باغدادلی شاهسئون ائلی...

✍......بنام خداوند بزرگ
از اینکه این بیماری خطر ناک جنب وجوش دید و بازدید را کم کرده ولی یکی از مزایای آن سرزدن های ثانیه ایی را به هم نشینی دل نشین تبدیل کرده است
در سوم فروردین اخوان فیروزی میهمان پدرم بودند و یک فرصت عالی برای باز گوی رویدادهای گذشته بود در این بین آقای اسماعیل فیروزی خاطره ایی را باز گو کرد که چندین بار آنرا شنیده بودم ولی همانطور که می دانید آدم هیچ وقت از شنیدن خاطرات و سرگذشت پیشینیان خود سیر نمی شود
......یکی از روز های پاییز که نم نم باران می بارید فکرکنم سال ۱۳۳۲ مشهدی علیمراد برای تهیه آذوقه زمستانی جوال ها را بار شتر می کند و بعداز پرس وجو آنطور که گفته اند باتمانی بش قران یاریم( پنج زار و نیم) خرید کرده و راهی موطن خود می شود
وقتی پیچ و خم جاده ها را سپری می کند یک سوار نزدیکش می شود می گوید خان گفته اون شاهسونی که بار شتر دارد را بگو به نزد من بیاید اگر مشهدی علی مراد باشد که چه بهتر حالا آرزوی او بر اورد شده و از شما دعوت کرده به اردوگاه او تشریف بیاوری
مشهدی علیمراد کمی این پا و اون پا می کند ولی چاره ایی نداشت شتر ها را با بارش به پسر نونهالش می سپارد و مسیر برگشت را برای او نشان می دهد و خود همراه سوار به نزد خان می رود
.......مشهدی علیمراد وقتی به محل استقرار خان می رسد وبه اطراف نگاه می کند حدود صدتا گوسفند و چند تن خدمه و خان بخاطر رفتن تفنگدارهایش یالغوز شده و اون هیبت همیشگی را نداشت وبا سبیل های درهم آمیخته ناراحت و خشمگین در اتراقگاه نشسته و به فکر عمیقی فرو رفته بود
....خان با دیدن وی کمی جابجا می شود و وی را دعوت به نشستن می کند بعداز احوالپرسی خان روبه مهمان خود می کند و می گوید من با خان....اختلاف ملکی دارم از روستاهای خود نیروی را گردآوری واینجا را اردو کرده بودم یکسری آمدندولی بدقولی افراد با نفوذ باعث شد آنها پراکنده شوند چون مسئله حیثیتی بود از خان شاهسون کمک خواستم او هم قول نیروی کمکی به من داده امروز و یا فردا خواهند رسید چون من خوی و خصلت آنها را خوب نمی دانم می ترسم برخورد من باعث رنجش بشود و این موقعیت را از دست بدهم
....... غروب وقتی خورشید داشت پشت کوههای سر به فلکه کشیده پنهان می شد و چشم ها خوب یاری دید را نمی داد دیده بان خبر آورد چند سوار به سمت اردوگاه می آیند خان خوشحال شدو به سبیل های خود تابی دادو دست ها را به کمر زد ومثل اون روزها که با صدایی بلند امر می کرد دستور داد چند تا از گوسفندها را آماده برای قربانی کنند
وقتی سواران نزدیک شدند و قابل شمارش شدند ، دیده بان تعداد نیروها را خدمت خان عرض کرد
وقتی خان از تعداد مطلع شد آن باد و کپ کپه ایی که به خود داده بود خالی شد سبیلها قدرت خود را از دست داده و آویزان شدند
...مشهدی علیمراد به خان می گوید چرا اخم هایت به هم ریخت او می گوید مگر دوازده نفر چکار می توانند بکنند که من ذوق زده بشوم
مشهدی علیمراد می گوید به خودت مسلط باش اینها که از تو چیزی نمی خواهند، آمده اند برای کمک و در این کمک کردن هزاران خطر را بجون خریده اند تو باید خوشحال باشی که اینها چقدر به قول و عهد وفادارند
.....سواران نزدیک می شوند و دوتا گوسفند زمین زده می شود تا قربان غبار رکاب جوانمردان گردد
یکی از سواران به خان می گوید ما بخاطر مسافت راه خیلی خسته هستیم یه دو روز بما فرصت بدهی تا یه جون بگیریم و کار را برایت تمام کنیم
خان با ناراحتی یه نگاهی می کند و هیچ نمی گوید دستور سورو سات را برای سواران می دهد
یکی از سواران سئوال می کند سخت ترین سنگر حریف تان کدام است
خان تپه یی سنگی یا به زبان خودمان قیه ایی را نشان می دهد که در بلندی آن سنگری درست شده و مسلط به دشت سمت آنها می باشد و هیچ جنبنده ایی نمی تواند از زیر نگاه دیده بان تیزبین عبور کند
یکی از سواران که جثه کوچکتری نسبت به دیگران داشت می گوید فتح این سنگر با من بروید فکر فتح سنگر های دیگر باشید
با گفتن این حرف خان اخمش به هم می پیچد و روبه مشهدی علیمراد می کند طوری که آنها نشنوند به آهستگی می گوید مورچه چی کله پاچه اش چی باشه
مشهدی علیمراد باز می گوید چرا ناراحت شدی یه حرفی را زد احساس می کند توانایی آنرا دارد واز شما هم مایه نگذاشت بنابراین باید از جرات و شجاعت این افراد خوشحال باشی.
بلخره بعداز دو روز استراحت و صفای به جان دادن روز موعد فرا می رسد دوازده نفر در مقابل یک نیروی بسیار زیاد که منطقه بزرگی را پوشش داده بودند
.......اوایل صبح همانطور که سوار دلیر گفته بود سخت ترین سنگر توسط او گشوده و سپس سنگرهای بعدی با یورش جانانه فتح و پرچم های سفید بالا می رود و قدرت دلیرمردان شاهسون به رخ کشیده می شود و فتح حاصل قدرت نمایی جوانان ایل می شود
سلیمان امیری فرد

354 viewsSoleiman Amirifard, edited 11:47