وقتی میمیرم
هیچ کسی به داد من نمیرسه الا حسین💔😭

شب جمعه است
مادري دست به پهلو به حرم می آید ....😭

الا که راز خدایی ، خدا کند که بیایی
امان ز درد جدایی ، خداکند که بیایی

اسیر روی تو هستم ، نظر به روی توبستم
بگو شما به کجایی ، خداکند که بیایی

نشسته ام سر راهت ، در انتظار نگاهت
دگر بس است جدایی ، خدا کند که بیایی

ببین چه بیکس و تنها نشسته ام گل زهرا
به درد ها تو دوایی خداکند که بیایی

به جان پهلوی زهرا دگر بس است جدایی
تو که عزیز خدایی خدا کند که بیایی
(سلام الله علیهم)

هر کس سوره صافات را در هر جمعه تلاوت کند،
همواره از هر آفتی در امان خواهد بود
و هر بلا و گرفتاری از او دور می‌شود.
خداوند روزی فراوان به او عطا می‌کند
و در مال، فرزند و بدنش از ناحیه شیطان رانده‌شده
یا ستمگر سرکش آسیبی نخواهد رسید.
و اگر در همان روز یا شب از دنیا برود، خداوند
او را در زمره شهیدان برمی‌انگیزد
و در درجه آنان قرار می‌دهد.

امام صادق علیه‌السلام
بحارالانوار،‌ج ٨٩، ص ٢٩۶

سه گام با امام علی علیه السلام

گام اول:
دنیا دو روز است...یک روز با تو و روز دیگر
علیه تو
روزی که با توست مغرور مشو و روزی که
علیه توست ناامید مشو...
زیرا هر دو پایان پذیرند ...

گام دوم:
بگذارید و بگذرید ..... ببینید و دل نبندید .
چشم بیاندازید و دل نبازید.... که دیر یا
زود ...... باید گذاشت و گذشت...

گام سوم:
اشکهاخشک نمیشوندمگر بر اثر قساوت قلبها
و قلبها سخت و قسی نمیگردند مگر به سبب
زیادی گناهان

@mojtahedi1396

امام زمان صلوات_الله علیه

انگشت به لب مانده ام از قاعده‌ی عشق
ما یار ندیده تب معشوق کشیدیم … 💔

آدمیزاد برای بخشیدن کسایی که دوستشون داره
چه دروغ‌هایی که به خودش نمیگه.

که رنج‌های‌ آدمی‌،
به اندازه‌ی اهداف اوست.

_ علی‌بن‌ابی‌طالب‌علیه‌السلام

کار از این حرفها و از همه ی حرفها گذشته

فساد همه جا رو گرفته
ظهر الفساد فی البر و البحر ....

هیشکی هم حرف هیشکی رو گوش نمیده در هیچ مساله ای


هیج راه حلی هم‌ نیست جز امام زمان و ظهور مولا و حکومت مولا ولاغیر والسلام

حالا چه زمانی بشر میفهمه اینو ؟

جامعه تشیع خواهان مولا نیست
یا جامعه رو خواهانِ مولا کنید یا منتظر بلاهای بزرگتر باشید

ما به محض تولد مردن آغاز می کنیم

🩸دیگر بر بدن مبارک حضرت امام حسین -علیه‌السلام- چیزی باقی نمانده بود


✍هنگامی که پیکر مطهر حضرت امام حسین -علیه‌السلام- را غارت کردند، یکی عمامهٔ آن حضرت را برداشت، دیگری زره را از بدن مبارکش بیرون آورد و دیگری چکمه را از پای مبارکش کند و بجدل بن سلیم ازدی، انگشت مبارک آن حضرت را قطع کرد و انگشتر را ربود.
دیگر بر بدن مبارک حضرت امام حسین -علیه‌السلام- چیزی باقی نمانده بود. بجدلِ حرام‌زاده، هنگامی که بر بالین آن حضرت آمد، دید پیکر مطهرش همچون جوجه‌ای عریان بر خاک افتاده و دیگر چیزی برای غارت باقی نمانده است. خواست نومیدانه بازگردد.
گویا حضرت به اشاره فرمود:
«بجدل! بیا؛ زیرا هیچ‌کس از درِ خانهٔ ما نومید بازنگشته است.»
بجدل چون نزدیک آمد، چشمش به انگشتر آن حضرت افتاد. خواست آن را از انگشت مبارک بیرون آورد، اما بیرون نیامد.
با آنکه رسول خدا -صلی‌الله‌علیه‌وآله- فرموده بودند که هرگاه انگشتری در دست میّت باشد، آن را به‌آرامی بیرون آورید تا مبادا موجب آزار او گردد، اما بجدلِ حرام‌زاده هرچه کوشش کرد، انگشتر بیرون نیامد.
پس به میان قتلگاه رفت، شمشیری شکسته آورد و انگشت مبارک آن حضرت را برید و انگشتر را برداشت.


📚 مقتل، رضا بن محمد تقی مشتری، تالیف سالهای ۱۳۱۰ تا ۱۳۱۶ ه.ق، نسخه خطی کتابخانه آستان قدس رضوی به شماره ۱۲۸۳۳، ص۳۱

اللّٰهُمَــ؏َجِـلْ لِوَلیــِـــڪَ الـْفَرَّج

السَّلامُ عَلَیْکَ حِینَ تَرْکَعُ وَ تَسْجُدُ