SettingYourStrategy

#داستانی عبرت انگیز 👇👇👇

یادم هست که در سال 90 یا 91، در یکی از شرکتهایی که با آنها آشنا بودم، به دلیل ارتباط خوبی که با بانک وجود داشت و اعتباری که با گردش مالی بسیار خوب یکی دیگر از شرکتها (که مالکیت مشترک داشت) ایجاد شده بود، یک وام 4 میلیارد تومانی دریافت کردند.
گردش مالی شرکت آن زمان حدود 10 میلیارد تومان بود و می‌شد بگوییم که 4 میلیارد تومان، از لحاظ حجم، پرتقالی بود که داخل لیوان آب انداخته شده بود و قطعاً میز را خیس می‌کرد!
جهت استراتژیک آن زمان سازمان، توسعه‌ی ظرفیت انسانی و پرورش نیروی انسانی برای کسب تجربه و عقد قراردادهای بزرگ‌تر بود. چیزی که بیش از منابع مالی، نیازمند گذر زمان و صرف وقت بود.
ابتدا قرار بود این تزریق مالی، واقعاً خرج توسعه‌ی شرکت شود.
اما طبیعتاً جذب این سرمایه ساده نبود. خصوصاً اینکه هنوز خود شرکت هم سر و سامان نگرفته بود و ساده‌ترین فرایندها و فعالیت‌ها، هنوز خام و جوان بودند.
مدیر (و مالک) شرکت، تصمیم گرفت این پول را فعلاً‌ به صنعت ساختمان ببرد تا سود بهتری ایجاد شود و بعداً هم سود آن فعالیت در شرکت سرمایه گذاری شود.
به تدریج، بیشتر وقت مدیر، بالای "زمین" می‌گذشت!
بعد از مدتی، واحد مالی دستور دریافت کرد تا از تمام روابط خود برای دریافت یک وام دیگر استفاده کند تا بتوانند با اخذ مجوزها، ساختمان بهتر و بزرگتری بسازند.
واحد مهندسی فرایندها که تازه با دو جوان شکل گرفته بود، به جای مهندسی فرایندهای شرکت، گانت چارت ساخت ساختمان را می‌کشید که شاید حتی لازم هم نبود. اما مدیر شرکت، احساس می‌کرد به این شکل، کار علمی‌تری انجام می‌شود و از وقت این جوان‌ها هم بهتر استفاده می‌شود.
زمان جلسات داخل شرکت، به جای شرکای فنی و تخصصی، به جلسه با آهن فروش و دلال سنگ و شریکی که برای ساختن ساختمان انتخاب کرده بودند می‌گذشت.
آن شرکت امروز تقریباً وجود ندارد.
آن ساختمان، به پایان رسیده اما ظاهراً می‌گویند که فروش آن در دوران رکود، سود چندانی نخواهد داشت.
وام، درگیر بازی استمهال است و رابطه‌های بانکی، تقریباً سوخته‌اند و هزینه شده‌اند.
حتی اگر ساختمان با سود خوب فروخته شود، کسب و کاری از بین رفته است که با توجه به رشد و اعتبار اولیه و پتانسیل بازار، این سالها می‌توانست هر سال، به اندازه‌ی یک ساختمان سود بدهد.

#محمدرضا شعبانعلی

@settingYourStrategy

176 viewsedited 04:02