပ်ရမယ့်သူကိုယခုမှပင် သူမမြင်တွေ့ရခြင်းဖြစ်သည်။
နေစက်ဝန်း လူငယ်တွေကြားထဲရပ်နေရင်းက. မြနှင်းချယ်ရီကိုလှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း. တို့နဲ့ခဏလိုက်ခဲ့ပေး"

"အင်း"

နေစက်ဝန်း မြနှင်းချယ်ရီ ခေါ်ရာသို့ လိုက်လာခဲ့သည်။ သူမအနားသို့ရောက်သည်နှင့်ဆီးကြိုကာပြောလိုက်သည့်သူမစကား က သူ့မာနကိုထိပါးစေသော်လည်း မြတ်နိုးရသူမို့အပြစ်မမြင်ရက်ပေ။

"ဒါ မင်းအကြံအကုန်ပဲလားဟင် မင်းဘာလို့အခုလောက်ထိအောက်တန်းကျတာလဲ"

"ဒီမှာ မင်းအခုလိုလုပ်လိုက်လို့. မင်းတကယ် ငါ့ကိုပိုင်ဆိုင်ရပြီလို့ ထင်နေတာလားဟင်"

"မင်းမှားသွားပြီ နေစက်ဝန်း တို့ မင်းကိုဘယ်တော့မှလက်ထပ်မှာမဟုတ်ဘူး"

"မ..မဟုတ်ဘူး မမ. ကျွန်တော်ရှင်းပြ..."

"တော်စမ်း မင်းဘာမှမပြောနဲ့"

"မင်းပြောတာ ငါလုံးဝမကြားချင်ဘူး "

"ကျွစ်"

နေစက်ဝန်းဘယ်လိုပဲ ရှင်းပြပါစေ နားမထောင်ပဲ တဇွတ်ထိုးဆန်လွန်းသော မြနှင်းချယ်ရီကြောင့်ဘယ်လိုရှင်းပြရမယ်မှန်းမသိတော့ပေ။
သေချာတာတစ်ခုက သူဘယ်တုန်းကမှ ဂုဏ်အရှိန်အဝါဖြင့် မိန်းမတစ်ယောက်ကိုပိုင်ဆိုင်ရဖို့မကြိုးစားဖူးပေ။

သူမကို သူချစ်သည်။သို့ပေမယ့် ကိုယ့်ကိုချစ်မပေးနိုင်တဲ့မိန်းမတစ်ယောက်ကို ကိုယ့်နားမှာတစ်သက်လုံးထားပြီးရယူဖို့ နေစက်ဝန်းဘယ်တော့မှမကြိုးစား။
........

"သုန္ဒြာ.......

"အား... အမလေး....."

"ဟို ဟိုလေ. အဲ့ဒါ သုက"

အခန်းဝမှရပ်ကာ
ခါးကိုထောက်ပြီးသူမကိုမျက်ထောင့်နီဖြင့်ကြည့်နေ သောနေစက်ဝန်းကြောင့် သူမစကားတွေအထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ဖြစ်ကုန်တော့သည်။

သူမနေစက်ဝန်းရဲ့ အော်သံကြောင့်လန့်ဖြန့်ကာလက်ထဲမှာ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေးပြုတ်ကျသွားတော့သည်။နေစက်ဝန်းအောက်သို့ပြုတ်ကျသွားသော ဒိုင်ယာရီလေးကိုကောက်ကာ....

"မင်း အဲ့ဒါ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"ပြော မင်းငါ့ဒိုင်ယာရီကို ခိုးဖတ်နေတာမဟုတ်လား"

"ဦးစက်ကလည်း သု ခိုးဖတ်တာမဟုတ်ပါဘူး သုက"

"တိတ်စမ်း....."

သူမနားသို့နေစက်ဝန်း
တဖြည်းဖြည်းတိုးလာကာ…….

"မင်းဘာလို စည်းကမ်းမရှိရတာလဲ ဟမ်
သူများကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိုမစပ်စုရဘူးဆိုတာ မင်းနားမလည်ဘူးလား"

"သုစပ်စုတာ မဟုတ်ပါဘူး စားပွဲတွေရှင်းရင်းနဲ့တွေ့ လို့ဖတ်မိတာ'"

"တောက်"

"ပြီးတော့ သုက သူများမဟုတ်ဘူး ဦးစက်ရဲ့ ဇနီး ဦးစက်နဲ့ ပက်သတ်တာတွေ သု မသိထားသင့်ဘူးလား"

"မလိုဘူး မင်းကိုဘယ်သူက ငါ့ဇနီးလို့ သတ်မှတ်လို့လဲ"

နေစက်ဝန်းစကားကြောင့်.သု​ဒြာ မျက်လုံးလေးအဝိုင်းသားဖြင့် မော့ကြည့်နေမိပြီး။

"စကားကို အဲ့လိုမပြောနဲ့ဦးစက် သုက ဦးစက်ဇနီးမဟုတ်ရင်ဘာလဲ"

"မင်းကငါ့ရဲ့သားကောင်ပဲ မင်းမိဘတွေကိုအနိူင်ရဖို့ ငါယူထားတဲ့ဝှက်ဖဲ"

"ဒီမှာ သုန္ဒာ ငါကမင်းကိုအရမ်းချစ်လို့ ယူထားတယ်ထင်နေတာလား ငါမင်းကိုလုံးဝမချစ်ဘူးနားလည်လား"

နေစက်ဝန်းသူမမျက်နှာကိုစေ့စေ့ကြည့်ကာပြောလိုက်လေတော့သည်။
နေစက်ဝန်းကိုမျက်ရည်လေးတွေအရွှဲသားဖြင့် ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး…….။

"ဦး မချစ်လဲ သုန္ဒြာ ကချစ်နေမှာပဲ ဦးသိလား သုန္ဒာ ကကိုယ်လိုချင်ပြီဆိုဘယ်အရာကိုမဆိုရအောင်ယူတတ် တယ် တစ်နေ့သုန္ဒြာ
ကို ဦးစက်ချစ်လာအောင် သုန္ဒြာ လုပ်ပြမယ်"

"ငါမငိးကိုချစ်လာမယ်လို့မျှော်လင့်နေတာလား ငါမင်းကိုဘယ်တော့မှချစ်လာမှာမဟုတ်ဘူးသု န္ဒြာ အဲ့ဒါမင်းမှတ်ထား "

"မင်းငါ့အနားမှာနေခွင့်ရတယ်ဆိုတာ ကလဲ့စားချေချင်လို့ပဲဆိုတာ မင်းသိထား"

နေစက်ဝန်း ပြောပြီးသည်နှင့် အခန်းထဲမှထွက်ကာ ကားကိုတရမန်းကြမ်းမောင်းကာထွက်သွားတော့လေသည်။
သုန္ဒြာ တွေတွေလေးရပ်ကာကျန်ခဲ့ရင်းမျက်ရည်တွေစီးကျလာကာ....

"အီး...ဟီး...အဟင့်...ဟင့်"

သုန္ဒြာငိုနေရုံမှတစ်ပါး မတတ်နိုင်ပေ။.ဦးစက်ချစ်ခဲ့တာကမေမေ. သူမမဟုတ်ဘူးပဲ ဘာလို့သူမက. ဦးစက်ကိုမှ ချစ်မိရသလဲ။သူမနှလုံးသားတစ်ခုလုံးနာကျင်နေရပြီ။

........

မြနှင်းချယ်ရီ တစ်ယောက်ကြိတ်မနိူင်ခဲမရဖြစ်နေမိသည် နေစက်ဝန်းကိုအမုန်းကြီးမုန်းမိသည်။သူမဖခင်ကိုရ က်ရက်စက်စက်သတ်ခဲ့သူ သည်လိုလူရဲ့လက်ထဲကိုမှ သမီးလေးကိုပေးလိုက်ရသည်မို့နှမြောမိသည်။

"သုန္ဒာ သမီးလေး"

မျက်ရည်အရွှဲသားနဲ့ ငိုနေရှာသောသမီးကိုမြင်ရ၍ ရင်ထဲမှာနာကျင်မိသည်။
သမီးလေးကို မတရားရယူထားပြီး အနိုင်ကျင့်နှိပ်စက်နေတာကို သူမလုံးဝလက်မခံနိုင်ပေ။

"လာ .သမီး မေမေနဲ့ ပြန်လိုက်ခဲ့"

"ဟင့်အင်း မေမေ. သုပြန်မလိုက်ဘူး"

"ဝဋ်ကြွေးဆိုတာရှိရင် ကျေအောင်ဆပ်ရတယ်မေမေ"

"သု မေမေ့ဝဋ်ကြွေးတွေကို ကျေတဲ့အထိဆပ်ပေးမယ်"

"ဘာပြောတယ် သုန္ဒြာ....."

"မေမေက. ဘာအမှားမှ လုပ်ထားတဲ့သူမဟုတ်ဘူး သမီးကို ဒီလူဆိုးကောင်ရဲ့ လက်ထဲမှာလဲ မေမေမထားနိူင်ဘူး"

"ဟင့်အင်း မေမေ. သုမလိုက်ဘူး. သု ဦးစက်နဲ့ မခွဲနိုင်ဘူး"

"ဘာ.....!!

ဒေါ်မြနှင်းချယ်ရီ ရင်ကွဲရပြီ သူမသမီးလေးကို သူမဆုံးရှူံးရပြီ။
သမီးလေးကငယ်ရွယ်ပြီးအချစ်ကိုရူးမိုက်တဲ့အရွယ်မို့ နေစက်ဝန်း ကြိုးကိုင်သမျှ
ခံနေရရှာပြီမဟုတ်လား။
နေစက်ဝန်း အပြင်မှပြန်ရောက်လာလေတော့သည်။တံခါးကိုဖွင့်ကာအထဲ သို့အရောက်....

"နင် "

သူဆီသို့ ဓားကိုကိုင်ကာ ပြေးဝင်လာသောမြနှင်းချယ်ရီကြောင့်သူရှောင်လိုက်ရာ.ဝမ်းဗိုက်သို့ရှပ်ကာ ထိသွားသည်။

"စွပ်....."

"အား......"

သွေးတွေစီးကျလာကာ သူမကို မယုံနိုင်စွာပြန်ကြည့်နေလိုက်သည်။
ကြမ်းပြင်ထက်သို့ သွေးတွေတစ်တောက်တောက်ကျနေရှာသည့် ဓားကိုကိုင်ထားဆဲ မြနှင်းချယ်ရီရဲ့မျက်နှာက ရက်စက်ကာခက်ထန်လွန်းနေပြန်သည်။

"ဟင် မေမေ"

"ဦးစက်"

သုန္ဒြာ မိခင်ရဲ့လုပ်ရက်ကြောင့်လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။
နေစက်ဝန်း ရဲ့ဝမ်းဗိုက်မှသွေးတွေက ဗိုက်ကိုဖိထားသည့်လက်ဖဝါးကို
လျှံထွက်ကျလာသည်။ မေမေကဓားကိုကိုင်ထားကာဒေါသမျက်ဝန်း
အစုံက ဦးစက်ကိုစူးစိုက်ကြည့်နေဆဲ....

"နင့်ကိုငါသတ်ပစ်မယ် ဒါမှ ငါ့သမီးလေး အေးအေးချမ်းချမ်းနေရမှာ"

နေစက်ဝန်း ဒေါ်မြနှင်းချယ်ရီရဲ့ သွေးရူးသွေးတန်းပုံစံကိုကြည့်ကာဟက်ဟက်ပက်ပက်ရယ်ပစ်လိုက်သည်။

"ဒီမှာ ခင်ဗျားရူးသွား တာလား"

"နေစက်ဝန်းက. ခင်ဗျားကိုစိတ်ဆင်းရဲအောင်မလုပ်ရသရွေ့မသေဘူး ကျူပ်ဘဝတစ်ခုလုံး တစ်စစီလုပ်ပစ်တဲ့ ခင်ဗျားကိုလဲ ဟော့ဒီလို ကြွေမွသွားတဲ့အထိ ကျုပ်လုပ်နေဦးမှာ".

နေစက်ဝန်းကို မီးဝင်းဝင်းတောက်မျက်လုံးများဖြင့် မြနှင်းချယ်ရီကြည့်လိုက်ရာ
နေစက်ဝန်းကလည်းစူးရဲသောအကြည့်တို့ဖြင့်တန်ပြ န်ကြည့်လေတော့သည်။
နေနှစ်စင်းအလင်းပြိုင်နေသည့်အလား။
သူတို့နှစ်ဦးရဲ့ အမုန်းရန်ငြိုးမီးတွေက ဘယ်တော့မှ အဆုံးသတ်မယ်မသေချာပေ။

နေစက်ဝန်းသူမမျက်ဝန်းတွေကတစ်ဆင့်နာကျင်စရာအတိတ် တွေဆီသို့...

"ကျွန်မ. ဒီစေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်သိမ်းပါတယ်ရှင်"

"ဟာ......"

"အို ဒါကဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ....."

မြနှင်းချယ်ရီရဲ့ ကြေငြာသံအဆုံးမှာ ပွဲရှိလူအများအားလုံး. ဟာခနဲ ဟင်ခနဲ ဖြစ်ပြီး အံ့ဩကူန်တော့သည်။

"ဟင် သမီး ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ"

ဦးမြသာ သမီးရဲ့လုပ်ရက်ကြောင့် မယုံနိူင်စွာကြည့်ရင်း ဦးထက်နေလင်းနဲ့ ဒေါ်မေလဝန်းကို မျက်နှာချင်းမဆိုင်ရဲပေ။
နေစက်ဝန်းလူအများရဲ့အကြည့်တွေကိုခေါင်းငုံကာ ထိုနေရာမှ ထထွက်လာမိသည်။

စေ့စပ်ပွဲကိုဖျက်သိမ်းခံရသော.သူအတွက်ယောင်္ကျား တစ်ယောက်ရဲ့မာနကိုအလွန်ထိခိုက်စေသည်။

"တောက်"

ဒေါ်မေလဝန်း ခန်းမထဲမှာ ရှက်ကာထွက်သွားသောသားဖြစ်သူနောက်သို့ပြေးလိုက်လာမိတော့သည်။သားဘက်က ဘာချို့ယွင်းချက်တစ်စုံတစ်ရာမှမရှိဘဲ အရှက်ခွဲခံလိုက်ရတာကို ဒေါ်မေလဝန်း အခံပြင်းဆုံးပင်။

"ကိုမြသာ ခင်ဗျားသမီး ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲဗျာ"

ဦးထက်နေလင်း ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေကိုရင်မဆိုင်ရဲစွာဆိုရင်းထိုနေရာမှာတွင်လဲကျသွားလေတော့သည်။

"ဆရာ.....ဆရာ"

" 'ဟင်"

ဒေါ်မေလဝန်း အနောက်သို့ပြန်လှည့်ကာ ဦးထက်နေလင်းခန္ဓာကိုယ်ကိုပွေ့ ပိုက်ကာ တကြော်ကြော်အော်နေတော့သည်။

"အစ်ကို..အစ်ကို ဘာဖြစ်တာလဲ လုပ်ကြပါဦး ဆေးရုံပို့ပေးကြပါဦးရှင်"

"ရော့ ကိုကို....."

"ဟင် မင်းဘယ်လိုလုပ်ဒီကိုရောက်လာတာလဲ ရနံ့"

မိုးစက်နိူင်် ရှမ်းပြည်မှ လုပ်ငန်းသုံးပစ္စည်းတွေကိုစစ်ဆေးနေစဉ် သင်းရနံ့ကိုတွေ့ရ၍ မေးလိုက်သည်။

"ကိုကိုနောက်ကိုလိုက်လာတာလေ. ဒါက နေစက်ရဲ့ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းခြင်းဖိတ်စာ"

သူဖိတ်စာကိုယူကာဖတ်လိုက်သည်။နေစက်ဝန်းနဲ့ မြနှင်းချယ်ရီတို့ရဲ့စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမင်္ဂလာ
မိုးစက်နိုင် လက်ထဲမှဖိတ်စာကိုခြေမွပစ်လိုက်ကာ ထွက်သွားတော့သည်။

"ဘာလို့လဲကွာ ငါကဘာလို့အမြဲတမ်းအရှုံးပေးနေရတာလဲကွာ"

မိုးစက်နိူင် အရက်ကိုအလွန်အကျွံသောက်ကာ တစ်ယောက်တည်းပေါက်ကွဲနေမိသည်။

"နှင်း..နှင်းရယ် မင်းအရမ်းရက်စက်တယ်"

"ဘာလို့. ကိုယ့်ကိုမစောင့်ရတာလဲကွာ"

"ငွေတော်တော်မက်တဲ့မိန်းမပဲ မင်းက. အေ့"

"ကိုကို ကိုကိုအရမ်းမသောက်ပါနဲ့ တော်ပါတော့နော် အရမ်းမူးနေပြီ"

"မင်းကဘယ်သူလဲ ဘာလို့ငါကိုလာပြီးအမိန့်ပေးနေတာလဲ"

"သွားစမ်းကွာ ငါမမူးသေးဘူး"

"ဖယ်စမ်း ဖယ်လို့ပြောနေတယ်"

သူလက်မောင်းကိုဆွဲထူဖို့ကြိုးစားနေသော သင်းရနံ့ရဲ့လက်တွေကိုပုတ်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။
မျက်လုံးတွေက ဝိုးတဝါး ရီဝေဝေ။

"ကိုကိုရယ် လာပါပြန်ကြရအောင်နော် အရမ်းမူးနေတာကို"

မိုးစက်နိူင်သင်းရနံ့ခေါ်ဆောင်ရာသို့ပါသွားလေတော့သည်။
ခံပြင်းဒေါသတွေကရမ္မက်အဖြစ်ပြောင်းလဲသွားလေတော့ အရာရာက
အမှောင်ဖုံးနေဆဲသာ......။

" နှင်း…….နှင်းရယ် အရမ်းချစ်တယ်"

"ကိုကို အဲ့လိုမလုပ်ပါနဲ့ ရနံ့ပါ နှင်းမဟုတ်ဘူး"

"လွှတ်….လွှတ်လို့ပြောနေတယ်လေ"

မိုးစက်နိုင် သင်းရနံ့ရဲ့ မျက်နှာလေးအနှံ့အငမ်းမရနမ်းရှိုက်နေမိသည်။
သူမရုန်းကန်ရင်း မိုးစက်နိုင် မုန်တိုင်းထန်သော အချစ်မူးမူးအောက်တွင် ကျရှူံးရပြီ။

မိုးစက်နိူင်မနက်အိပ်ယာနိုးလာသောအခါမြင်လိုက်ရသောမြင် ကွင်းကြောင့်တူန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားမိသည်။သူရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်ပျော်နေသော သင်းရနံ့

"ဟာ....."

မိုးစက်နိုင် သူမက်ို အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့်အတင်းပင် သင်းရနံ့အားလှုပ်နှိုးနေမိလေတော့သည်။
သင်းရနံ့ နိူးလာကာ အိပ်ယာမှ လူးလဲထလိုက်ပြီး....

"မင်းဘယ်လိုလုပ် ငါ့အခန်းထဲရောက်နေတာလဲ"

"ရနံ့ ညကကိုကိုမူးနေလို့ လိုက်ပို့ပေးတာ"

"ဒါပေမယ့်ကိုကိုက…."

"တော်တော့ရနံ့ ဆက်မပြောနဲ့ ငါမကြားချင်ဘူး"

"ရနံ့ တကယ်ပြောနေတာကိုကို..."

မိုးစက်နိုင် အမူးတွေပါပြေသွားတဲ့အထိစိတ်တွေရှုပ်ထွေးသွားမိသည်။
ငါဘာလုပ်ရမလဲသင်းရနံ့ကိုမချစ်ခဲ့ဖူးပေ။တစ်ခါမှလက်ထပ်ဖိုလဲစိတ် မကူးခဲ့ယခုတော့
သူအမှားကြောင့်လက်ထပ်ယူရတော့မည်။

မိုးစက်နိူင်အချိုသတ်ကာသင်းရနံ့ကိုပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
အခုချိန်မှာ သင်းရနံ့ကသာအဓိကလူဖြစ်သည်။
သူမက်ိုချော့မော့ကာ
အချိန်ဆွဲထားတာက သူ့အတွက်အကောင်းဆုံးရှောင်ထွက်နိူင်မယ့်နည်းလမ်း
တစ်ခုမလွဲမသွေဖြစ်လာနိုင်သည်မဟုတ်လား။

"ရနံ့......"

"ရှင် ကိုကို"

"ကိုကိုပြောတာ သေချာနားထောင်နော် အခုကိစ္စကို ဘယ်သူကိုမှမပြောပြရဘူးနော်"

"ကိုကိုဒီအလုပ်တွေအောင်မြင်တဲ့အခါရနံ့ကိုလက်ထပ်ပါမယ် ကိုယ်တို့ကစေ့စပ်ထားပြီးသားပဲကို"

မိုးစက်နိုင်
သူမနဖူးစပ်မှကျနေသောဆံနွယ်လေးတွေကိုသပ်တင်ပေးကာပြောလိုက်သည်။
သင်းရနံ့ . မိုးစက်နိုင်ရင်ခွင်ထဲသို့ဝင်ကာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်ပြီး....

"ကိုကို့ သဘောပါ ရနံ့က ကိုကို့ကိုအရမ်းချစ်တာ ကိုကို့စကားဆို မြေဝယ်မကျနားထောင်မှာ"

"အင်း တော်လိုက်တာရနံ့လေးက. တကယ်ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ"

မိုးစက်နိုင် ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ်ကြံစည်ရပြီ သေချာတာက သူနှင်းကိုရအောင်လက်ထပ်မည်။အခုလိုလက်ထပ်ခွင့်ရဖို့သင်းရနံ့ကိုကြားခံနယ်အဖြစ်အသုံးချဖို့ဆုံးဖြ တ်လိုက်သည်။

ဒါလေးကgpမှာအစဆုံးရနေပါပြီရှင့်
စောင့်မဖတ်ချင်သူလေးတွေကgpဝင်လို့ရပါ
တယ်ရှင့် မန်ဘာကြေး၂၅၀၀ထဲပါနော်

Part 12ဆက်ရန်

#Eain met shin(သျှင်ယွန်းအိမ်)

🌺ဦးရဲ့အရိုင်းပန်း 🌺

Part. 12

နေစက်ဝန်း မြနှင်းချယ်ရီရဲ့ဓားနဲ့ထိုးလိုက်တဲ့ဒဏ်ရာကသွေးတွေ အလွန်အကျွံထွက်နေလေသည်။

'ဦးစက်.......ဦးစက် သတိထားပါဦး'

"ဟင် သွေး...သွေးတွေအများကြီးပဲ"

နေစက်ဝန်းကိုစိတ်ပူစွာကြည့်ရင်း သုန္ဒြာမျက်ဝန်းအိမ်မှမျက်ရည်တွေစီး ကျလာလေတော့သည်။သမီးဖြစ်သူရဲ့မျက်ရည်တွေက်ိုမြင်လိုက်တဲ့မိခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့
သူမဘာလုပ်မိမှန်းသူမကိုယ်သူမ မယုံနိုင်စွာလက်ထဲက ဓားကိုလွှတ်ချလိုက်သည်။

"မေမေ. ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ ဦးစက်ကို"

သူမကိုမျက်ဝန်းစိမ်းတို့ဖြင့်ပြန်ကြည့်ကာမေးလိုက် သော သုန္ဒြာ
ကြောင့်သူမရင်မှာပို၍နာကျင်ရသည်။
သူမကိုယ်တိုင်အသက်နဲ့ရင်းပြီးမွေးထုတ်ခဲ့တဲ့က လေးကသူမကိုမုန်းတီးခြင်းတွေနဲ့ ကြည့်ကာ မေးနေသည်တဲ့။

"ဦးစက်"

"ဦးစက် ဘာမှမဖြစ်ပါ ဆရာဝန်ကိုဖုန်းဆက်ပေးမယ်"

သွေးထွက်လွန်နေခြင်းကြောင့် နေစက်ဝန်းထိုနေရာမှာတင်သတိလစ်ကာလဲကျသွား လေတော့သည်။သုန္ဒြာ
အပြေးအလွှားတယ်လီဖုန်းနားသို့ပြေးကာဖုန်းခေါ်လို က်သည်။

"Hello. ဦးဝဏ္ဏ. '

"အဟင့် ဟင့် အိမ်ကို မြန်မြန်လာပေးပါ ဦးစက် သတိလစ်သွားလို့......."

"ဟင်..,."

၀ဏ္ဏ စိုးရိမ်သွားကာ ဆေးအိတ်တွေကိုအမြန်ပြင်ဆင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အခုထွက်ခဲ့မယ်နော် သုသုရေ ဘာမှစိတ်မပူနဲ့ ဟုတ်ပြီလား"

"ဟုတ်"

"သမီး သမီးလေး"

"မေမေတောင်းပန်ပါတယ် သမီးရယ် မေမေသမီးကိုချစ်တဲ့ စိတ်ကြောင့်မေမေအခုလို လုပ်လိုက်မိတာပါ"

"မေမေ့ ရင်ခွင်ထဲကနေသမီးကို တခြားသူတစ်ဦးကလုယူသွားတယ်လို့ မေမေခံစားနေရလို့ပါ"

"မေမေ. စက် ကိုသတ်ဖို့ထိမရည်ရွယ်ခဲ့ပါဘူး သမီးလေးရယ်"

သု​န္ဒြာ ဝမ်းနည်းရပြန်ပြီ မေမေနဲ့ဦးစက်ရဲ့ အမုန်းငြိုးတွေကိုပြေပျောက်စေချင်မိသည်။
သူမချစ်ရသောသူတွေအဆင်ပြေတာကို သုန္ဒြာ
မြင်ချင်သည်။

"မေမေရယ် ဘယ်တတ်နိုင်ပါ့မလဲ ဦးစက်ကိုမုန်းနေတာတွေပြေပါတော့"

"တကယ်တော့လေ. ဦးစက်က နစ်နာသူပါ မေမေထင်သလို
လူယုတ်မာတစ်ယောက်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သုယုံကြည်တယ်"

"ဒါကလေမေမေနဲ့ဦးစက် ကြားထဲမှာ မှားယွင်းမှုတစ်ခုတော့ရှိကိုရှိရမယ်".

ကားသံကြားလိုက်၍
သူမခြံတံခါးကိုအပြေးဖွင့်လိုက်မိသည်။
တံခါးပွင့်လာသည်နှင့် အလောတကြီးမေးရင်း
အိမ်ထဲသို့တန်းဝင်လာသည့်ဝဏ္ဏအသံကစိုးရိမ်မှုအပြည့်

"ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ သုန္ဒြာ"

သူမစကားတွေထေ့ငေါ့နေသည်ကိုကြည့်ရင်း ဝဏ္ဏအိမ်ထဲသို့လှမ်းဝင်လိုက်စဉ်မှာပဲ မြနှင်းချယ်ရီကိုတွေ့လိုက်ရာ အရာရာကို နားလည်သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

နေစက်ဝန်းရဲ့ ဝမ်းဗိုက်မှ ဒဏ်ရာကိုဆေးကြောသန့်စင်ပေးပြီး ဆေးထည့်ကာပတ်တီးစီးပေးလိုက်သည်။

"သိပ်စိုးရိမ်စရာမရှိပါဘူး ဗိုက်ကိုအပေါ်ယံရှပ်ထိသွားတာ"

"သွေးထွက်လွန်လို့. သတိလစ်သွားတာပါ ဒါပေမယ့်ညကြအဖျားတက်လာရင်တော့ ဒီဆေးလေးတိုက်ပေးနော်"

"အဖျားအရမ်းကြီးရင်တော့ဖုန်းဆက်လိုက် ဟုတ်ပြီလား"

ဝဏ္ဏ ပြောသမျှကို
သူမမျက်ရည်​လေးတွေကျနေရာမှ
ခေါင်းလေးတငြိမ့်ငြိမ့်နားထောင်နေမိသည်။
ဝဏ္ဏ သူမမျက်နှာလေးကိုကြည့်ကာပြုံးလိုက်မိသည်။သူမ ရဲ့စိုးရိမ်ပူပန်နေတဲ့မျက်ဝန်းလေးတွေကဟန်ဆောင် ခြင်းကင်းတဲ့ချစ်ခြင်းအစစ်အမှန်ကိုမြင်တွေ့လိုက်၍ သူငယ်ချင်းအတွက်စိတ်ချသွားမိသည်။

အရုပ်တစ်ရုပ်လို သက်မဲ့ခန္ဓာအတိုင်းလမ်းလျှောက်လာနေသော မြနှင်းချယ်ရီကို ဦးမိုးစက်ကြည့်နေမိသည်။

"နှင်း မှားသွားပြီလား .ကို "

"နှင်း တစ်ခုခုကို သိဖို့ကြိုးစားရတော့မယ်ထင်တယ်"

ကယောင်ကတမ်းနှင့် အိပ်မက်ထဲလမ်းလျှောက်နေသူတစ်ယောက်လိုပြော နေတဲ့ နှင်းကိုကြည့်ရင်း မိုးစက်နိုင်ဇောချွေးပြန်နေမိသည်။သူမ
ဘာဖြစ်လာလဲ ဘာပြောနေမှန်းနားမလည်ပေမယ့်သူမသိချင်တဲ့အကြောင်းအရာတစ်ခုခုကအတိတ်ကကိစ္စတွေများလား....။

"နှင်း ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ညီက နှင်းရဲ့ဖေဖေကိုသတ်ခဲ့တဲ့အမှန်တရားတစ်ခုကတော့ ငြင်းလို့မရဘူးလေ"

"သမီးက. ညီကိုအရမ်းချစ်တဲ့စိတ်ကြောင့် အမှန်တရားကိုမမြင်နိုင်ဖြစ်နေတာ နှင်း"

"ဒါကို ကိုယ်တို့က မိဘတွေအနေနဲ့ လမ်းပြပေးရမယ်လေ. ဒါမှ လူယုတ်မာတစ်ယောက်ရဲ့လက်ထဲမှာ သမီးက တသက်လုံးမနေရမှာ"

မြနှင်းချယ်ရီ ဝမ်းနည်းဖွယ်မြင်ကွင်း အပိုင်းအစတွေကိုမြင်လိုက်မိသည်။
ထိုနေ့ရက်ကသူမအနာကျင်ရဆုံးနေ့ရက်တစ်ခုဖြစ်ခဲ့ရသည်မဟုတ်လား။

"ဖေဖေ....ဖေဖေ. ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲဟင် သွေးတွေအများကြီးပဲ"

"အဟင့် ဖေဖေ ဘာမှမဖြစ်ရဘူးနော်"

မြနှင်းချယ်ရီ ဖခင်ကိုသွေးအိုင်ထဲတွင်တွေ့လိုက်ရ၍ ငိုကြွေးကာပြောလိုက်သည်။
ထိုစဥ် ဖေဖေ့ဆီကအသက်ကိုပြင်းပြစွာရှူရင်းနဲ့
အားလေးလျှာလေးဆိုလာသော စကားအချို့...

"ဖေဖေ......"

"ဖေဖေ့ကိုသ.....သတ်တာ"

သူမ မယုံနိုင်သောမျက်ဝန်းတွေနဲ့ ဖေဖေကိုကြည့်လိုက်ပြီး ဖေဖေလက်ညိုးထိုးရာနေရာသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟင် နေစက်ဝန်း"

သူမအဖေကို ရက်စက်စွာသတ်ခဲ့တဲ့ လူသတ်သမား..။

"နှင်း.."

မိုးစက်နိုင်ရဲ့ ခေါ်သံကြောင့် နှင်း ကြောက်စရာကောင်းသော အတိတ်ကနေမှ နိူးထလာခဲ့သည်။သူမဘာကြောင့်များပျော့ပြောင်းသွားရတာလဲလူသတ်သမားကိုခွင့်လွှတ်စရာအကြောင်းမရှိပေ။

"သတိထားပါဦးနှင်းရယ် ကိုယ်တို့သမီးလေးကို နားချနိုင်အောင်ကြိုးစားမယ်နော်"

"မုန်းတယ် နေစက်ဝန်း နင့်ကိုလုံးဝမကျေနပ်ဘူး"

မိုးစက်နိုင်လိုချင်သော အရာကို ရသွားသလိုကြိတ်ကာပြုံးလိုက်မိသည်။
နှင်း နေစက်ဝန်းကိုမုန်းနေတာက သူ့အတွက်အကောင်းဆုံးသော
ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုဖြစ်လာခဲ့ပြီမဟုတ်လား။
အတွေးတို့ဖြင့်သာကျေနပ်နေမိသည်။

"ဟွန်းးးး"

"နေစက်ဝန်း မင်းပိုင်သမျှအရာအားလုံးကို ငါပိုင်ခဲ့ ပြီးပြီ အခုငါ့သမီးကိုထပ်အသုံးချပြီး မင်းအရှူံးကြီးရှုံးအောင်ငါလုပ်ပြမယ်"

"အင်း..ဟင်း..အီး..ဟီး.ဟီး.."

နေစက်ဝန်းရဲ့ ညီးညူးသံကြောင့် သုန္ဒြာ စားပွဲခုံလေးမှာမှေးနေရာမှ ထလိုက်ကာ. သူနဖူးလေးထက်စမ်းလိုက်သည်။

"ဟင် အဖျားတွေတက်နေပါ့လား ဦးစက်"

ကိုယ်တွေခြစ်ခြစ်တောက်ပူပြီး အဖျားတွေတက်ကာ ကယောင်ကတမ်းပြောနေရှာသော.သူ….

"မေမေ. သားကိုမထားခဲ့ပါနဲ့ မေမေနဲ့လိုက်ပါရစေ"

"ဟင့်အင်း ကျွန်တော်မသတ်ဘူး .ကျွန်တော် ရနံ့ကို လုံးဝမသတ်ဘူး "

"မမအဖေကိုလဲ ကျွန်တော်မသတ်ပါဘူး. ကျွန်တော့်ကို မဖမ်းကြပါနဲ့ ကျွန်တော်ထောင်မကျချင်ဘူး"

ခေါင်းတွေကိုတယမ်းယမ်းခါရင်း ကုတင်ထက်တွင်အော်ဟစ်နေသော နေစက်ဝန်းကိုကြည့်ကာ.သုန္ဒြာရင်ထဲ သနားစိတ်တွေကပိုလာမိသည်။

"ဦးစက်ရယ် ဘယ်လောက်ထိတောင် သုမေမေကြောင့်နာကျင်ခံစားခဲ့ရလဲဟင်"

"ဦးစက်ရင်ထဲက ဒဏ်ရာတွေကို သုရဲ့စစ်မှန်တဲ့ ချစ်ခြင်းတွေနဲ့ ပျောက်ကင်းတဲ့အထိကုသပေးပါ့မယ်"

သုန္ဒြာ ရေဇလုံလေးထဲကိုအဝတ်စလေးနှစ်ကာ သူနဖူးပေါ်လေးသို့တင်ပေးလိုက်သည်။
ထိုမှတစ်ဆင့် ပါးလေးသို့.
ရေပတ်ဝတ်လေးတင်ပေးရင်းလည်ပင်းတဝိုက်သုတ် ပေးမိသည်။

သူရင်ဘတ်ကိုရေပတ်ဝတ်တိုက်ပေးရန် အင်္ကျီကြယ်သီးလေးတွေတစ်လုံးခြင်းဖြုတ်လိုက်ရာ.
အဆီပိုမရှိ ကျစ်လစ်သော
ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကိုကြည့်ပြီး ရင်ထဲလှိုက်ခနဲ ဖြစ်ကာ ရင်ခုန်မိရသည်။

"သုသု..."

သူမခါးလေးကို
ကယောင်ကတမ်းနဲ့ဆွဲဖက်လိုက်သော သူကြောင့် ရင်ခုန်သံတွေက အတားအဆီးမရှိပို၍တိုးလာကာပေါက်ထွက်လုနီးနီးပင်။

" ဦး. ဦးစက်"

သူမနာမည်လေးကိုရွတ်ပြီးသူမကိုဆွဲဖက်လိုက်သော အရှိန်ကြောင့်သူခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သူမပြုတ်ကျသွားကာ သူမျက်နှာကိုကြည့်လိုက်သည်။
မျက်ဝန်းတို့ကိုစေ့ပြီးပိတ်ထားကာ အသက်ရှုသံကပုံမှန်ပင်။

သူမ သူလက်ကလေးကိုဆွဲဖယ်ကာ ထလိုက်စဥ်
အနောက်မှ ခါးလေးကိုဖက်လိုက်သော.သူကြောင့် သူမလည်ပြန်လေးကြည့်မိသည်။
မျက်နှာကအဖျားသွေးကြောင့်ထင်သည်နည်းနည်း နီမြန်းနေပြီး သူမက်ိုခပ်ငေးငေးစိုက်ကြည့်နေလေတော့ သူမငြင်သာစွာမေးလိုက်သည်။

"ဦးစက် နိုးနေပြီ လားဟင်"

"အွန်း"

"ဘာလုပ်နေတာလဲ ငိုထားတာလား"

သူမ ရဲ့ဖောင်းအစ်နေတဲ့
မျက်ဝန်းလေးတွေကြောင့်သူရိပ်မိကာ
သူမပါးပြင်လေးကိုလက်မလေးနဲ့ဖိညစ်လိုက်သည်။

"ဦးစက်ကို စိတ်ပူလို့ပေါ့"

"ဟင် ဘာလို့လဲ"

သူ မေးလေးဆတ်ပြကာ.သူမကိုမေးလိုက်သည်။ထိုအခါ သူအမေးကိုပြန်ဖြေလာသည့်သုန္ဒြာမျက်ဝန်းလေးတွေက ညှိုးငယ်ကာ
မှိူင်တွေသွားပြီး အပြစ်ရှိသူတစ်ယောက်နှယ်.....

"ဦးစက်ရဲ့ ဒဏ်ရာကသွေးတွေအများကြီးထွက်လာတာကို သေသွားပြီထင်လို့"

"အဟွန်း ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုစိတ်ပူနေရတာလဲ"

"သု ဦးစက်ကိုချစ်လို့ပေါ့ ဦးစက်ကသာ သုကိုမုန်းနေတာ"

သူစိတ်မကောင်းဖြစ်သွားမိသည်။သူ့ရဲ့အမုန်းရန်ငြိုး တွေကအပြစ်မရှိသူအပေါ်ကိုလွှမ်းမိုးကာအနိုင်ယူမိသွားသည်။
ဒါကိုတောင်သူမက သူ့အပေါ်အပြစ်မတင်နိုင်သေးဘဲသူ့ကိုချစ်နေခဲ့တာလို့အတွင်တွင်ဝန်ခံပြီး
မလိမ်မညာဆ်ိုလာခဲ့သည်ကို သူကအနိုင်ယူမိနေပြီမဟုတ်ပါလား။

"ကိုယ် ဒီလောက်ထိ မင်းအပေါ်အနိုင်ကျင့်နေတာကို မင်းမမုန်းဘူးလား"

"သုက. ဦးစက်ကို
မုန်းဖို့မွေးဖွားလာတာမှမဟုတ်တာအမုန်းတွေကို အချစ်အဖြစ်ပြောင်းလဲပေးဖို့ မွေးဖွားလာတာ"

နေစက်ဝန်း.မျက်ခုံးနှစ်ခုကိုတွန့်ကွေးကာ သူမပြောပုံဆိုပုံလေးသဘောကျကာ အော်ရယ်နေမိသည်။တကယ်ပဲ သူမအပြုအမူနဲ့လုပ်ရပ်တိုင်းကသူ့က်ို ရင်ခုန်အောင်ပြုမူနိူင်ခဲ့သည်။

"ဟား....ဟား....ဟား"

"မင်းက စကားတော်တော်တတ်တာပဲbaby"

"အဟီး. ဦးစက် အခုသက်သာရဲ့လားဟင်"

"အနာက. နာနေသေးလား"

"မင်းအချစ်ကြောင့်ထင်တယ် တော်တော်တောင်သက်သာလာပြီ"

"ခစ်ခစ် ဦးစက်က. သုကိုပြန်ချေပတာပေါ့"

"သုန္ဒြာ ရယ် ကိုယ်ကတော့မင်းအချစ်စစ်ကြောင့် မင်းကိုရှုံးပြီထင်ပါတယ်"

မင်းမျက်ဝန်းတွေနဲ့......မင်းအပြုံးတွေကိုမြင်ရရင် .....ကိုယ့်ရဲ့လက်စားချေချင်စိတ်တွေက တဖြည်းဖြည်းလျော့နည်းလာသလိုခံစားနေရတယ်။

ကိုယ်မင်းကိုတကယ်ပဲ ချစ်များချစ်မိနေပြီလား..…..မင်းဘေးနားကဘယ်ကို မှ .....ထွက်မသွားချင်တော့ဘူး....အချစ်စစ်နဲ့ လွဲချော်မှာကို စိုးရိမ်တတ်နေပြီ။

သူမကိုငေးကာ.စိုက်ကြည့်နေသော ဦးစက်ကြောင့် သူမအနေခက်ကာ..

"သု ဒါလေးတွေသွားသိမ်းလိုက်ဦးမယ်နော်"

သူမရေဇလုံလေးကိုယူကာ အပြင်သို့ထွက်ရန်ဟန်ပြင်လိုက်သည်။

"အင့်"

"ဟာ အမေ့...."

"ဂလွမ်"

နေစက်ဝန်း.သူမကိုဆွဲယူကာပွေ့လိုက်သောကြောင့် သူမလက်ထဲမှ ရေဇလုံလေး
အောက်သို့ကျကာသွားတော့သည်။
သူမအလန့်တကြားလေးမေးလိုက်မိသည်။

"ဦးစက် ဘာလုပ်တာလဲ"

"ကိုယ့်အနားမှာပဲ နေပေးလို့မရဘူးလား baby"

သူမ နေစက်ဝန်းရဲ့ အပြုအမူကိုကြည့်ကာအံ့ဩပြီး မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးတွေနဲ့ ပြန်ကြည့်နေမိသည်။

"ကိုယ်ချစ်တယ် babyကို တကယ်တော့ မင်းကိုမုန်းဖို့ကြိုးစားရင်း မင်းနာကျင်ရတာကိုကြည့်ပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပိုမုန်းလာမိတယ်"

"ကိုယ် လူကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတာကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ပေးမယ်မဟုတ်လားbaby"

"တကယ်လို့ ကိုယ့်အနားကနေနောက်ထပ်တစ်ကြိမ် မင်းထပ်ပျောက်သွားရင် ကိုယ်ဒီတသက်အချစ်စစ်နဲ့ဆုံခွင့်မရှိလောက်တော့ ဘူး"

သူမ. သူမမျက်နှာလေးထက် မိုးကာ ပြောနေသော နေစက်ဝန်းရဲ့ ပါးပြင်လေးကို သူမလက်ဖဝါးလေးဖြင့်ပွတ်သတ်ကာ...

"သု ဦးစက်နားကနေ ဘယ်ကိုမှ မသွားပါဘူး ဦးစက်သာ သုကိုမမုန်းသွားဘူးမဟုတ်လားဟင်"

"အင်း ကိုယ်ကပြောရမှာပါ"

"သုန္ဒြာ ကိုယ့်ကို ဘယ်သူ့ပယောဂကြောင့်နဲ့မှ မမုန်းဘူးလို့ ယုံကြည်ထားပါရစေနော်"

"ဟုတ် သု ကတိပေးပါတယ် ဦးစက်ကိုမမုန်းဘူးလို့"

သူမမျက်ဝန်းလေးတွေသို့ စူးစိုက်ကြည့်ရင်း သူပြုံးလိုက်မိကာ သူမနဖူးထက်သို့ သိမ်မွေ့ နူးညံ့သောအနမ်းတစ်ပွင့်ခြွေချလိုက်မိသည်။
သူမ မျက်ဝန်းတို့ကိုမှိတ်ကာ ကြည်နူးစရာချစ်ခြင်းရဲ့ အနှစ်သာရကိုခံစားနေမိလေသည်။

သူမနှုတ်ခမ်းလေးထက်ကျရောက်လာသောချိုမြန် သောချစ်ခြင်းတို့ကိုခံယူလျှက်
ဦးစက်ကိုခပ်တင်းတင်းဖက်ထားမိကာ လှပတဲ့အနာဂါတ်အိပ်မက်တွေကိုသာ မျှော်လင့်ရင်းပျော်ရွှင်နေတော့သည်။

နေစက်ဝန်း သူရင်ခွင်ထဲ အိပ်ပျော်နေသောသူမကိုကြည့်ရင်း
သူမမျက်တောင်ရှည်လေးတွေကိုလက်ညိုးလေးနဲ့တို့ထိကာ ကစားနေမိသည်။

.....

သူမ မျက်နှာထက် စူးစူး​ကြိးတ််ိုးဝင်
လာသော အလင်းရောင်တစ်ချို့ကြောင့်လက်လေးဖြင့်ကာကာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အဟွန်း အိတ်ပုတ် ထတော့လေ"

"ဟင့်အင်း သုမထချင်သေးဘူး"

သူခါးကို ဖက်ကာ ပြန်အိပ်နေသောသုန္ဒြာကြောင့် နေစက်ဝန်းရယ်နေမိသည်။
တကယ့်ကလေးငယ်လေးလိုပင်အပြစ်ကင်း
စင်လွန်းတဲ့သူမပုံစံလေးက ဒီလိုကြတော့လည်းအလွန်ချစ်ဖို့ကောင်းသည်။

"မထလို့မရဘူးလေ. ကိုယ်တကယ်ဗိုက်ဆာနေပြီ baby"

"အယ်"

"ဦးစက်နေကောင်းသွားပြီလားဟင်"

"ဒဏ်ရာက သက်သာရဲ့လား"

"အင်း "

လာ ထတော့ မနက်စာပြင်ရအောင်"

သူမကိုယ်လုံးလေးကိုပွေ့ယူကာ.သူပြောလိုက်သည်။ အခုထိမျက်လုံးတို့မပွင့်ပဲ ပါလာသည့်သုန္ဒြာကို မျက်နှာလေးနဲ့ခြေလက်တွေအား ကိုယ်လက်သန့်စင်ပေးနေမိသော်လည်း မျက်လုံးတို့ကမပွင့်ချေ။

"ဟေ့. နေမကောင်းတဲ့သူကပြန်လုပ်
ပေးနေတာကို...ဒီကောင်မလေးအိပ်ရေးမက်လိုက်တာ.....ဟားးဟား.."

"ဟင်း....ဦးစက်နော်. ."

နေစက်ဝန်း စားပွဲထက်မှ အစားအသောက်များကိုတစ်ခုစီ ပြင်ဆင်နေသည်။
သုန္ဒြာ နေစက်ဝန်းရဲ့ခါးကို ဖက်ကာ အနောက်မှ တကောက်ကောက်လိုက်နေမိတော့သည်။

"ကဲ baby. အဲ့လိုလုပ်နေ. ဒီနေ့မနက်စာ .စားရပါ့မလား"

"အဟီး သိဘူး ဦးစက် သု ကိုချစ်နေတုန်း ချွဲရတာ ဦးစက်မုန်းသွားရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"အဟွန်း "

ကလေးလေးလို အကဲပိုလွန်းနေသော သူမကိုကြည့်ကာ နေစက်ဝန်းပြုံးလိုက်သည်။
ပြုံးလိုက်တိုင်းသပ်ရပ်လွန်းစွာချောမောခန့်ငြားနေသည့် နေစက်ဝန်းကိုကြည့်ကာ သုသုငေးမောနေမိသည်။

"အရှေ့မှာ ကားသံကြားတယ် baby သွားဖွင့်ပေးလိုက်ဦး ဘယ်သူလဲမသိဘူး"

"ဟုတ်"

သူမ အပြင်သို့ပြေးထွက်သွားကာ တံခါးကိုဖွင့်လိုက်သည်။ထိုစဥ်
အိမ်ထဲသို့ဆေးအိတ်ဆွဲကာဝင်လာသည့်ဝဏ္ဏကိုတွေ့လိုက်ရတာမို့
သုန္ဒြာပြုံးရွှင်ကာနှုတ်ဆက်လိုက်လေတော့သည်။

"ဪ ဦးဝဏ္ဏ "

"အင်း "

"ငါ့ကောင်ကြီး
.သက်သာရဲ့လား ဘယ်လိုနေလဲ သုသု"

"အဟီး. ဟုတ် သက်သာနေပါပြီ"

စကားစမြည်ပြောဆိုရင်း ထမင်းစားခန်းသို့ဝင်လာခဲ့သည်။
ထိုစဥ် စားပွဲထက်ပြင်ဆင်ထားသောနံနက်စာအစုံအလင်က်ို
ကြည့်ကာဝဏ္ဏ ဝမ်းသာအားရကြီးပြောချလိုက်စဥ် နေစက်ဝန်း
စကားကြောင့်မျက်နှာကြီးရှူံ့မဲ့သွားလေ၏။

"ဝိုး စားရကံကြုံလို့ မုတ်ဆိတ်ပျားစွဲတာပဲ"

ဝဏ္ဏအပြောကို
နားထောင်ပြီးနေစက်ဝန်းရယ်မောကာ..

"မင်းအတွက်မပါဘူး ဒါက ငါတို့ဇနီးမောင်နှံ နှစ်ယောက်အတွက်ပဲ"

"ဟာ....မင်းကွာ အဲ့ဒါတော့မဟုတ်သေးပါဘူး..
ကိုယ့်အိမ်လာတဲ့ဧည့်သည်ကို...."

"ဟီးဟီး အဲ့လိုမလုပ်ပါနဲ့ ဦးစက်ရယ် ဧည့်သည်က စားချင်နေတာ တော်ကြာ သုတို့ဧည့်ဝတ်မကျေဘူးလို့ အတင်းပြောနေမှဖြင့်"

",ရော့ စားပါ စားပါ သုတို့နှစ်ယောက်တစ်ပန်းကန်စားမယ်"

သုန္ဒာရဲ့ခွဲတန်းချမှုကိုသဘောတကျဖြင့် သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ရယ်နေမိတော့သည်။
အေးချမ်းပြီးစိတ်ချမ်း​မြေ့ဖွယ်ရာ မနက်ခင်းbreak fastဝိုင်းလေးကရယ်မောခြင်းတွေနဲ့အတူ အချစ်ခြင်းတူညီနေသောသူတို့နှစ်ဦးရဲ့ကြင်စဦးနေ့ရက်လေးတွေအတွက်အဓိပ္ပါယ်ရှိသောနေ့လေးတစ်နေ့သာ...။

သူမ centerထဲတွင်လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကိုကြည့်နေစဉ်....

"သုသု"

အနောက်မှာ
ရပ်နေသောတံခွန်ကိုသူမတွေ့လိုက်ရသည်။
သူမကိုဝမ်းသာအားရခေါ်ရင်းပြုံးရွှင်နေလေတဲ့တံခွန် သူမလည်းသူငယ်ချင်းတွေကိုတွေ့ချင်နေတာမို့ ပျော်ရွှင်သွားရသည်။

"ဟယ် တံခွန် ဈေးလာဝယ်တာလားနင်"

"အင်း သုသုကိုတွေ့လို့လာနှုတ်ဆက်တာ အချိန်ရရင် တစ်ခုခုသွားစားရင်းစကားပြောကြမလား"

"အင်း ကောင်းသားပဲ သွားမယ်လေ"

"အမေ့...."

ရုတ်တရက်သူမဖိနပ်လေးခြေ
ချော်ကာအလဲတွင်တံခွန်ဖမ်းကာထိန်း ပေးလိုက်မိသည်။

"သုသု ရရဲ့လားဟင်"

"အင်း ရပါတယ် ကျေးဇူးပဲနော်"

နေစက်ဝန်း သုန္ဒြာ
အတွက်လက်ဆောင်လေးတစ်ခုဝယ်ပေးချင်လာမိသည်။
ဘာဝယ်ပေးရင်ကောင်းမလဲ စဉ်းစားရင်း centerရှေ့တွင်ကားကိုရပ်ကာ အထဲသို့ဝင်လာခဲ့သည်။

ရတနာဆိုင်တစ်ခုရှေ့သို့အရောက် အသဲပုံလေးနှစ်ထပ်ကိုစိန်ပွင့်လေးတွေစီချယ်ထား သော ဆင်တူလက်စွပ်လေးကို တွေ့ကာ သဘောကျသွားမိသည်။

ယခုအချိန်ထိ သူ သူမအတွက်လက်ထပ်ပွဲလဲ မလုပ်ပေးရသေးသလို ဘာမှမစီစဉ်ပေးခဲ့ရသောကြောင့် ဒီလက်စွပ်လေးနဲ့လက်ထပ်ခွင့်တောင်းရန်တွေးမိလိုက်ကာ လက်စွပ်လေးကိုယူကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါဘယ်လောက်လဲ ညီမရေ"

"ဟုတ်အစ်ကို ၁၁သိန်းပါရှင့်"

"အင်း အစ်ကို့ကို ဒါလေးပေးပါနော်"

"ဟုတ်ကဲ့ရှင့်"

အရောင်းဝန်ထမ်းလေးကမ်းပေးသောအိတ်ကိုယူ ကာပြန်အလှည့်တွင်...

"ဟင် သုန္ဒြာ ပါလား"

သူလှမ်းခေါ် ဖို့ကြိုးစားစဉ် မြင်ကွင်းထဲဝင်လာသော လူငယ်တစ်ယောက်ကြောင့် အဝေးမှရပ်ကြည့်နေမိသည်။
ထိုစဉ် သူမျက်ဝန်းရှေ့တွင်မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် ဒေါသထွက်သွားကာ ကားကိုတရမန်းကြမ်းမောင်းပြီး အိမ်သိုပြန်လာခဲ့တော့သည်။

ချစ်တို့ရေ.သုသုလေးတော့ပါလာပြီနော် စာဖတ်သူတို့တစ်​​​ယောက်ခြင်းဆီကိုအားပေးဖတ်ရှုမှူလေးအ တွက်ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ယွန်းရဲ့စာပေတွေကိုဖတ်ရှူပြီးတဲ့အခါ
မန့်လေးများမန့်ပေးခဲ့ကြပါဦးရှင့်.....။

Part 13 မျှော်

#အိပ်မက်ရှင်(သျှင်ယွန်းအိမ်)