«سکوت در مواجهه با چنین رنجی، بی‌طرفی نیست؛ هم‌دستی‌ است. و هم‌دردی نباید چنین سخت باشد، هیچ‌وقت نباید چنین سخت باشد.» _فلورنس پیو

«زندگی به مثابه‌ی سیاست»
این بحثیه که آصف بیات توی کتاب "Life as Poletics" مطرح می‌کنه.
پیامی از دل غزه‌ی درگیر کشتار خیلی رسا و ساده بیان می‌شه:We love" you" همراه با لباس سفیدی که روش با طرح گل نوشته شده LOVE. واضح‌تر بخوام بگم اینجا دقیقا با یک کنش روزمره فاقد شعار رسمیِ سیاسی یا یه حرکت حزبیِ سازمان‌یافته مواجهیم. در دل دنیایی مملو از صلح این عمل یک کنش سیاسی نیست اما اینجا غزه‌ست جایی در خاورمیانه که حتی آب خوردن هم عملی سیاسیه چه برسه به صحبت کردن. عمل ساده‌ی این کودک یه بازتعریف از شرایط امروز غزه‌ست. جایی که خبر جنگ و کشتار در اون روزبه‌روز داره برای مردم بقیه‌ی نقاط جهان عادی‌تر می‌شه یه دختر بچه با لباس سفید که روش بزرگ نوشته شده «LOVE» و پیامی از عشق رو به کاروان صمود و بقیه‌ی مردم دنیا می‌فرسته در برابر مرگ و کشتار سازمان‌یافته قدعلم می‌کنه بدون این‌که مربوط به یک جنبش اجتماعی-سیاسیِ مشخص باشه. همون‌طور که آصف از زنان قاهره و بازتعریفشون از فضای اجتماعی اون برهه صحبت می‌کنه بنظرم داره اینجا هم اتفاق می‌افته. زنان در قاهره که سعی کردن برای بازتعریف شرایط اجتماعی و کم کردن سلطه‌ی نظام مردسالارانه از یک «ناجنبش» استفاده کنن. این دختر بچه‌ی زیبا هم دقیقا مربوط به یک «ناجنبش»ئه. ناجنبش‌هایی که می‌تونن تغییرات شگرف ایجاد کنن.
این کودک نه بیانیه می‌خونه نه تهدیدی می‌کنه بلکه صرفا از «زندگی» صحبت می‌کنه. کودک درحالِ بازپس‌گیری فضا برای بازسازی زندگی عادیه.
دلیل اهمیت این نوع حرکات چیه؟ فارغ از درست یا غلط بودن رفتار محور مقاومت باید این رو پذیرفت که پروپاگندای رسانه‌ای به‌سادگی حرکت رادیکال در برابر انسان‌کشی در فلسطین رو به نفع خودش و برای مظلوم نمایی مصادره می‌کنه اما زندگی مردم عادی وقتی به مثابه‌ی سیاست وارد عمل می‌شه چنین امکانی رو برای رسانه‌های رژیم ایجاد نمی‌کنه. تصور می‌کنم بخش مهمی از راه آزادسازی غزه -و قطعاً سپس فلسطین- نه از طریق مقاومت رادیکال بلکه از دل زندگی عادیِ مردم بیرون می‌آد. اینجا خاورمیانه‌ست جایی که به قول بیات زندگی مردم عادی اون رو تغییر می‌ده.

ما اگر از همین حالا تا آخر عمر تلاش و پیکار کنیم و مسئولیت‌های متعدد را عهده‌دار شویم، باز هم کارهای بیش‌تری را در پیش روی خود می‌بینیم، زیرا فرصت عمر ما در مقایسه با تاریخ بسیار اندک است. میلیون‌ها سال از
عمر جهان می‌گذرد و ما پنج دقیقه بیش‌تر نیستیم، مانند شهابی در پهنه‌ی آسمان می‌آییم و می‌خواهیم همه‌کار بکنیم، اما به قبر می‌رویم و بی‌حرکت می‌شویم. فرصت کوتاه ما مگر چقدر است؟ پنجاه سال؟ شصت سال؟ هفتاد سال؟ اگر خیلی عمر کنیم، هشتاد سال. مگر هشتاد سال چقدر است؟ نصف آن را شب و خواب می‌گیرد، نصف آن را هم کودکی و پیری، نیمی هم به خوردن و رفت و آمد می‌گذرد. مگر چه مقدار از عمر باقی می‌ماند؟ انسان آگاه نباید به دستاوردهایی اکتفا کند که در این مدت عمر به دست آورده است. وقتی راهی را طی می‌کنیم و به نقطه‌ای می‌رسیم، نباید به پشت سر نگاه کنیم تا ببینیم چقدر راه رفته‌ایم، بلکه باید به پیش رو نگاه کنیم تا بدانیم چقدر می‌خواهیم راه برویم. توقف نکنید، توقف نشانه‌ی غرور است، خودپسندی است، سوءاستفاده از مسئولیت است. این توقف‌ها نشانه‌ی انحراف است...

بخشی از سخن‌رانی امام صدر در افتتاحیه‌ی نخستین کنگره‌ی موسسان جنبش أمل؛
گام‌به‌گام با امام؛ جلد دوازدهم.

مردم اسمش رو می‌گذارن پروپاگندا یا جو یا رفتار هیجانی و از این دست چیزها اما در اعتراضات روزهای اخیر عزیزانی این طور بیان کردند که: ما می‌خواستیم فلسطین رو آزاد کنیم، اما این فلسطین بود که ما رو آزاد کرد.