چرا رقابت بین رئال مادرید و بارسلونا انقدر سنگین و سنتیه؟ اصلا چرا این دو تیم؟ سعی کردم اینجا یه خلاصه از سلسلهٔ اتفاقات و کشمکش‌هایی که به این رقابت عمیق ختم شد رو بیارم.

← شکل گیری حکومت نسبتا یکپارچه در شبه جزیره ایبری، قرن پانزده میلادی: همه چیز از 15 اکتبر 1469 شروع می‌شه، زمانی که شبه جزیره ایبری یه گستره بایر و نسبتا بی آب و علف بوده، بدون حکومت یکپارچه، بدون مرکز سیاسی واحد. هر گوشه این شبه جزیره افراد محلی برای خودشون یه حکومت تشکیل داده بودن. در همین زمان بود که شاهدخت کاستیل، ایزابلای اول هجده ساله، برای اولین بار با فرناندوی دوم هفده ساله، شاهزاده آراگون ازدواج می‌کنه. برادر ایزابلا که شاه کاستیل بود می‌میره و ایزابلا ملکه کاستیل می‌شه، از طرف دیگه هم پدر فرناندو می‌میره و فرناندو بر تخت سلطنت آراگون می‌شینه. این شد که قلمرو اسپانیا به دو قسمت تقسیم شد: کاستیل و آراگون، تحت حکومت یک زوج اما با روش‌های حکومتی کاملا متفاوت (و عمدتا متضاد!) که در فرهنگ‌ها و کوچک‌ترین بخش زندگی اجتماع اون دوره تاثیرگذار بود.

•مادرید: تبدیل شد به محل سکونت و فرمانروایی خانم ایزابلای ملکه. شهر پر تحرک و شلوغ و پر غرور که«مرکز کائنات پنداشته می‌شد».

•کاتالونیا: تبدیل شد به منطقه امیرنشین قلمرو آراگون. گرچه با ازدواج سلطنتی با باقی شبه جزیره ایبری متحد شده بود اما تفاوت‌ها رو نمی‌شد نادیده گرفت.(رجوع کنید به پستم درباره استقلال طلبی کاتالونیا). خلاصه که کاتالونیای امیر نشین و پایتختش بارسلونا تبدیل شدن به مرکز تجارت و بازرگانی آراگون، اما با تفاوت بسیار از تجملات و غرور و هیاهوی مرکز باشکوه کاستیل، مادرید.

←قرن هفدهم، نخستین شورش رسمی کاتالونیا نسبت به سلطنت: اینجا دیگه حکومت کامل یکپارچه بود. یه شاه داشتیم فقط و کل اسپانیا یه کشور بود. و توی قرن شونزدهم هم مادرید شده بود پایتخت کل کشور و اون مسخره بازیای آراگون و کاستیل تموم شد ولی کاتالونیا مووآن نکرد. پادشاهمون فلیپه چهارم بود که کلا اهمیت نمی‌داد. برداشت کل اداره کشور رو سپرد به یه کنت. اونم تو فکر کشورگشایی و جنگ بود می‌خواست کل هزینه جنگ رو از مردم و با مالیات بکشه. این شد که اول کاتالونیا و بعد پرتغال(اون موقعه تحت سلطه اسپانیا بود) شورش کردن و قصدشونم الکی نبودا، استقلال می‌خواستن. شاید باورتون نشه ولی این آشوب و شورش داخلی که دوستان عزیز کاتالانمون شروعش کردن دوازده سال طول کشید! آخرش فلیپه چهارم قسم خورد که به امتیازاتشون احترام بذاره ولی خب دروغ.

←جنگ جانشینی و لغو استقلال کاتالونیا، از ابتدا تا اواسط قرن هجدهم: فلیپه چهارم که مرد یه فلیپه پنجم اومد ولی خب اونم حالش خوش نبود. کلیسا و دیوان تفتیش عقاید و اینا رو محکوم کرد همین باعث شد کل اروپا علیهش بتازن. یه عده ای هم از خاندان هابسبورگ حمایت کردن و گفتن تاج و تخت مال ایناست. کاتالونیا جزو این عده بود. فلیپه پنجم هم بعد از پایان جنگ رفت غارتشون کرد. خودمختاری در اسپانیا کلا ریشه‌کن شد و سلطنت سنتی آراگون دیگه کااامل از بین رفت، کاتالانی هم منسوخ شد و همه مجبور شدن به یه زبان حرف بزنن.(یه چیز بامزه اینکه این وسط فقط باسکی‌ها خودمختاری‌شون رو حفظ کردن. شاید فکر کنید چون قوی بودن ولی نه! خایمال بودن. منم بابتش ناراحتم. دوست داشتم بخاطر قوی بودنشون بوده باشه.)

←قرن بیستم، تاسیس دو باشگاه، جنگ داخلی و حکومت فرانکو: هر دو باشگاه رئال مادرید و بارسلونا سال 1902 تاسیس شدن و گفتن خب حالا که ما یه باشگاه داریم اونا هم یه باشگاه دارن، بریم ببینیم کت تن کیه دیگه. ولی خب بعد از جنگ داخلی اسپانیا بود که رقابت اوج گرفت. این جنگ بین سال‌های 1936 تا 1939 رخ داد (کلا جنگی نبود که بشه تعریفش کرد. همه افتادن به جون هم کاتولیک و فاشیست و سوسیالیست و چپ و راست و همه.) و بعد در دوران حکومت فرانکو، باشگاه بارسلونا شد دلخوشی و نماد تمام اون سال‌های سرکشی و استقلال‌طلبی مردم کاتالان و رئال مادرید هم مثل همیشه، نماد حاکمیت و شکوه سلطنت.

«ارزشش رو داره؟»

حالا که امروز زادروز کورش کبیره و تعداد زیادی از ما ایرانی‌ها هم یوسف پیامبر رو داریم برای بار هزارم می‌بینیم بهانه‌ی خوبیه که به یه‌سری چیزا بیشتر توجه کنیم. هخامنشیان وقتی به مصر حمله می‌کنن و مصر رو مستعمره‌ی خودشون می‌کنن عاشق معماری و هنر مصر می‌شن. مثلاً فروهر نمونه‌ی بارزشه، تا سالیان سال فروهر رو توی آثار مختلف داشتیم بدون اینکه معنی خاصی داشته باشه، (که دیگه در زمان ساسانیان با اهورا مزدا معنی پیدا می‌کنه. قبلش صرفا یک نماد زیبا و باشکوه بود).
یه‌چیز بامزه هم که وجود داشته راجع به ستون‌سازی هخامنشیان، ستون و سقف رو هم از مصر میارن ولی انگار یه کری خوندن خاصی داشتن اون زمان، چون قطر ستون‌های مصری‌ها بسیار زیاد بوده و فاصله‌شون بسیار کم، (مثلاً فاصله به اندازه‌ی قطر ستون‌ها بوده، کمی بیشتر، ۲ الی ۳ متر).
بعد ما، توی هخامنشیان فاصله‌ی ستون‌هامون بسیار زیاد بوده و قطر ستون‌هامون هم کم، مثلاً ۸ الی ۱۰ متر فاصله‌ی ستون‌ها بوده. کاملاً خودنمایی می‌کردیم و به قدرتمون می‌نازیدیم. عشق و حال مطلق.
کلاً اگر دقت کنید موتیف‌های خیلی زیادی بین مصر و ایران باستان می‌بینید، مثلاً نمونه‌ش گل نیلوفر، (اینقدر برای کورش مقدس بوده که عموماً لباس‌هایی که می‌پوشیده صورتی‌رنگ و بنفش بودن، رنگ‌های گل نیلوفر). این هم از مصر میاد. نیلوفر کنار نیل رشد می‌کرده و گیاه مقدسشون بوده. کلاً هخامنشیان معتقد بودن ایده گرفتن و شاخ و برگ دادن به اون ایده صدهزار بار بهتر از خلق یک ایده‌ی اشتباهه. و به‌ هرحال ما امپراتوری عظیمی هم داشتیم، اون زمان همه‌ی اینا مال خودمون بود.

این رویکرد رو رومی‌ها هم داشتن.
بعد بچه‌ها این خیلی بامزه‌ست ربطی به روم نداره می‌خوام از یونان بگم.
یونانی‌ها موازی با پارس‌ها حکومت خودشون رو داشتن و ما از اون زمان مسابقات المپیک رو توی یونان و کوه المپ داشتیم، هخامنشیان بسیییییییار مذهبی بودن دوستان. بسیار زیاد، (اونقدر که ما حتی یک تصویر زن نداریم در کل آثار به‌جا مونده از هخامنشیان). آقایونمون هم که تا پایین پا پوشیده‌ی پوشیده بودن، بعد یونانی‌ها بالعکس. اینا برهنه ورزش می‌کردن. حالا جالبه برای مسابقات المپیک از کشور‌های دیگه دعوت می‌کردن، از ما هم دعوت می‌کردن که ما نمی‌رفتیم، چون نمی‌تونستیم تحمل کنیم. خیلی بامزه‌ست. ((((((((((:

دنیای قابل تحمل ما



بعضی‌ها مثل من خیلی اهل ظاهر شدن توی فضای مجازی نیستن. نه از خوراکی‌هایی که می‌خورن عکس می‌گیرن، نه از نوشیدنی‌ها و مهمونی‌هاشون استوری می‌ذارن، نه از آدم‌هایی که باهاشون وقت می‌گذرونن. نه اینکه چیز خاصی برای اشتراک گذاشتن نداشته باشن؛ فقط لزومی نمی‌بینن هر لحظه رو تبدیل به محتوا کنن. بعضی‌هامون دوست داریم زندگی‌مون بیشتر توی خودمون بگذره، نه تو نگاه دیگران.
در مقابل، آدم‌هایی هستن که از دل‌خوشی‌های کوچک‌شون عکس می‌گیرن، از جمع‌های دوستانه‌شون، از روتین روزانه، از لحظه‌هایی که براشون شیرینه یا حتی معمولیه. برای اون‌ها این کار نه نمایشگر بودنه، نه تظاهر؛ صرفاً یه مدل دیگه از زندگی کردنه. یه شیوه‌ی متفاوتِ روایت کردن روزمره.
آیا بین این دو گروه فرقی هست؟ نه. هر دو فقط سبک متفاوتی برای حضور توی دنیا دارن.
گاهی ما فکر می‌کنیم محتواهای این آدم‌ها شبیه هم شده، تکراریه، همه‌ش قهوه و کافه و آسمون. ولی حقیقت اینه که هرکدوم‌شون تو جزئیات، دغدغه‌ها، رابطه‌ها، خواسته‌ها و ترس‌هاشون با هم فرق دارن. پشت هر عکس ساده، یه داستان هست که ما نمی‌دونیم. اون‌ها دارن نسخه‌ی خودشون از زندگی‌شون رو روایت می‌کنن، هرچند مینیمال و شبیه به هم به‌نظر برسه.
در نهایت، هیچ‌کس مجبور نیست کسی رو دنبال کنه. می‌تونیم ببینیم، می‌تونیم نبینیم.
می‌تونیم دنبال کنیم، یا بی‌سروصدا آنفالو کنیم. می‌تونیم محتوا بسازیم، یا فقط تماشاچی باشیم.
مهم اینه که بدونیم هرکس حق داره جهانش رو همون‌طوری که دوست داره ثبت و منتشر کنه — یا نکنه.
همین تفاوت‌هاست که فضای ما رو تحمل‌پذیر می‌کنه. هرکسی راه خودش رو می‌ره، ریتم خودش رو داره، و هیچ‌کدوم از این‌ها دلیل بر بهتر یا بدتر بودن کسی نیست. فقط انتخابه.

ترجمه ویدئو:

اگه درباره‌ی سودان حرف نمی‌زنی، من دیگه انسان حسابت نمی‌کنم. نیروهای RSF یه زن رو کشتن، از جنازه‌ش فیلم گرفتن و به جنازه‌ش گفتن «اگه می‌تونی پاشو!» مردم رو از درخت‌ها آویزون می‌کنن، مردها رو می‌بندن و وسط شن‌ها تیربارون می‌کنن، زن‌ها و نوزادها مورد تجاوز قرار می‌گیرن، مردم زنده زنده سوزونده می‌شن، بیمارستان‌ها رو بمبارون می‌کنن — و همه‌ش توی تیک‌تاک، توییتر و اینستاگرام هست، خودشون با افتخار پستش می‌کنن، انگار جنایت نسل‌کشی یه محتوای معمولیه. و دنیا فقط داره اسکرول می‌کنه… مردم دارن با غذای حیوانات زنده می‌مونن، البته دیگه غذای حیوانات هم تموم شده — دارن برگ می‌خورن، دارن گل و آب کثیف می‌خورن تا زنده بمونن. خیابون‌ها پر از جنازه‌ست. امارات داره همه‌ی این‌ها رو تأمین مالی می‌کنه، و دیوونه‌کننده‌ترین بخشش اینه که همه می‌دونن، همه می‌بینن، ولی هیچ‌کس حرفی نمی‌زنه.
اگه صدایی داری، ازش استفاده کن. اگه پلتفرمی داری، ازش استفاده کن. سکوت یعنی بی‌طرفی نیست — در نسل‌کشی جایی برای بی‌طرف بودن وجود نداره. اگه درباره‌ی سودان حرف نمی‌زنی، بخشی از مشکلی، بخشی از سکوتی که داره ما رو می‌کشه.

@dandoonnews

"مسئله جامعه‌شناسی تغییر چارچوب‌ها‌ست و نه تغییر در داخل چارچوب."

https://www.sharghdaily.com/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-100/1063877-%D9%85%D8%A7-%D8%AF%DB%8C%DA%AF%D8%B1-%D8%B4%D9%87%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF-%D9%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%85

"... این ناایمنی روانی و شغلی و تحصیلی، موجب فروغلتیدن در روان خود آدم می‌شود، به‌گونه‌ای که فرد گمان می‌کند تمام جهان بسته شده و او زندانی روان خودش شده است. به همین علت روان‌شناسی موفقیت این‌قدر باب طبع افراد شده است؛ زیرا یاد می‌دهد چطور موفق شویم. در صورتی که ما می‌دانیم هیچ‌کس به تنهایی قادر نیست موفق شود. جامعه نیازمند همبستگی است. ما نیازمند دیگری هستیم. از نظر روانی احتیاج به عشق و دیگری و جمع و کامیونیتی داریم. این تنهایی و فردگرایی افراطی چیزی نیست جز خلع سلاح کردن ما در برابر قدرت."

-نیو آتئیسم (خداناباوری نو) چیست؟

«نیو آتئیسم» جنبشی است که در دههٔ ۲۰۰۰ میلادی با چهره‌هایی مثل ریچارد داوکینز، سم هریس، کریستوفر هیچنز و دنیل دنت معروف شد.
پیام اصلی‌شان این بود که دین مضر است و جامعه باید به سوی عقل‌گرایی و سکولاریسم حرکت کند.
آن‌ها اغلب اسلام و مسیحیت را به‌عنوان سرچشمهٔ خشونت یا خرافه نقد می‌کردند.

-سکوت در برابر جنایات اسرائیل علیه فلسطین

بسیاری از چهره‌های نیو آتئیسم در برابر مسئلهٔ فلسطین ساکت ماندند یا حتی از اسرائیل دفاع کردند؛ دلایلش چنین است:

آن‌ها معمولاً اسرائیل را یک کشور دموکراسی سکولار و مدرن می‌دانند و فلسطین را «اسلامی» یا «دینی»، و این دقیقاً با جهان‌بینی‌شان (عقل در برابر ایمان) سازگار است.

برخی، مثل سم هریس، آشکارا گفتند که اسلام خطرناک‌تر از دیگر ادیان است؛ و این دیدگاه با روایت‌های سیاسی خاصی هماهنگ است.

به همین دلیل، تمرکزشان بیشتر بر نقد دین (به‌ویژه اسلام) بود تا نقد ظلم سیاسی یا کشتار غیرنظامیان.

به طور خلاصه:

نیو آتئیسم جنبشی بود علیه همهٔ ادیان، اما در نهایت باعث دین‌ستیزی (به‌ویژه نسبت به اسلام) شد، و همین تعصب توضیح می‌دهد که چرا بسیاری از آن‌ها در برابر جنایات اسرائیل علیه فلسطینی‌ها سکوت کرده یا توجیه کردند.