نه، می‌دانم چه فکری می‌کند. شویتزر آن وقت‌ها می‌گفت: «تو برای انقلابی بودن، آدم عجیبی هستی.» دلم می‌خواهد برایشان توضیح بدهم که غیرعادی نیستم، فکر می‌کنند کمی دیوانه‌ام، خیلی خودسر و بی‌فکر. اما من هم مانند آن‌ها به آرمانمان ایمان دارم. من هم مانند آن‌ها می‌خواهم ایثار کنم. می‌توانم ماهر، کم‌حرف، تودار و مفید باشم. با این وصف زندگی هنوز به نظرم زیبا و شگفت‌انگیز است. زیبایی و خوشبختی را دوست دارم. به همین دلیل از استبداد متنفرم. چه‌طور برایشان توضیح بدهم؟ البته انقلاب ضروری است. اما انقلاب به‌خاطر زندگی، به‌خاطر آنکه زندگی میسر باشد، می‌فهمی؟

عادل‌ها؛ آلبر کامو

غارت و جنگ همچنان در سراسر جهان گسترش می‌یابند. آن‌ها بخشی از تاریخ گذشته و حال‌اند. هرچه محصول مادیِ جامعه بیشتر باشد، غارت نیز بیشتر می‌شود؛ و هرچه ذخیرهٔ نیروهای مولد بزرگ‌تر باشد، دامنهٔ ویرانی گسترده‌تر خواهد بود. غارت و ویرانی موضوع این نوشته نیست؛ هدف، پرداختن به شکل‌های امروزیِ مقاومت در برابر آن‌هاست. از میان انواع مقاومت، تنها دو نوع بررسی می‌شود: یکی الگویی که امروز به‌عنوان مدلِ شناخته‌شدهٔ انقلاب جا افتاده، و دیگری مقاومتی که مدام تغییر می‌کند و پاسخی است به نیروهای مولدی که خودشان پیوسته در حال دگرگونی‌اند. این نوشته می‌خواهد الگوی انقلابیِ قرن بیستم را با شرایطی که رشد نیروهای مولد پدید آورده، تطبیق دهد. این الگو با موفقیت‌هایش نشان داده که جوهرهٔ فعالیت سیاسیِ انقلابی در دوران مدرن است؛ اما تا امروز، کاربردش بیشتر در جوامعی بوده که سطح توسعهٔ نیروهای مولد در آن‌ها پایین بوده است. وقتی نیروهای مولد به سطح بالایی از رشد می‌رسند، واکنش مردم به نظم مسلط، شکل تازه‌ای پیدا می‌کند: افراد تلاش می‌کنند توانایی‌ها و ظرفیت‌های واقعی خود را تا حدی که جامعه ممکن کرده، بالفعل کنند. در این مرحله، روابط اجتماعی‌ای که نقش تاریخی‌شان را بازی کرده‌اند، با امکانات تازه‌ای که نیروهای مولد فراهم کرده‌اند، در تضاد قرار می‌گیرند. ناگهان انسان‌هایی ظاهر می‌شوند که از کل نظام موجود دل‌زده شده‌اند، به آن بی‌اعتمادند و حالا آماده‌اند کاری برای تغییر انجام دهند. امکاناتی که نیروهای مولد ایجاد کرده‌اند، دیگر آرزویی دور یا سرزمین موعودی نیست که روزی نجات‌دهنده‌ای مردم را به آن ببرد؛ این امکانات به چیزی تبدیل می‌شوند که مردم می‌خواهند همین حالا و با دست خودشان به آن دست پیدا کنند.
#ManualforRevolutionaryLeaders

چندان نیازی به گفتن نیست که وقتی از رکن ملیت سخن می‌گوییم مرادمان نوعی دشمنی بی‌منطق با بیگانگان نیست؛ یا نمی‌خواهیم برخی خصوصیات مهمل را صرفاً به جهت ملی بودنشان عزیز بداریم؛ یا از اخذ آنچه سایر کشورها آنها را نیک یافته‌اند پرهیز کنیم. در جمیع این جهات، شاهد آنیم مللی که واجد قوی‌ترین روح ملی بوده‌اند اتفاقاً کمترین ملیت را داشته‌اند. وقتی از ملیت سخن می‌گوییم، مرادمان رکن همدلی است نه دشمنی؛ مرادمان رکن اتحاد است نه رکن انفصال. منظورمان احساسی از نفع مشترک در بین کسانی است که در ذیل حکومتی یکسان‌ زندگی می‌کنند، و درون مرزهای طبیعی یا تاریخی یکسانی محاط هستند. منظورمان آن است که این یا آن بخش از اجتماع نباید خودش را، در نسبت با بخش دیگر، همچون بیگانگان تصور کند؛ یعنی آنها باید رشته‌ی پیوندی که آنها را به هم وصل می‌کند عزیز بدارند؛ باید احساس کنند یک جمهور، یا مردمی، واحد هستند؛ باید احساس کنند سرنوشتشان به هم بسته است؛ هر بدی که به هر یک از هم‌میهنان‌شان برسد به آنها نیز می‌رسد؛ و نمی‌توانند با بریدن حلقه‌های وصل خودشان را، به نحوی خودخواهانه، از هرگونه زحمت و دردسر مشترک آزاد سازند.

جان استوارت میل، نظام منطق، کتاب ششم، فصل دهم.

@rezayaghoubipublic

مش فارقة العالم يتكلم
موت حر وما تعيشٌ مسلّم
تلهم جيل ورا جيل يتعلم
كيف يعيش ويموت لقضية
بننادي على عالم مين
علشان يستنكر ويدين
دن كما شئت فأي إدانة
لما يجري جوة السلخانة
مش هتخف بارود الدانة
ولا قادرة ترجع له صباح
تلك قضية
وهذا كفاح
هذا كفاح

ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ دﻧﻴﺎ ﺳﻜﻮت ﻛﻨﺪ
ﺗﻮ آزاد و ﺑﻰ آن ﻛﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﻮی ﺧﻮاﻫﻰ ﻣﺮد
ﺗﺎ ﻧﺴﻞ‌ﻫﺎی آﻳﻨﺪه
دﻓﺎع از ﻳﮏ آرﻣﺎن را ﺑﻴﺎﻣﻮزﻧﺪ
ﭼﻪ ﺳﻮدی دارد ﻛﻪ دﻧﻴﺎ را ﺗﻮﺑﻴﺦ ﻛﻨﻴﻢ
ﺗﺎ ﻧﻜﻮﻫﺶ ﻳﺎ ﻣﺤﻜﻮم ﻛﻨﺪ؟
او ﻣﻰ‌ﺗﻮاﻧﺪ آن ﻃﻮر ﻛﻪ ﻣﻰ‌ﺧﻮاﻫﺪ ﻣﺤﻜﻮم ﻛﻨﺪ
اﻣﺎ ﺑﺮای ﭘﺎﻳﺎن دادن ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﻋﺎم
و ﻛﺎﻫﺶ ﻏﺒﺎر ﺑﺎروت و ﺻﺪای ﺷﻠﻴﮏ
و ﺑﺎز ﮔﺮداﻧﺪن روﺷﻨﺎﻳﻰ ﺻﺒﺢ
ﻣﺤﻜﻮم ﻛﺮدن ﻛﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ