باید به او میگفتم چیزی که آزارم میدهد پایان این دوستی نیست. نمایان شدن چهرهی واقعیات، اینچنین مرا برآشفته است.
عبور کردن از تمامی اصول اخلاقی و در آخر، رفتارهایی که تنها نشان از عقدهها و حقارتهایی بود که در این مدت، آنهارا به خوبی پنهان کرده بودی، یا من آنقدر به تو اعتماد و باور داشتم که آنهارا نمیدیدم.
همهی اینها باعث شد دردی در قلبم شعلهور شود که به این آسانیها خاموش نمیشود. هرچند همه اینها روح بیمار تو را آرام میکند و بیشک از این وضعیت لذت میبری. من هم پای اشتباهاتم میمانم. بههرحال ما اینجا هستیم که تجربه کنیم و یاد بگیریم.
عبور کردن از تمامی اصول اخلاقی و در آخر، رفتارهایی که تنها نشان از عقدهها و حقارتهایی بود که در این مدت، آنهارا به خوبی پنهان کرده بودی، یا من آنقدر به تو اعتماد و باور داشتم که آنهارا نمیدیدم.
همهی اینها باعث شد دردی در قلبم شعلهور شود که به این آسانیها خاموش نمیشود. هرچند همه اینها روح بیمار تو را آرام میکند و بیشک از این وضعیت لذت میبری. من هم پای اشتباهاتم میمانم. بههرحال ما اینجا هستیم که تجربه کنیم و یاد بگیریم.
❤28
و شاید تمام آنچه از این جهان میخواهم، همین باشد که در میان این همه رفتن و نماندن، تو را داشته باشم که وقتی روزگار از هر سو راه را بر من میبندد و شب، سنگینتر از همیشه بر شانههایم مینشیند، خانهای باشد که بتوانم به آن پناه ببرم. خانهای به وسعت آغوش کلماتت، به روشنی صدایت و به آرامش حضورت. خانهای که در آن ضعیف باشم، بیهراس از فرو ریختن، خستگیام را زمین بگذارم و برای لحظهای، فقط برای لحظهای، از جنگیدن با جهان دست بکشم.
💔25
فاطمیهی امسال هم رسید اما سیّدی که همهی رزقش رو از فاطمیه میگرفت نه، حاجتروا شد.
💔71
دوستت دارم، نه از آن دوست داشتنهایی که در روزهای آفتابی به زبان میآیند و با نخستین طوفان رنگ میبازند؛ دوستت دارم و این دوست داشتن از جنس ریشههاییست که در تاریکترین لایههای خاک، بیآنکه کسی ببیندشان، به زندگی چنگ میزنند. از جنس امیدی که حتی وقتی هیچ دلیلی برای ماندن وجود ندارد، باز هم در گوشهای از دل زنده میماند. تو را نه فقط برای آنچه در من آرام میکنی، که برای آنچه در من بیدار میسازی دوست دارم. برای آن بخش از وجودم که در حضور تو، هنوز به مهربانی ایمان دارد.
جهان پیش از تو هم همینقدر خسته بود، خیابانهایش بوی اندوه میدادند و آدمهایش، با چشمهایی که دیگر چیزی را انتظار نمیکشیدند، از کنار یکدیگر میگذشتند. تو آمدی و چیزی در این ویرانهی خاموش تغییر کرد. نه اینکه دیوارها دوباره قد بکشند یا زخمهای زمین یکشبه التیام یابند؛ نه، جهان همچنان بیرحم ماند و روزگار همچنان از ما چیزهایی گرفت که هرگز نمیتوانست به ما بازگرداند. اما من، در میانهی همین ویرانی، دلیلی یافتم که هنوز به پنجرهها نگاه کنم، از طلوع نگریزم و باور داشته باشم که شاید در پس این همه تاریکی، چیزی هست که ارزش انتظار کشیدن داشته باشد. تو برای من انکار تاریکی نیستی، دلیل تسلیم نشدن به آنی.
و اگر روزی همهچیز از معنای خود تهی شود، اگر واژهها از گفتن بازبمانند و حتی امید، خستهتر از آن باشد که نام خودش را به یاد بیاورد، من باز هم دوستت خواهم داشت؛ نه چون میدانم فردا چه چیزی در انتظار ماست، نه چون به ماندن ابدی هیچچیز اطمینان دارم، بلکه چون در این جهان ناپایدار، بعضی حقیقتها را نمیتوان با وعدهی فردا سنجید. دوست داشتن تو برای من، همین حقیقت ساده و سرسخت است؛ چیزی که در میان تمام تردیدهایم، هنوز میتوانم با تمام وجود به آن تکیه کنم. من از جهان معجزهای نمیخواهم. نمیخواهم تمام رنجها پایان بگیرند یا هیچ انسانی دیگر در خلوت خویش فرو نریزد. فقط دلم میخواهد در این عمر کوتاه و در این روزگار دشوار، سهمی از زندگی داشته باشیم که به تباهی شبیه نباشد. سهمی از روزهای معمولی، از خندههای بیدلیل، از سکوتهایی که میانشان فاصله نمیافتد، از صبحهایی که با دانستن حضور یکدیگر آغاز میشوند و شبهایی که میتوان در آن بیآنکه از فردا بترسیم، چشم بر هم بگذاریم.
جهان پیش از تو هم همینقدر خسته بود، خیابانهایش بوی اندوه میدادند و آدمهایش، با چشمهایی که دیگر چیزی را انتظار نمیکشیدند، از کنار یکدیگر میگذشتند. تو آمدی و چیزی در این ویرانهی خاموش تغییر کرد. نه اینکه دیوارها دوباره قد بکشند یا زخمهای زمین یکشبه التیام یابند؛ نه، جهان همچنان بیرحم ماند و روزگار همچنان از ما چیزهایی گرفت که هرگز نمیتوانست به ما بازگرداند. اما من، در میانهی همین ویرانی، دلیلی یافتم که هنوز به پنجرهها نگاه کنم، از طلوع نگریزم و باور داشته باشم که شاید در پس این همه تاریکی، چیزی هست که ارزش انتظار کشیدن داشته باشد. تو برای من انکار تاریکی نیستی، دلیل تسلیم نشدن به آنی.
و اگر روزی همهچیز از معنای خود تهی شود، اگر واژهها از گفتن بازبمانند و حتی امید، خستهتر از آن باشد که نام خودش را به یاد بیاورد، من باز هم دوستت خواهم داشت؛ نه چون میدانم فردا چه چیزی در انتظار ماست، نه چون به ماندن ابدی هیچچیز اطمینان دارم، بلکه چون در این جهان ناپایدار، بعضی حقیقتها را نمیتوان با وعدهی فردا سنجید. دوست داشتن تو برای من، همین حقیقت ساده و سرسخت است؛ چیزی که در میان تمام تردیدهایم، هنوز میتوانم با تمام وجود به آن تکیه کنم. من از جهان معجزهای نمیخواهم. نمیخواهم تمام رنجها پایان بگیرند یا هیچ انسانی دیگر در خلوت خویش فرو نریزد. فقط دلم میخواهد در این عمر کوتاه و در این روزگار دشوار، سهمی از زندگی داشته باشیم که به تباهی شبیه نباشد. سهمی از روزهای معمولی، از خندههای بیدلیل، از سکوتهایی که میانشان فاصله نمیافتد، از صبحهایی که با دانستن حضور یکدیگر آغاز میشوند و شبهایی که میتوان در آن بیآنکه از فردا بترسیم، چشم بر هم بگذاریم.
❤20
زنی که آرامش خود را در تنهایی و انزوایش بیابد، زنیست که قلبش مدتها پیش مرده است و قاتلش، عزیزترین کسانش بودهاند.
• محمود درویش
• محمود درویش
❤39
هربار که کلمههای انگلیسی در جملاتم جا خوش میکنند، صدای تو را به یاد میآورم، «شارژ میکنیم یعنی چه؟»
💔41
با این همه، وقتی سرم را روی سینهات میگذارم، برای چند لحظه این فکر هولناک را فراموش میکنم که جهان به هیچ نمیارزد.
❤20
دوستت دارم و این دوست داشتن آخرین دِژ من است در برابر این جهان فرسوده، زمانی که تمام وزنش را بر دل خستهام میگذارد. دوستت دارم در این عصر بیمروّت که آدمی از فرط رنج به جلّاد خویش شبیه میشود. جهان تکهای تاریک است و تو تنها چراغش؛ من تو را در میان همهی این شرارتها و ویرانیها دوست دارم.
❤33
ناگهان احساس کردم آنقدر تنها و خستهام، آنقدر جان ندارم، که زین پس هرچه از مسیر بروم، نه سلانه سلانه، نه افتان و خیزان، که سینهخیز است. و آدمیزاد تا کجای راه، اینگونه میتواند؟
❤32
اما عزیز من اگر حتم داری که دیگر درست نمیشود، بگذار تمام شود. گاهی تمام شدن هیچ تفاوتی با درست شدن ندارد.
❤41
توی ذهن کسی که فراموشت کرده، برای خودت جا باز نکن. خودت را به یاد کسی نینداز که نبودنت را حس نمیکند. دنبال نشانه نگرد، سکوتش را تفسیر نکن، و برای حضورت در جایی که دیگر سهمی از آن نداری، دلیل نساز. بعضی آدمها از زندگی ما بیرون میروند و عجیب این است که هنوز مدتها بعد، ما در زندگی خودمان مشغول نگه داشتن جای آنها هستیم. رها کردن میتواند همینطور باشد. نه اینکه آنها را فراموش کنی، بلکه دیگر خودت را به کسی یادآوری نکنی که انتخاب کرده تو را به یاد نیاورد.
💔33
اینطور هم نبود که خودم را وادار به نوشتن برای تو کنم؛ تو آغاز کلمهها و سکوت ناگفتهها بودی.
❤33
مرا ببخش عزیزم برای نبودنم. برای آنکه کمحوصلهام و کمتر تو را میشنوم، برای آنکه غمگینم و هربار میپرسی چرا، پاسخی ندارم. ببخش مرا که این روزها اینهمه ویران شدهام. ببخش اگر تار موهای سپیدم تو را غمگین میکنند. ببخش که این همه سرد و تاریک و لبریزم و در این آشفتهحالی از تو دور میشوم. آنقدر دور که مبادا تاریکیام، خورشید وجودت را ببلعد. ببخش که نیستم. ببخش که اینهمه دورم و اینهمه کنار تو نیستم. دقیقا همین منی که کنار توام، اینهمه نیستم.
❤22
باید سعی کنم از این شوکهتر نشوم. بخش رایگان جهان به پایان رسیده و قسمت پولی آن فعال شده است. همه چیز به طرز غیرقابل باوری گران شده. و امیدی هم به پایین آمدن قیمت چیزها نیست. چیز امیدوارکنندهی چندانی برایم باقی نمانده. اما حرفی هم که امیدی را ناامید کند، عالَم از من نخواهد شنید. باید تا دیر نشده بنشینم و چیزهایی که داشتنشان پول میخواهد را از چیزهایی که نمیخواهد جدا کنم. شبیه وقتی سنگریزهها را از بین لوبیاها جدا میکنم. باید دنیایم را به دو قسمت چیزهای پولی و چیزهای غیرپولی تقسیم کنم. باید خودم را آمادهتر کنم. باید دقیقا وقتی دیگر بیشتر از این نمیتوانم، فشار بیشتری بیاورم. در نهایت هیچکدام از اینها اهمیتی نخواهند داشت. باید یک کاغذ بردارم و یک خط از بالا تا پایین آن بکشم. در یک سمت چیزهایی که هنوز هم میتوانم پول آنها را پرداخت کنم را بنویسم. و در سمت مقابل چیزهایی که دیگر پولی برای داشتنشان برایم باقی نمانده لیست کنم. باید کمکم بپذیرم که جهان هم با من همین کار را دارد میکند. دارد زندگیام را به دو بخش "میتوانی بهشان برسی" و "هرگز نخواهی توانست" تقسیم میکند. سرعت گرانتر شدن چیزها از سرعت پول درآوردن من بیشتر شده. و نوشتن اینها اینجا، بیشتر به یک تمرین ذهنی میمانَد. تا شاید سعی کنم از این شوکهتر نشوم.
💔24
اینکه بتوانی از خودت بپرسی که مگر من چه کم داشتم خودش سعادت کمرنگیست. من هرگز هیچ کجای زندگی نتوانستم چنین چیزی بر زبان بیاورم چراکه در سرتاسر زندگیام همواره همه چیز کم بود.
❤23