مصریان باستان باور داشتند ما موجوداتی نیستیم که مدام تغییر کنیم؛ بلکه ما انسان‌ها حامل حقیقتی درونی هستیم که باید در مسیر زندگی کشفش کرد. مصریان باستان باور داشتند که هر فرد، از لحظه‌ی تولد، بخشی از نظم کیهانی را در خود دارد، و این نظم با واژه‌ی ماعت (Maat) شناخته می‌شد: تعادل، صداقت، عدالت، و هماهنگی با جهان.
در این جهان‌بینی، زندگی نه برای دگرگونی، بلکه برای یادآوری طراحی شده بود. انسان با تجربه‌ی رنج، انتخاب‌ها، و مواجهه با پیچیدگی‌های زیستن، به تدریج به چیزی که همیشه درونش بوده نزدیک‌تر می‌شود. تغییر، در این معنا، نه انکار گذشته است و نه ساختن چیزی تازه؛ بلکه بازگشت به خویشتنِ فراموش‌شده است.
در باور مصری‌ها، روح انسان در حرکت بود، نه ایستا. این روح، با هر قدمی که به سوی صداقت و معنا برمی‌داشت، به ذات خویش نزدیک‌تر می‌شد. نه از سر تقلید، نه برای تطابق با دیگری، بلکه برای رسیدن به هماهنگی با آنچه از آغاز درونش بوده.

«سکوت در مواجهه با چنین رنجی، بی‌طرفی نیست؛ هم‌دستی‌ است. و هم‌دردی نباید چنین سخت باشد، هیچ‌وقت نباید چنین سخت باشد.» _فلورنس پیو

«زندگی به مثابه‌ی سیاست»
این بحثیه که آصف بیات توی کتاب "Life as Poletics" مطرح می‌کنه.
پیامی از دل غزه‌ی درگیر کشتار خیلی رسا و ساده بیان می‌شه:We love" you" همراه با لباس سفیدی که روش با طرح گل نوشته شده LOVE. واضح‌تر بخوام بگم اینجا دقیقا با یک کنش روزمره فاقد شعار رسمیِ سیاسی یا یه حرکت حزبیِ سازمان‌یافته مواجهیم. در دل دنیایی مملو از صلح این عمل یک کنش سیاسی نیست اما اینجا غزه‌ست جایی در خاورمیانه که حتی آب خوردن هم عملی سیاسیه چه برسه به صحبت کردن. عمل ساده‌ی این کودک یه بازتعریف از شرایط امروز غزه‌ست. جایی که خبر جنگ و کشتار در اون روزبه‌روز داره برای مردم بقیه‌ی نقاط جهان عادی‌تر می‌شه یه دختر بچه با لباس سفید که روش بزرگ نوشته شده «LOVE» و پیامی از عشق رو به کاروان صمود و بقیه‌ی مردم دنیا می‌فرسته در برابر مرگ و کشتار سازمان‌یافته قدعلم می‌کنه بدون این‌که مربوط به یک جنبش اجتماعی-سیاسیِ مشخص باشه. همون‌طور که آصف از زنان قاهره و بازتعریفشون از فضای اجتماعی اون برهه صحبت می‌کنه بنظرم داره اینجا هم اتفاق می‌افته. زنان در قاهره که سعی کردن برای بازتعریف شرایط اجتماعی و کم کردن سلطه‌ی نظام مردسالارانه از یک «ناجنبش» استفاده کنن. این دختر بچه‌ی زیبا هم دقیقا مربوط به یک «ناجنبش»ئه. ناجنبش‌هایی که می‌تونن تغییرات شگرف ایجاد کنن.
این کودک نه بیانیه می‌خونه نه تهدیدی می‌کنه بلکه صرفا از «زندگی» صحبت می‌کنه. کودک درحالِ بازپس‌گیری فضا برای بازسازی زندگی عادیه.
دلیل اهمیت این نوع حرکات چیه؟ فارغ از درست یا غلط بودن رفتار محور مقاومت باید این رو پذیرفت که پروپاگندای رسانه‌ای به‌سادگی حرکت رادیکال در برابر انسان‌کشی در فلسطین رو به نفع خودش و برای مظلوم نمایی مصادره می‌کنه اما زندگی مردم عادی وقتی به مثابه‌ی سیاست وارد عمل می‌شه چنین امکانی رو برای رسانه‌های رژیم ایجاد نمی‌کنه. تصور می‌کنم بخش مهمی از راه آزادسازی غزه -و قطعاً سپس فلسطین- نه از طریق مقاومت رادیکال بلکه از دل زندگی عادیِ مردم بیرون می‌آد. اینجا خاورمیانه‌ست جایی که به قول بیات زندگی مردم عادی اون رو تغییر می‌ده.