یه اصطلاحی هست که Sarah Schulmen ازش استفادن کرده و اونم pinkwashingئه. یعنی وقتی میخوای یه چیزی رو پاک کنی، جای این که اثرش رو کامل از بین ببری با رنگ صورتی بشوریش که خیلی ملایم به نظر بیاد و یه حالت false equivalenceای به وجود بیاد تا اشتباهی که خودت انجام دادی رو با یه اشتباه دیگه متعادل کنی و بگی من کار درست رو انجام دادم. نمونه‌اش رنگ کردن جنگنده‌های هوایی با رنگ صورتی توسط اسرائیل برای اطلاع رسانی درمورد سرطان سینه زنان‌ئه که عملا همون کلمه به صورت واقعی و علنیه و دقیقا مثل لایه‌ پوشانی‌های صورتی روی کوهی از غبار و کثیفی میمونه. چیزی که با کمی فکر کردن به هرچیزی که داره دورمون اتفاق میوفته خیلی راحت میتونیم اون رو بفهمیم و شاید از شرش در امان بمونیم.

خیلی وقتا مشکل جای این که از یه عقده یا فکر خاصی باشه، از نحوه استفاده کردن از اونه. وگرنه ما همه با دو دوتا چهارتا میتونیم مشخص کنیم چی رو انتخاب کنیم چی رو نکنیم ولی اگه انتخابمون کنترل شده باشه اونوقت دیگه مشکل بیشتر از این که ناشی از یه عقیده باشه ناشی از یه کلان روایتیه که خیلی‌ها درش قرار دارن و حتی نمیشه مشخص کرد از کجا شروع شده یا شایدم بشه مشخص کرد ولی اون قدر خوب جاش رو با یه چیز صورتی شستن که بهش توجه نکنیم.

مردمان عجیب و غریب
- Western (غربی)
- Educated (تحصیل‌کرده)
- Industrialized (صنعتی)
- Rich (ثروتمند)
- Democratic (دموکراتیک)

حرف اول این پنج ویژگی، گروه WEIRD را می‌سازد.

اکثر پژوهش‌های روان‌شناسی انجام شده در دنیا، روی این گروه - به ویژه دانشجویان آمریکایی این گروه - انجام می‌شود.

هرجا دیدید گفتند فلان چیز از نظر روان‌شناسی «ثابت» شده یا شواهد گسترده‌ی جهان‌شمول برایش وجود دارد، منظورشان اغلب این جهان WEIRD است که کمتر از ۱۲ درصد جمعیت کل دنیا را تشکیل می‌دهد.

در سایر علوم انسانی/اجتماعی هم اوضاع بهتر نیست. به‌طور کلی‌، وقتی در زبان این علوم از «مردم جهان» صحبت می‌شود، منظورشان مردم این جهان ۱۲ درصدی است.

به خاطر این محدودیت‌هاست که آدم عاقل می‌داند که از نتایج پژوهشی که بر روی دانشجویان حیاط‌پشتی دانشگاه هاروارد آمریکا انجام شده، نمی‌شود برای مردم محلی یک کشوری در خاورمیانه نسخه پیچید.

به همین خاطر است که آدم‌های عاقل اهل علم، به نتایج پژوهش‌های علمی روان‌شناختی بسیار با احتیاط نگاه می‌کنند (و به این راحتی‌ها حتی به جمعیت‌های مشابه هم تعمیم نمی‌دهند) و برخلاف دکتر فلانی‌های اینستاگرامی فوری تیترهای گل‌درشت شگفت‌انگیز نمی‌زنند.

بیان

@bayanz

مدت‌هاست در ذهن دارم که درمورد نحوه آموزش ریاضی و جدا شدنش از مردم و اختصاص دادنش به یک اقلیتی بنویسم. این موضوع رو هممون تجربه کردیم که ریاضی رو به عنوان ابزاری جدا از عامه مردم ببینیم و فکر کنیم که هیچ‌وقت به عنوان آدم‌های عادی نمی‌تونیم ریاضی رو مثل نوابغ یاد بگیریم یا درکش کنیم. این دید جدا کردن ریاضی از عامه مردم چیزی نیست که درواقع طبیعی باشه یا واقعی. برای همین من تصمیم گرفتم چیزهایی که درمورد این موضوع میخونم رو بنویسم و چون احساس میکنم موضوع مهمی هست خوشحال میشم اگه بخونیدش یا حتی با بقیه به اشتراک بذارید.

چیزایی که قراره بنویسم رو توی این چنل قرار میدم. و اگه دوست داشتید میتونید ادامه چیزهایی که قراره بنویسم رو اینجا بخونید.

حالا چون الان وضعیت خوبی نداریم توی اسلام، (ما زن‌ها) دلیل نمی‌شه وضعمون حتماً حتماً توی ایران باستان خوب بوده باشه، یادمه یه‌بار یکی از اساتیدم وقتی راجع به کورش و داریوش و دوستانمون در اون زمان صحبت می‌کرد اون تقدس‌نمایی‌ای که جدیداً بین عزیزان ایرانی مثلاً وطن‌پرستمون می‌بینیم رو انجام نداد، نمی‌دونید چه وضعیتی شده بود. خدا رو شکر آدم‌ها عادت کردن خودشونو سر یه‌چیزی، آدم، ایدئولوژی، علاقه، رسما‌ً هر موضوعی، بندازن وسط و تا پای جونشون برای اون موضوع که حالا آنچنان هم بهش پایبند نیستن بجنگن. کلاً باب شده. عجیبه.

✍️: اسلام‌هراسی (Islamophobia)
اسلام‌هراسی به مجموعه‌ای از نگرش‌ها، گفتمان‌ها و رفتارهای منفی، کلیشه‌ساز و تبعیض‌آمیز علیه اسلام و مسلمانان گفته می‌شود که آنان را به‌صورت یک کل همگن، غیرعقلانی، خشونت‌طلب یا ناسازگار با مدرنیته معرفی می‌کند. این پدیده صرفاً یک پیش‌داوری فردی نیست، بلکه اغلب در سطح ساختاری و نهادی نیز عمل می‌کند؛ از جمله در رسانه‌ها، سیاست‌گذاری‌های امنیتی، و گفتمان‌های رسمی دولت‌ها.

شایان ذکر است پس از رویدادهایی مانند حملات ۱۱ سپتامبر، اسلام‌هراسی در غرب به‌شدت گسترش یافت و اسلام به‌طور مکرر با «تروریسم» و «تهدید امنیتی» هم‌معنا شد. این همسان‌سازی، که از نظر آکادمیک نادرست و ساده‌انگارانه است، سبب شد مسلمانان نه به‌عنوان افراد متکثر، بلکه به‌عنوان یک «دیگریِ خطرناک» بازنمایی شوند.

ارتباط اسلام‌هراسی با موضع فلسطین و جنگ فلسطین–اسرائیل
اسلام‌هراسی نقش مهمی در نحوه‌ی بازنمایی و درک منازعه‌ی فلسطین–اسرائیل، به‌ویژه در رسانه‌ها و سیاست خارجی برخی کشورهای غربی، ایفا می‌کند. در بسیاری از گفتمان‌های غالب، مقاومت فلسطینیان ـ به‌خصوص زمانی که رنگ‌وبوی اسلامی دارد ـ نه در چارچوب استعمار، اشغال یا حق تعیین سرنوشت، بلکه ذیل مفاهیمی چون «افراط‌گرایی اسلامی» یا «تروریسم» تحلیل می‌شود.

این چارچوب‌بندی، که ریشه در نگاه اسلام‌هراسانه دارد، باعث می‌شود خشونت ساختاری و نظام‌مند علیه فلسطینیان نادیده گرفته یا توجیه شود، در حالی که کنش‌های آنان به‌طور نامتناسبی برجسته و مطلق‌سازی می‌شود. به‌عبارت دیگر، اسلام‌هراسی به‌عنوان یک فیلتر تفسیری عمل می‌کند که در آن، «مسلمانِ فلسطینی» نه قربانی اشغال، بلکه تهدیدی ایدئولوژیک تصویر می‌شود.

در نتیجه، حمایت بی‌قیدوشرط از اسرائیل در برخی محافل سیاسی و رسانه‌ای، تا حدی از این تصور تغذیه می‌کند که طرف مقابلِ این منازعه، نماینده‌ی «اسلامِ خشونت‌طلب» است. این نگاه، هم تحلیل واقع‌بینانه‌ی منازعه را مختل می‌کند و هم مانع همدلی انسانی با رنج غیرنظامیان فلسطینی می‌شود.

راهکارهای مواجهه با اسلام‌هراسی
اسلام‌هراسی به‌عنوان یک آسیب اجتماعی چندبعدی، نیازمند راهکارهایی در سطوح فرهنگی، رسانه‌ای، آموزشی و سیاسی است. در سطح فرهنگی، مهم‌ترین راهکار، افزایش سواد بین‌فرهنگی و شکستن کلیشه‌های رایج درباره اسلام و مسلمانان است. آموزش واقع‌گرایانه و غیرایدئولوژیک درباره تنوع درون‌اسلامی می‌تواند از همسان‌سازی اسلام با خشونت جلوگیری کند.

در سطح رسانه‌ای، بازنگری در شیوه بازنمایی مسلمانان و منازعات مرتبط با جهان اسلام ـ از جمله مسئله فلسطین ـ ضروری است. رسانه‌ها باید از چارچوب‌های امنیت‌محور و دوگانه‌ساز («ما» در برابر «آن‌ها») فاصله بگیرند و روایت‌های انسانی و زمینه‌مند را جایگزین تصویرسازی‌های کلیشه‌ای کنند.

در نهایت، گفت‌وگوی انتقادی و بین‌دینی، نه به‌عنوان ابزار تبلیغاتی بلکه به‌مثابه فضایی برای فهم متقابل، می‌تواند زمینه‌ساز کاهش ترس، سوء‌برداشت و دشمن‌سازی شود.

نتیجه‌گیری
اسلام‌هراسی تنها یک مسئله‌ی فرهنگی یا روان‌شناختی نیست، بلکه پیامدهای عینی و سیاسی دارد. یکی از مهم‌ترین این پیامدها، تأثیر آن بر نحوه‌ی فهم و داوری درباره‌ی مسئله‌ی فلسطین است؛ جایی که کلیشه‌های ضداسلامی می‌توانند بی‌عدالتی، خشونت و نابرابری را عادی‌سازی کنند.