#نامه_های_نادرابراهیمی

نامه ی سی و نهم

عزیز من!

امروز، باز، به دام گذشته ها افتادم، و دیدم که هیچ چیز... به راستی که هیچ چیز از نخستین یازده فروردین ما کاسته نشده... بلکه همه چیز ژرف تر و زیباتر شده است.

زمان، تو را برای من بی رنگ و کهنه نکرده سهل است به جست و جو و شناختِ دنیایی که هرگز نمی شناختم وادار کرده است.
من تو را هرگز همچون یک شیء ، بل چنان مجهول محبوبی دیدم که می بایست با رخنه به درون روح او ... از غوغای غریب وجودش خبری با خود بیاورم.

به خاطر داری که روزگاری می گفتم:
زمان، زنان و شوهران خوب را برای هم عتیقه می کند و بر ارزش و اعتبار آنها ـ برای هم ـ می افزاید...

امروز، این نظر را پس می گیرم و می گویم:

دوست داشتن، هیچ گاه عتیقه نمی شود.

زنان و شوهران خوب ، هر لحظه برای هم تازه و تازه تر می شوند.
و دوستی شان، و عشق شان، ابعاد گسترده تری پیدا می کند.

ای عزیز!
می بینی که موهایم سفید می شود.
می بینی که جوانی را از دست می دهم.
می بینی که فرزندان ما چون درختان معجزه قد می کشند و...
می بینی که نزدیک ترین دوستان من ـ دوستان ما... راهی سفر به بیکرانه ها می شوند.

تحت چنین شرایطی ست که ما بیشتر از همیشه به هم نیازمند می شویم.. و تکمیل کننده ی هم...
تکیه گاه هم
دادرس هم
اعتراف نیوش هم
محب هم
راهنمای هم
راه گشای هم
همسفر هم
دردشناس هم و ..
غمگسار هم.

پس چگونه ممکن است این سیر تکامل ـ که در بسیاری از لحظه ها با اندوهی عمیق تؤام است ـ با کهنگی و بی رنگی قرین باشد؟

نه...
این ممکن نیست...
و اگر ممکن باشد هم این امکان جز سقوط و تاریکی چیزی را در درون خود نمی پرورد و به بار نمی نشاند.

عزیز من!
امروز، باز، به دام گذشته ها افتادم ـ که به حق ، چه اسارت گذرای شیرینی ست ـ
و ... دیدم روح تو ، معنای تو، و اندیشه های تو... برای من بسیار تازه تر از گذشته هاست، و تازه تر نیز خواهد شد.

این سخن را به خاطر داشته باش:
اگر چه درست است و منطقی که ما حق نداریم نسبت به هم خشمگین شویم؛ اما از آنجا که گهگاه، تحت شرایطی که به انسان تحمیل می شود، نگهداشت خشمی آنی و فورانی.. از اختیار انسان بیرون است .. ـ و بدا به حال انسان ـ هرگز نباید و حق نیست که لحظه های نادر خشم را ، لحظه های قضاوت تلقی کنیم و آنچه در این لحظه های نفرین شده ی شرم آور بر زبان می آید ...
معیار و مدرک قرار بگیرد.

لحظه های خشم، لحظه های قضاوت نیست
و انسان...
بدون خشمی گهگاهی، انسان نیست،
گر چه در لحظه های خشم نیز.

اینک ای عزیز ..
آرزو می کنم که در کنار تو فرصت آن را پیدا کنم که این کوه
معایب و نقائص و ضعف های خود را... از میان بردارم و به چنان موجودی تبدیل شوم که به واقع مایه ی سربلندی تو باشد.
و ...
بنویسند و بارها بنویسند که او، در پناه همسرش بود که توانست به چنان قله هایی دست یابد. و اگر چنین نشد نیز...

باز، تو برای من همانی که گفته ام:

خوب و کامل کننده،
پایگاه و تکیه گاه.
یک سرود خوش از اعماق.

#نامه_های_نادرابراهیمی

نامه سی و نهم

#نامه_های_نادرابراهیمی

📒نامه سی و نهم

۱۵شهریور ماه

⏰ساعت ۱۴ تا ۱۶

موضوع :نامه ۳۹

عشق واقعی  با گذر زمان عمیق‌تر و زیباتر میشود ودر سختی های زندگی تکیه گاه و پناه  همدیگر هستند.

مدیریت ؛ مهربانو بهناز

هموند: مهربانو فریناز

شرکت کنندگان:  ( ۲۰) نفر

فعالین:( ۱۴) نفر

نویسنده : #سیمین_پاشا
به تاریخ : ۱۶ شهریور ۱۴۰۵

#شاهنامه_خوانی

سه شنبه : ۱۷شهریورماه ۱۴۰۵

جلسه: پانزدهم

ساعت ( ۱۰ تا ۱۲ )بامداد

سر فصل: هوشنگ

صفحات این جلسه: صفحه ۱۴ و ۱۵

مدیریت: مهربانو مهرک
هموند: مهربان رضا

شرکت کنندگان: ( ۳۰) نفر
فعالین: ( ۱۲) نفر

جان فشان ای آفتاب معنوی
مر جهان کهنه را بنما نوی

#مثنوی_خوانی
چهارشنبه ۱۸ شهریور ۱۴۰۵
ساعت: ۱۰-۱۲
جلسه: بیست و چهارم: ادامه حکایت پیر چنگی

☀️هدف :خواندن و درک مفاهیم عمیق مثنوی معنوی است ،از این رو برآنیم به عنوان گام اول؛ با منتخبی از «چهل حکایت ارزشمند از مثنوی»، میهمان خوان معنوی مولانای جان باشیم

مدیریت : مهربانو معصومه
هموند : مهربانو ...



✅ لینک دسترسی به چنل صدا ورزی لطفا لمس کنید .
@sedavarzi

#مولانا
#مثنوی_خوانی
#دفترـاول

جلسه بیست و چهارم:

بقیهٔ قصهٔ پیر چنگی👇


چونک مطرب پیرتر گشت و ضعیف
شد ز بی کسبی رهین یک رَغیف

گفت: عمر و مهلتم دادی بسی
لطفها کردی خدایا با خسی!

معصیت ورزیده‌ام هفتاد سال
باز نگرفتی ز من روزیْ نَوال

نیست کسب امروز مهمان توام
چنگ بهر تو زنم کان توام

چنگ را برداشت و شد الله‌جو
سوی گورستان یثرب آه‌گو

گفت: خواهم از حق، ابریشم‌بها
کو به نیکویی پذیرد قلب‌ها

چنگ زد بسیار و گریان سر نهاد
چنگ بالین کرد و بر گوری فتاد

خواب بردش، مرغ جانْش از حبس رست
چنگ و چنگی را رها کرد و بجَست
* * *

آن زمان حق بر عُمَر خوابی گماشت
تا که خویش از خواب نتوانست داشت

در عجب افتاد، کاین معهود نیست
این ز غیب افتاد، بی‌مقصود نیست

سر نهاد و خواب بردش، خواب دید
کآمدش از حق ندا، جانش شنید

آن ندایی کاصل هر بانگ و نواست
خود ندا آنست و این باقی صَداست

ترک و کرد و پارسی‌گو و عرب
فهم کرده آن ندا بی‌گوش و لب

بانگ آمد مر عُمَر را: کای عُمَر
بندهٔ ما را ز حاجت بازخر

بنده‌ای داریم خاص و محترم
سوی گورستان تو رنجه کن قدم

ای عمر بَرجه ز بیت المالِ عام
هفتصد دینار در کف نِه تمام

پیش او بر: کای تو ما را اختیار
این قدر بستان کنون، معذور دار

این قدر از بهر ابریشم‌ بها
خرج کن، چون خرج شد، اینجا بیا

* * *
پس عمر زان هیبتِ آواز جَست
تا میان را بهر این خدمت ببست

سوی گورستان عمر بنهاد رو
در بغل همیان، دوان در جست و جو

سوی گورستان دوانه شد بسی
غیر آن پیر، او ندید آنجا کسی

گفت:« این نَبْوَد»، دگر باره دوید
مانده گشت و، غیرِ آن پیر، او ندید

گفت: حق فرمود: ما را بنده‌ای است
صافی و شایسته و فرخنده‌ای است

پیر چنگی کی بود خاص خدا؟
حَبَّذا ای سر پنهان حَبَّذا!

بار دیگر گِرد گورستان بگشت
همچو آن شیرِ شکاری گردِ دشت

چون یقین گشتش که غیر پیر نیست
گفت: در ظلمت، دلِ روشن؛ بسی است

آمد و با صد ادب آنجا نشست
بر عمر عطسه فتاد و پیر جست

مر عمر را دید و ماند اندر شگفت
عزم رفتن کرد و لرزیدن گرفت

گفت در باطن: خدایا از تو داد
محتسب بر پیرکی چنگی فتاد

چون نظر اندر رخ آن پیر کرد،
دید او را شرمسار و روی‌زرد

پس عمر گفتش: مترس، از من مَرَم
کت بشارتها ز حق آورده‌ام

چند یزدان مِدْحَتِ خوی تو کرد
تا عُمَر را عاشقِ روی تو کرد

پیش من بنشین و مهجوری مساز
تا به گوشَت گویم از اقبال، راز

حق سلامت می‌کند، می‌پرسدت
چونی از رنج و غمان بیحَدَت؟

نک قُراضهٔ چند ابریشم‌بها
خرج کن این را و باز اینجا بیا

* **


رهین: نیازمند
رغیف: گرده نان
نوال: عطا و بخشش
همیان: کیسه پول
حبذا:خوشا
محتسب: مامور خلیفه
مهجوری: دوری
قراضه: پول اندک

#مثنوی_خوانی

مدیریت:مهربانو معصومه
چهار شنبه ۱۸ شهریور ۱۴۰۵
ساعت ۱۰-۱۲
جلسه بیست و چهارم:
ادامه حکایت پیر چنگی

تعداد شرکت کنندگان:
فعالین :




لینک دسترسی به ابیات لمس کنید.

متن کامل پادکست در اولین دیدگاه پست