مبادا گمان بری
که تیغ و تخت و طوفان
جاودانگی می‌آفرینند؛
جاودان آن است
که دل‌ها را فتح کند، نه دیوارها را.
پس بلرز،
ای آن‌که خویش را جاودانه می‌پنداری
زیرا تاریخ،
گورستانِ همه‌ آنان است
که پنداشتند سقوط
سهمِ دیگران است

من بیشتر از بمب و موشک از برخط شدن می‌ترسم...

خسته شدم

‏عمیقاً دلم «فکرشم نمی‌کردم بشه» میخواد.

از انسان‌های حرف‌نزن متنفرم
از کسایی که مسائل رو‌ میریزن توی خودشون و باعث میشن هزارتا سوءتفاهم به وجود بیاد متنفرم
بابا حرف بزنید ، فکرتون رو بگید ، حستون رو بگید ، اگه مشکلی پیش میاد بگید ، همه‌چیز رو بگید
نگفتن شما فقط باعث میشه از خودتون و آدم‌هایی که باهاشون در ارتباطید فرار کنید ، باور کنید مسائل رو بدتر میکنه و حل کردنشون سخت‌تر و پیچیده‌تر میشه ، اصلا از آدم‌ها محافظت نمی‌کنید با این کارتون ، بدتر باعث میشید خیلی چیزها رو متوجه نشن یا کلا توی ذهنشون جور دیگه‌ای برداشت کنن چون شما هیچ دیتایی بهشون نمیدید ، و از اون طرف فکر نکنید شما آدم قوی داستانید و توهم نزنید که دارید تنهایی با مسائل کنار میاید تا آدم‌های دیگه اذیت نشن ، الکی هم خودتون رو اذیت می‌کنید هم نتیجه اصلا چیزی نخواهد بود که تصور می‌کنید
هرچقدر زودتر ، راحت‌تر و صریح‌تر مسائل رو بیان کنید مدیریت کردن و گذشتن ازش هم به همون نسبت ساده‌تر میشه
هرچی بی‌توجهی کنید و نادیده بگیرید ، اتفاقا بدترش میکنه
نمیدونم به چه زبونی ازتون خواهش کنم ، تو رو خدا ، جان هرکی دوست دارید حرف بزنید ، آدم‌ها رو توی سکوت رها نکنید
نذارید عزیزانتون رو سر همین چیزای ساده از دست بدید و بعدا یاد حرفم بیفتید
کم‌کم شروع کنید ، از یه جا شروع کنید ولی واقعا شروع کنید ، براش تلاش کنید
وقتی عوض شدید و دیدید کیفیت روابطتون چقدر بهتر شد به جونم دعا می‌کنید
نذارید دیر بشه و از دست بدید

همون پروانه‌‌ای که توی قلبت پرواز می‌کرده یه روز راه نفستو می‌بنده.

بهترین تعریف از خانواده
که دیالوگ تامی شلبی بود
"به سلامتی خانواده
که گاهی پناهی در برابر طوفانه
و‌گاهی خودِ طوفان "

*انبه*

@OfficialPersianTwitter

و گاهی هم خودش طوفان به پا میکنه و بعد میخواد ازت دربرابر اون طوفان محافظت کنه...

Ce soir, plus que jamais, je sens que nous ne sommes plus les mêmes...

شاید تو دنیای موازی، امیلی با ویکتور ازدواج کرده و خوشبخته...

دلم ماه‌ها حال خوب بدون نوسان احساسات میخواد، دلم میخواد چندماه بدون حس انزجار از جلوی آینه رد شم، دلم میخواد بخشی از مغزم که توان درک و فهم غصه و مشکلات رو داره کلا نیست بشه، نمیخوام حتی بدونم غصه خوردنیه یا روندنی...

حقوقُمه گرفتُم برُم همشو خرج کُنُممم

می‌گویند انسان به امید زنده است، اما حقیقت آن است که انسان به امید مرده است!
امید، همان برزخی است که ما را میان تسلیم شدن و نجات یافتن معلق نگه می‌دارد. ما در انتظار فرداهایی که هرگز نمی‌آیند، امروز خود را دفن می‌کنیم و دقیقا در همان لحظه‌ای که به جای حرکت کردن، منتظر معجزه می‌مانیم، عمیق‌ترین بخش وجودمان جان می‌دهد. امید، مرگ تدریجی زنده بودن در این‌جا و اکنون است.
ناامیدی آگاهانه، بسیار زنده‌تر از امید کورکورانه است.

در نامه‌ی خداحافظی‌اش نوشت:
خداحافظ به تو که زخم‌های عمیقی به من هدیه دادی و دل کوچیکم را غمگین‌تر کردی...