در دوارن کرونا عده ای برای بیان مخالفتشان با ورود برخی واکسن ها از برخی کشورها به رئیس جمهور وقت نامه نوشتند و از تصمیم رهبری حمایت کردند. برخی اگر چه نامه ننوشتند، اما مثلا در صدا و سیما بر خلاف روش علمی و با تمسک‌ جستن به صحبتها و آمار غلط و مبتنی بر شبه علم، در مورد واکسن های mRNA، اطلاعات نادرست دادند. این وقتی بدتر می‌شود که شخص ارائه دهنده این اطلاعات، خودش از جامعه علمی دانشگاهی باشد. جایی که مردم فکر می‌کنند می‌توانند به آن اعتماد داشته باشند.
یکی از این افراد دکتر پیام طبرسی از علوم‌ پزشکی شهید بهشتی بود. این ویدئو را از لینک زیر ببینید.

https://t.me/scientometric/6012

حالا جشنواره علمی رازی، به فردی (دکتر پیام طبرسی) که سعی کرده تا از منع ورود واکسن در کشور حمایت کند جایزه علمی داده است (لینک).

مردم ایران از یکی از پلتفورمهای واکسن کووید با بیشترین تاثیرگذاری محروم شدند. در حالی که با وجود کمبود واکسن در دنیا، چند بار در طول پاندمی می توانستند به این واکسنها دسترسی پیدا کنند. جدای از تاثیرگذاری بیشتر، اینگونه رفتارها باعث دیرتر شروع شدن واکسیناسیون در ایران شد. فاکتوری که در مطالعه خودمان (لینک) نشان دادیم که چقدر در افزایش مرگ و میر نسبت به کشورهایی که زودتر واکسیناسیون را شروع کرده اند، موثر بوده است.

بادمان هست که یکی از دلایلی که کنگره SIU، اعطای جایزه شغلی ممتاز به دکتر ناصر سیم فروش را جهت بررسی بیشتر به تعویق انداخت، امضای نامه معروف به ۲۵۰۰ پزشک بود.

صرف نظر از دستورالعمل‌های چنین انتخاب‌هایی، نمی شود از کسی که مخالف روش علمی عمل کرده و با این مخالفتش باعث آسیب به سلامت مردم و از بین بردن اعتماد به علم شده تقدیر علمی کرد و به او جایزه علمی داد.
اگر قرار است جایزه ای بدهید نام علم را از آن بردارید. باید از نهاد علمی محافظت کرد که ما پناهی جز علم نداریم.

«کرکرۀ دانشگاه پایین است. لطفاً مزاحم نشوید.»

هر وقت در خانه دعوا بالا می‌گرفت، پدربزرگم چراغ‌ها را خاموش می‌کرد و می‌گفت: «وقت خوابه. برید بخوابید. تا فردا همه با هم آشتی می‌کنید.» بعضی «فرداها» واقعاً همین‌طور می‌شد؛ یادمان می‌رفت چرا دیشب قهر بودیم و انگار نه انگار چیزی اتفاق افتاده، می‌رفتیم پیِ زندگی‌مان. اما بعضی «فرداهای دیگر» هیچ‌چیز درست نمی‌شد. صبح، جلوی آینه، جای چنگ را روی صورتمان می‌دیدیم و دعوا از نو شروع می‌شد. درد بعضی زخم‌ها را نمی‌شود خواباند. نمی‌شود خاموش‌شان کرد. چون فقط درد نیستند؛ نشانه‌ی حقی‌اند که ضایع شده و باید پس گرفته شود.

جای بعضی زخم‌ها همواره درد می‌کند. زخم این روزهای ایران از همان زخم‌هاست و دانشجو، یکی از زخم‌خورده‌ترین‌ها. خاموش‌کردن چراغ دانشگاه هیچ دعوایی را فیصله نمی‌دهد؛ فقط اعترافی مضحک است به ناتوانی در دیدن و شنیدن واقعیت اجتماعی. اعترافی به این‌که مسئله را نه حل کرده‌ایم، نه حتی فهمیده‌ایم. صداها خاموش می‌شوند، اما از بین نمی‌روند. فرو خورده می‌شوند؛ گاهی به خشم بدل می‌شوند، گاهی به افسردگی، اما همواره پابرجا می‌مانند. صداهایی که هر از گاهی زبان باز می‌کنند و پاسخ‌شان یکی است: سرکوب. تهدید. بازداشت.

دانشجو صرفاً یک معترض نیست؛ او حامل معناست. حضورش تهدیدکننده است، نه به‌خاطر خشونت، که به‌خاطر پرسشگری. پرسشی که نظم موجود را ناگزیر به توضیح می‌کند. و هر نظمی که مجبور به توضیح شود، ترک برداشته است. تعطیلی دانشگاه، تلاشی است برای گریز از این توضیح؛ تا «چرا»ها بی‌پاسخ بمانند و «چگونه»ها به حاشیه رانده شوند. اما تاریخ نشان داده که پرسش‌های سرکوب‌شده، دیر یا زود، با بهایی سنگین‌تر بازمی‌گردند.

از این منظر، تعطیلی دانشگاه نه نشان اقتدار، که نشانهٔ ضعف است. قدرتی که توان شنیدن ندارد، به خاموشی متوسل می‌شود. قدرتی که نمی‌تواند گفت‌وگو کند، فضا را می‌بندد. اما دانشگاه، حتی در تعطیلی، کارکرد خود را حفظ می‌کند: تولید حافظهٔ جمعی. این روزها ثبت می‌شوند؛ در ذهن دانشجو، در بدن او، در تجربهٔ زیسته‌اش. و این حافظه، روزی به زبان خواهد آمد؛ زبانی که دیگر تنها دانشجویی نیست، بلکه سراسری و اجتماعی است.

تعطیلی شاید کلاس را متوقف کند، اما آموزش را هرگز. امروز، دانشجو بیش از هر زمان دیگری می‌آموزد: می‌آموزد از نسبتِ قدرت و ترس، قانون و اراده، سکوت و خشونت. این آموزش، رسمی نیست، اما عمیق است. دانشگاه را می‌توان تعطیل اعلام کرد، اما نمی‌توان اثرش را پاک کرد. زخمی که آگاه است، دیرتر التیام می‌یابد؛ و جامعه‌ای که این زخم را نبیند، محکوم به تکرار آن است.

@anjomane_pezeshki

‏آقای رئیس‌جمهور،
‏سازمان بین‌المللی حقوق بشر پزشکان تأکید دارد که استفاده از سلاح‌های ساچمه‌ای در کنترل اعتراضات خیابانی ممنوع و غیرقانونی است.
‏با توجه به سوگند پزشکی که یاد کرده اید از شما انتظار می‌رود هرچه سریع‌تر با این تخلف آشکار مقابله کنید.

پست دکتر سلامتی، هیئت علمی علوم پزشکی تهران در ایکس: لینک

@Scientometric

در جریان اعتراضات کنونی در ایران، ویدئوها و تصاویری دردناک از یورش نیروهای نظامی به بیمارستانی در ایلام (برای بازداشت معترضان و دستگیری زخمی ها) منتشر شده است.

«بر اساس ویدئوهای منتشر شده، ظاهرا نیرو‌های امنیتی در جریان تعقیب معترضان با شلیک گاز اشک‌آور و تیر هوایی به محوطه بیمارستان وارد شده و با شکستن در‌های ورودی، به اتاق‌ها هجوم می‌برند.» (لینک)

ممنوعیت حمله به مراکز و تاسیسات درمانی در بسیاری از قوانین و معاهدات بین‌المللی در زمان جنگ‌ ذکر شده است. این پست را ببینید (لینک).

در زمان اعتراضات مهسا امینی نیز نمونه‌های مشابهی از این دست را داشتیم. دبیرکل سازمان جهانی بهداشت در پستی در X در آن زمان نوشته بود که: «در مورد افزایش تلفات و جراحات معترضین و سایر شهروندان (غیر نظامی) در ایران بسبار نگران هستم. ضروری است تا دسترسیِ بدون محدودیت به مراقبت‌های بهداشتی برای افراد نیازمند به این مراقبتها فراهم شود.
این مراقبتها شامل استفاده مناسب و‌ صحیح از وسائل نقلیه پزشکی (آمبولانس‌ها)، مراکز درمانی و همچنین توانایی و امکان کمک پرسنل بهداشتی و کادر درمان به (همه) بیماران می‌باشد.» (لینک)

به یاد دارم در آن زمان نظام پزشکی و دکتر علویان نیز پیگیر وضعیت جو امنیتی در بیمارستان‌ها بودند.

در مورد رویداد اخیر، تاکنون واکنشی از سوی نظام پزشکی ندیده‌ام اما روابط عمومی وزارت بهداشت در این مورد بیانیه ای منتشر کرده است (متن کامل بیانیه). بیانیه این طور شروع شده است که

"در روزهای اخیر و هم‌زمان با بروز برخی اعتراضات و ناآرامی‌ها در تعدادی از شهرهای کشور، متأسفانه در مواردی شاهد ورود به مراکز درمانی، آسیب به آمبولانس‌های اورژانس، تخریب تجهیزات درمانی و صدمه‌دیدن تعدادی از کارکنان خدوم نظام سلامت بوده‌ایم؛ رخدادهایی که با اصول انسانی، اخلاقی و حقوق شهروندی در تعارض آشکار است. نظام سلامت کشور و تمامی کارکنان آن، همواره و بدون هیچ تمایزی، متعهد به حفظ جان و سلامت همه شهروندان ایران بوده و هستند؛ بیمارستان‌ها، آمبولانس‌ها و تجهیزات درمانی، فضاهایی امن و دارایی‌هایی عمومی‌اند که به همه مردم تعلق دارند و باید در هر شرایطی از تعرض، تنش و درگیری مصون بمانند."

در ادامه به صورت مستقیم به بیمارستان ایلام اشاره شده است:

"در همین راستا و در پی حادثه رخ‌داده در بیمارستان شهر ایلام، به دستور صریح وزیر محترم بهداشت، موضوع درگیری در این مرکز درمانی به‌صورت جدی و دقیق در دست بررسی قرار گرفته و نتایج آن در چارچوب قانون پیگیری خواهد شد. اطمینان می‌دهیم که صیانت از امنیت مراکز درمانی ، حقوق بیماران و حمایت از کادر درمان، تعهد قطعی وزارت بهداشت است و با هرگونه خدشه به این حریم انسانی برخورد قانونی صورت خواهد گرفت"

اما در انتها فقط شهروندان خطاب قرار گرفته اند و گفته شده است:

" از همه شهروندان آگاه و مسئولیت‌پذیر کشور انتظار می‌رود، همچون گذشته، با درک جایگاه حیاتی نظام سلامت، در هر شرایطی حرمت بیمارستان، آمبولانس و تیم‌های امدادی را حفظ کرده و اجازه ندهند این سرمایه ملی و اجتماعی آسیب ببیند. حفظ امنیت نظام سلامت، حفظ امنیت جان همه ماست."

بیانیه به صورت کلی نوشته شده، ورود نیروی نظامی به آن محکوم نشده و پیش از هر‌گونه بررسی، فقط شهروندان مورد خطاب قرار گرفته‌اند ‌و هیچ صحبتی از نیروی امنیتی و نظامی نشده است.

لازم است کمیته‌ای مستقل و چندجانبه تشکیل شود تا ابعاد (میزان آسیب به بیمارستان، کادر درمان، بیماران، استفاده از گاز اشک آور، مجروحین ‌و کشته شدگان احتمالی…) این فاجعه را بررسی کند، نتایج را به مردم و جامعه‌ی پزشکی گزارش دهد، و برای جلوگیری از تکرار چنین حوادثی تلاش کند.

وظیفه وزارت بهداشت و نظام پزشکی است که پاسخگو باشند. شفافیت و مسئولیت‌پذیری در این موارد هم از منظر حقوق بشر و هم از منظر سلامت عمومی ضروری است. بیمارستان باید همیشه یک فضای امن و بی‌طرف برای درمان بماند. اگر بیماران، همراهان یا کادر درمان احساس ناامنی کنند، اساس نظام سلامت آسیب می‌بیند. حفظ امنیت بیمارستان‌ها، پیش‌شرط ارائه‌ی عادلانه‌ی مراقبت‌های سلامت و یک اصل انسانی است.

@Scientometric

محکومیت تعرض نیروهای نظامی و انتظامی به حریم بیمارستان امام خمینی در ایلام

بیانیه انجمن های اسلامی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی تهران

بیمارستان در سراسر جهان نماد امنیت و پناهگاه جان انسان‌هایی است که در آسیب‌پذیرترین وضعیت ممکن، چاره‌ای جز ماندن در بستر بیماری ندارند. بر اساس اصول حقوق بشر، اخلاق پزشکی و حقوق بین‌الملل، مراکز درمانی همواره «منطقه امن» تلقی می‌شوند؛ به‌گونه‌ای که حتی در شرایط جنگی نیز هرگونه تعرض، مداخله نظامی یا حمله به بیمارستان‌ها، خط قرمزی آشکار و مصداق جنایت جنگی به‌شمار می‌رود. پایبندی به این اصل بنیادین، لازمه حفظ کرامت انسانی و تضمین اعتماد و امنیت عمومی در جامعه است.


انتشار و دست‌به‌دست شدن ویدیویی از یورش نیروهای یگان ویژه به بیمارستان امام خمینی ایلام، حکایت از آن دارد که عده‌ای در این مرز و بوم، پاسداری از حریم شهروندان ـ که وظیفه ذاتی آنان است ـ را به فراموشی سپرده و به‌جای آن، موجب سلب آسایش بیمارانی شده‌اند که در بی‌پناه‌ترین و ناتوان‌ترین شرایط خود به سر می‌برند. یورش نیروهای نظامی به بیمارستان‌ها، حتی در زمان جنگ میان دو کشور نیز، مصداق بارز جنایت علیه بشریت بوده و از هر منظر حقوقی، انسانی و اخلاقی به‌شدت محکوم است.


بیمارستان خانه امن دردمندانی است که نه توانی برای گریز دارند و نه مجالی برای دفاع از خود. این مکان، عرصه خدمت‌رسانی انسان‌های شریفی است که بی‌اعتنا به رنگ، نژاد، عقیده یا گرایش، در هر شرایطی جان خویش را وقف نجات جان دیگران می‌کنند و چه‌بسا در پاسداشت این رسالت مقدس، جان خود را نیز فدای خدمت به مردم و میهن کرده‌اند. بدیهی است چنین حرمت‌شکنی خشونت‌آمیز و تأسف‌بار نسبت به حریم بیمارستان، مصداق آشکار نقض گسترده حقوق بشر و جنایتی تکان‌دهنده است که هرگز نباید به‌سادگی از کنار آن عبور کرد.


ما، دانشجویان علوم پزشکی، ضمن تأکید بر ضرورت تأمین امنیت کامل بیماران و حفظ آرامش فضای درمان در تمامی شرایط، از مسئولان محترم وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی ـ که مسئولیت صیانت از منزلت بیماران و پاسداری از حقوق کادر درمان را بر عهده دارند ـ انتظار داریم با رویکردی مسئولانه و شفاف، توضیحات لازم درباره ابعاد این یورش غیرموجه ارائه داده، با دقت و حساسیتی موشکافانه نسبت به شناسایی عوامل و خاطیان اقدام کرده و برخوردی قاطع، قانونی و درخور شأن نظام سلامت با آمران و مجریان این تعرض صورت گیرد.


بی‌تردید، صیانت از امنیت مراکز درمانی و حفظ حرمت و شأن نظام سلامت، نه‌تنها یک مطالبه صنفی و حرفه‌ای، بلکه ضرورتی اخلاقی، انسانی و ملی است که انتظار می‌رود با جدیت پیگیری شده و از تکرار چنین رخدادهای تلخی جلوگیری به عمل آید.

.
.
.
.
.
انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده پزشکی
انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده داروسازی
انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده دندانپزشکی
انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده پرستاری
انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده پیراپزشکی

بیانیه اعتراضی کادر درمان و کارکنان سلامت در محکومیت نقض حرمت و امنیت بیمارستان‌ها

ما، جمعی از پزشکان، پرستاران، پیراپزشکان و کارکنان نظام سلامت، با ابراز نگرانی عمیق و اعتراض صریح، ورود نیروهای امنیتی به بیمارستان‌ها، استفاده از گاز اشک‌آور در محیط‌های درمانی، و هرگونه اقدام قهری که امنیت بیماران، همراهان و کادر درمان را به مخاطره می‌اندازد، به‌شدت محکوم می‌کنیم ...

لینک متن کامل و امضای کارزار:

https://forms.gle/kTFRCzEvrAcPP49q9
لطفا در گروههای کارکنان سلامت، بازنشر دهید.


🔴 اسامی افرادی که تاکنون این کارزار را امضا کرده اند با لمس اینجا می توانید ببینید. اسامی به طور مرتبط به روزرسانی می شوند.

@Scientometric

اینجا خلاصه‌ای از گزارش روزنامه هم‌میهن از آنچه در بیمارستان ایلام رخ داده است را قرار می‌دهم. چهار تصویر پایین پست را نیز می‌توانید ورق بزنید و ببیند (توئیتر الهه محمدی):

‏
نمایندگان استان ایلام مانند «فریدون همتی» به «هم‌میهن» گفته‌اند:
اعتراضات در ملکشاهی در ابتدا ماهیتی آرام و مسالمت‌آمیز داشته معتقدند به دنبال ورود افرادی که او و دیگر مسئولان، «عوامل آشوبگر» توصیف میکنند، مسیر اعتراضات تغییر کرده و به درگیری‌هایی انجامیده که درنهایت به جانباختن چند نفر از جوانان منطقه منجر شد.



اما بررسی‌های «هم‌میهن» در گفت‌گو با شاهدان عینی آن‌شب:

هیچ‌کدام از معترضان اسلحه گرم یا سرد همراه‌شان نداشته‌اند، به وضعیت زندگی‌شان معترض بوده‌اند و بعد از راهپیمای مسالمت‌آمیزشان، به آنها شلیک شده است. معترضانی که طبق گفته آنها چند نفرشان در همان لحظه تیراندازی، کشته و به‌همراه زخمی‌ها به بیمارستان امام خمینی ایلام منتقل می‌شوند.


بعد از ورود این زخمی‌ها به بیمارستان، نیروهای امنیتی برای اینکه مردم در محوطه بیمارستان تجمع نکنند و برای بردن جنازه‌ها، وارد محوطه بیمارستان شدند که با مقاومت خانواده‌ها روبه‌رو می‌شوند: «مردم وقتی نیروها را دیدند، داد می‌زدند؛ نیروی انتظامی حمایت حمایت. اما آن نیروهایی که من دیدم، نیروهای انتظامی نبودند؛ نیروهای امنیتی بودند. می‌خواستند به‌زور وارد بیمارستان شوند و خانواده‌ها مقاومت می‌کردند که این اتفاق نیفتد اما درنهایت نیروها وارد بیمارستان شدند، چون حراست بیمارستان هم با آنها همکاری کرد.»


به‌محض رسیدن زخمی‌ها به بیمارستان، چهار نفر جان‌شان را از دست دادند: «طبق اطلاعاتی که از پرستاران بیمارستان امام خمینی گرفته‌ام، حدود ۱۱ نفر زخمی بدحال در آنجا بستری بوده‌اند.»

خودش به‌چشم دیده که مامورها یکی از زخمی‌هایی که از مچ پایش به‌دلیل اصابت گلوله خون می‌آمد، بدون اینکه مداوا شود، با خودشان برده‌اند.

«دوستم هم سه گلوله خورد و من او را به بیمارستان رساندم. ماموران بلافاصله وارد محوطه بیمارستان شدند که جنازه‌ها و زخمی‌ها را ببرند، به‌همین‌دلیل بلافاصله او را با بدبختی از بیمارستان خارج کردیم تا دستگیر نشود و به مکانی دیگر بردیم.»


«اما بعداً از نزدیکانی که در بیمارستان بودند، شنیدم که نیروها، عده‌ای از زخمی‌ها را با خودشان برده‌اند و خانواده‌ها نتوانسته‌اند بیشتر مقاومت کنند. من حتی شنیدم که نیروها جلوی پایگاه انتقال خون هم ایستاده بودند تا کسی خون اهدا نکند.»


درحال‌حاضر بیمارستان تحت نظر نیروهای امنیتی است و مشخص نیست دقیقاً چه‌وضعیتی آنجا حاکم است: «خانواده‌های زخمی‌ها تا دیروز در بیمارستان بودند و به‌دلیل اینکه اجازه رفت‌وآمد افراد را به آنجا نمی‌دادند، این خانواده‌ها به بستگان‌شان پیام می‌دادند که به آنها آب و غذا برسانند. درواقع به این دلیل بیمارستان تحت‌نظر است که فیلم یا عکسی منتشر نشود و فضا بیشتر متشنج نشود.» 



حسین کرمانپور، رئیس مرکز روابط عمومی و اطلاع‌رسانی وزارت بهداشت: رئیس دانشگاه علوم پزشکی استان در روزهای اخیر مکلف به پیگیری این موضوع شده است…..خوشبختانه موضوع از وزارت بهداشت هم بالاتر رفت و دستور رئیس‌جمهور هم برای بررسی موضوع صادر شد…..باید بپذیریم که در‌این‌زمینه تفاوتی بین معترض و امنیتی نیست. همه باید بپذیریم محیط‌های درمانی، محلی امن برای درمان بیماری است؛ به‌همین‌دلیل باید حتماً این موضوع بررسی شود که دیگر تکرار نشود. اگر احیاناً خلافی صورت گرفته باشد، باید آن را رفع کنند تا دیگر تکرار نشود.»


گزارش کامل هم میهن: لینک


بیانیه اعتراضی کادر درمان و کارکنان سلامت در محکومیت نقض حرمت و امنیت بیمارستان‌ها: لینک
امضای کارزار مربوطه: لینک

پست ساینتومتریکس از حادثه بیمارستان ایلام (لینک) و بیانیه انجمن‌های اسلامی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی تهران (لینک)


@Scientometric

بیانیه اعتراضی کادر درمان و کارکنان سلامت در محکومیت نقض حرمت و امنیت بیمارستان‌ها

ما، جمعی از پزشکان، پرستاران، پیراپزشکان و کارکنان نظام سلامت، با ابراز نگرانی عمیق و اعتراض صریح، ورود نیروهای امنیتی به بیمارستان‌ها، استفاده از گاز اشک‌آور در محیط‌های درمانی، و هرگونه اقدام قهری که امنیت بیماران، همراهان و کادر درمان را به مخاطره می‌اندازد، به‌شدت محکوم می‌کنیم ...

لینک متن کامل و امضای کارزار:

https://forms.gle/kTFRCzEvrAcPP49q9
لطفا در گروههای کارکنان سلامت، بازنشر دهید.


🔴 اسامی افرادی که تاکنون این کارزار را امضا کرده اند با لمس اینجا می توانید ببینید. اسامی به طور مرتبط به روزرسانی می شوند.

@Scientometric

🖤 چهارشنبه ۱۸ دیماه ۱۳۹۸، ساعت ۶:۱۹ صبح: انهدام هواپیمای پرواز شماره ی ۷۵۲ خطوط هوایی اکراین🖤

ساینتومتریکس ضمن گرامی‌داشت یاد همه ۱۷۶ نفر فوت شده در اثر شلیک موشک و ساقط شدن هواپیما، به مروری کوتاه از برخی گزارشهای خود در آن زمان می‌پردازد:

✅ نیچر در گزارشی به این موضوع پرداخت👇

دانشگاههای کانادا برای محققینی (دانشجویان و اعضای هیئت علمی)که در سانحه‌ی هواپیمایی ایران جان باختند، سوگواری می‌کنند.
ده نفر از جان باختگان مربوط به دانشگاه آلبرتا و ۶ نفر مربوط به دانشگان تورنتو بوده اند. در این مقاله آمده است که ۱۷۶ نفر فوت شده‌اند و‌ حداقل ۶۳ نفر کانادایی بوده‌اند و بنابر گفته های نخست وزیر کانادا، ۱۳۸ نفر مرتبط با کانادا بوده‌اند. در این مقاله‌ی‌ خبری در مورد برخی محققین کانادایی صحبت شده است.

۷۲ ساعت و ۴۸ دقیقه طول کشید تا ایران مسئولیت سرنگونی هواپیما را بپذیرد.

✅ بعد از آن نیچر خبر خود را ویرایش کرد:

با توجه به اعلام مقامات نظامی ایران مبنی بر ساقط شدن غیر عمدی هواپیما با موشک (درحالی که دولت ایران ابتدا آن را تکذیب کرده بود) نیچر این خبر خود را ویرایش و به‌روز رسانی کرد.

The Iranian government at first denied such reports. But on 11 January, the country's military announced that it had unintentionally shot down the plane. "The Islamic Republic of Iran deeply regrets this disastrous mistake," Iranian president Hassan Rouhani said on Twitter. "Investigations continue to identify & prosecute this great tragedy & unforgivable mistake.

✅ اینجا من اطلاعاتی در مورد برخی مسافران این پرواز را گذاشته بودم:

در این پرواز،

۲۵ دانشجو و فارغ التحصیل مقطع کارشناسی ارشد

۲۸ دانشجو و فارغ التحصیل مقطع Ph.D

۱۶ فارغ التحصیل دانشگاه صنعتی شریف (توئیت دکتر زارچی)

(ایمان آقابالی،
‏منصور اثنی‌عشری،
‏مهدی اسحاقیان،
‏امیر اشرفی،
‏محمد الیاسی،
‏محمدامین بیروتی،
‏حمیدرضا ستاره‌کوکب،
‏فائزه فلسفی،
‏میلاد قاسمی،
‏مریم ملک،
‏الناز نبیی،
‏غزل نوریان،
‏زهرا حسنی‌سعدی و محمد صالحه،
‏پونه گرجی و آرش پورضرابی )

۲ مدال آور المپیاد

۳ استاد و‌ مدرس دانشگاه
(مژگان دانشمند ، پدارم موسوی، رزگار رحیمی)

۱ دامپزشک‌

۳ دندانپزشک
(پریسا اقبالیان، شریفه فقیهی، فرهاد نیکنام)

۷ پزشک و دانشجوی‌‌ رشته ی پزشکی‌
(نداصدیقی، محمد امین جبلی، محمد اسدی، فیروزه مدنی، شکوفه چو‌پان نژاد، ناصر پورشبان، امیر حسین قاسمی (طبق گفته ی همراهان ))
جان خود را از دست دادند.
۶ فارغ التحصیل دانشگاه صنعتی امیر کبیر و یک دانش آموخته‌ی دانشگاه علامه طباطبایی هم در این پرواز بودند.

✅ اینجا هم آخرین مقاله خانم دکتر فروغ خادم را گذاشته بودم که بعد از مرگشان منتشر شد

@Scientometric

اواخر شهریور امسال، مقاله‌ای کوتاه در مجله لنست درباره پیامدهای جنگ بر سلامت مردم ایران و منطقه منتشر شد

دکتر مازیار مرادی لاکه، استاد دانشگاه علوم پزشکی ایران، به همراه چند محقق ایرانی دیگر از دانشگاه‌های انگلستان (دکتر رضا مجدزاده)، آلمان (دکتر محمدرضا فرزانگان) و آمریکا (دکتر محسن نقوی)، در یک مقاله کارسپاندنس در مجله‌ی لنست با عنوان «Iran and beyond: perilous threats to population health» به بررسی تأثیرات جنگ بر ایران و منطقه مدیترانه شرقی (EMRO) از منظر بهداشت و سلامت پرداخته‌اند (فایل پی دی اف مقاله).

مقاله با اشاره‌ به شروع جنگ بین ایران و اسرائیل آغاز می‌شود (حمله نظامی اسرائیل به ایران و حمله تلافی‌جویانه ایران، حمله آمریکا به سایت‌های کلیدی مرتبط با برنامه هسته‌ای ایران، تنها چند روز پس از اعلام یک بازه دو هفته‌ای برای دیپلماسی و سپس حمله تلافی‌جویانه بعدی ایران به یک پایگاه نظامی آمریکا در منطقه و در نهایت آتش‌بس ناپایدار با میانجی‌گری قطر و رئیس‌جمهور آمریکا) و این طور عنوان می شود که دلایل اصلی و علل سیاسی پشت این تحولات مرتبط با این مقاله نیست و هدف مقاله بررسی پیامدهای بحران فعلی از منظر سلامت است.

نویسندگان سپس شواهد مربوط به افزایش بار بیماری‌ها پس از مداخلات نظامی در سه کشور منطقه را بیان می‌کنند:

عراق، بعد از حمله آمریکا در ۲۰۰۳

سوریه، در جریان درگیری طولانی پس از ناآرامی‌های ۲۰۱۱

لیبی، پس از مداخله بین‌المللی و سقوط قذافی در ۲۰۱۱

همه این موارد نشان‌دهنده افزایش شدید بار بیماری‌ها و آسیب‌ها نسبت به قبل از مداخلات هستند که فقط محدود به اثرات مستقیم جنگ نیست و پیامدهای گسترده‌تر جنگ بر اقتصاد، زیرساخت‌های نظام سلامت، اشتغال و ارائه خدمات را نیز منعکس می‌کند. چنین بحران‌هایی اثرات طولانی‌مدتی بر سلامت جمعیت دارند و حتی پس از اینکه کشورها روند رو به تثبیت را در پیش می‌گیرند، اغلب از مسیرهای بهبود سلامت که قبلاً پیش‌بینی می‌شده است، عقب می‌مانند.

در ادامه، وضعیت ایران از ابعاد اقتصادی و سلامت بررسی می‌شود: «برای بیش از چهار دهه، ایران شاهد یک انقلاب، یک جنگ هشت‌ساله و تحریم‌های گسترده چندجانبه و یک‌جانبه بوده است. این عوامل، همراه با ناکارآمدی‌های نهادی که در شاخص‌های بانک جهانی منعکس شده‌اند، تاثیر ویرانگری بر اقتصاد و توسعه کشور داشته‌اند.»

در مورد طرح‌های اصلاحی در نظام سلامت نیز صحبت می‌شود، مانند معرفی بیمه سلامت روستایی در ۲۰۰۴ و اجرای طرح تحول نظام سلامت در ۲۰۱۴. اگرچه مطابق بامطالعات بار بیماری‌ها، این دو طرح تغییر قابل‌توجهی بر شاخص‌های سلامت جمعیت ایران نداشته‌اند، تحریم‌ها با افزایش مرگ و میر ناشی از بیماری‌های غیرواگیر مرتبط بوده‌اند.
محققین ایران را با جمعیتی بیش از جمعیت کل عراق، لیبی و سوریه و جامعه‌ای متنوع و غنی از نظر فرهنگی، حالا با وجود تهدید قریب‌الوقوع جنگ، با خطر بی‌سابقه‌ای برای سلامت مواجه می‌دانند. آنها وقوع درگیری‌ و چنگ داخلی در ایران را تهدیدی جدی برای سلامت نه تنها مردم ایران، بلکه کل منطقه می‌دانند.

ایران همچنین میزبان میلیون‌ها مهاجر افغان (قانونی یا غیرقانونی) است که تحت تاثیذ حملات نظامی اخیر قرار گرفته‌اند. به‌عنوان یکی از اولین تحولات پس از جنگ دوازده روزه، تعداد قابل توجهی از مهاجران افغان در ایران اکنون یا تحت فشار یا به انتخاب خود در حال ترک کشور هستند. این روند ناشی از ترکیبی از ناامنی، تشدید اخراج‌های اجباری و بدتر شدن شرایط اقتصادی در ایران است. این تحولات وضعیت شکننده انسانی افغانستان، به‌ویژه برای زنان و کودکان را هم بدتر کرده است.

به عقیده دکتر مرادی و همکارانش در این مقاله، چه برای منطقه و چه برای جهان، عواقب و پیامدهای بالقوه برای امنیت، ثبات اقتصادی و همبستگی اجتماعی، عمیق و غیرقابل پیش‌بینی هستند. گرچه اقدامات دیپلماتیک اخیر ممکن است راهی برای کاهش تنش‌ها ارائه دهند، اما وضعیت کلی همچنان شکننده است و تضمین سلامت، عزت و رفاه جمعیت ایران نیازمند نه ‌تنها پایان خشونت، بلکه سرمایه‌گذاری پایدار در راه‌ حل‌های صلح‌آمیز و تقویت تاب‌آوری در برابر درگیری‌های آینده است.

@Scientometric

«ورود واکسن آمریکایی و انگلیسی به کشور ممنوع است. این را من به مسئولین هم گفته‌ام و الان هم به طور عمومی می‌گویم.»

نوزدهم دی ماه ۱۳۹۹، رهبر ایران در یک سخنرانی، به یکی از بزرگترین دستاوردهای علمی دنیا در ۲۰۲۰ ابراز بی اعتمادی کردند (لینک)

رهبر ایران در آن زمان برای این دستور خود سه استدلال عمده عنوان کردند (وضعیت آن زمان کووید در آمریکا، آزمایش واکسن روی دیگر ملت‌ها و ماجرای خون‌های آلوده) که نادرست بود و قبلا مفصلا بررسی شده است (لینک)

در اولین اقدام تحت تاثیر این سخنرانی، ورود ۱۵۰ هزار دز فایزر به ایران کنسل شد که می‌توانست در شرایط کمیود واکسن در دنیا و نبود واکسن در ایران، در اختیار گروههای پرخطر از جمله کادر درمان قرار بگیرد و نجات بخش جان‌ها باشد.

وزیر وقت بهداشت، دکتر نمکی، از صحبتهای رهبری دفاع کردند.

افراد زیادی شامل دکتر عین اللهی که بعدا در دولت ۱۳ وزیر بهداشت شدند، (نامه معروف به نامه ۲۵۰۰ پزشک) به رئیس جمهوری نامه نوشتند و در این نامه آنها پا را فراتر از صحبت رهبری گذاشته و فقط به انگلستان و آمریکا و فرانسه اکتفا نکردند و گفتند که " مراقبت بفرمایید که واکسن های تولیدی این کشورها و هر گونه واکسن تولید شده از سوی مراکز غیرقابل اعتماد، به واسطه گری کشور ثالث نیز وارد کشور نشده و برخی واکسن‌های مربوط به ساز و کار کوواکس نیز که ماهیت مورد شبهه و مشکوک به ارتباط با جریانات کاملا مسئله دار بین‌المللی دارد، خریداری نشود.".
برخی هم مثل دکتر پیام طبرسی از اعضای کمیته علمی در تلویزیون گفتند که تصمیم رهبری درست بوده و در مورد فناوری mRNA تردید ایجاد کردند.

اگر گفته شود که ما آن زمان اطلاعات الان را نداشتیم، نامه را نخوانده امضا کردیم، متخصص ژنتیک، واکسن، داروساز‌و‌… نبودیم و …، باید گفت که شما به عنوان چشم پزشک، رادیولوژیست و جراح عروق و … لازم نبود که در مورد فناوری mRNA و واکسن به ابن شکل نظر دهید.کافی بود تذکر دهید تا فقط مسیر علمی دنبال شود. در واقع مشکل این نبود که از واکسن و mRNA و… خبر نداشتند، بلکه مشکل اینجا بود که بر خلاف آموخته ها و تعهدشان برای نجات جان انسان‌ها، از مسیر علمی پیروری نکردند.

در این مدت صدا و سیما مدام علیه واکسنmRNA گزارش تهیه می کرد. در نامه دکتر علویان رئیس وقت نظام پزشکی تهران به رئیس صدا و سیما (مرداد ۱۴۰۰) آمده بود که
«در تاریخ ۲۰ دی ماه ۹۹ خبرنگار نامبرده (آمنه سادات ذبیح پور) شجاعت مقام رهبری را در ممنوعیت ورود واکسن‌های آمریکایی و انگلیسی ستود درحالی‌که در برنامه مورخه ۲۷ مرداد ۱۴۰۰ موضوع ممنوعیت واردات واکسن خارجی را از جانب مقام رهبری یک دروغ آشکار خواند»

دقت داریم که این سخنان رهبری زمانی انجام شد که واکسن فایزر، تا آن زمان در آمریکا، انگلستان، اتحادیه اروپا و ۲۱ کشور دیگر تایید (اضطراری)شده بود (چندین رگولاتور معتبر دنیا). روند تایید آن توسط سازمان غذا و داروی آمریکا کاملا شفاف بود. بیش از شش میلیون دز از آن به همراه مودرنا تا آن زمان فقط در آمریکا تزریق شده بود. فایزر تنها واکسنی بود که آن زمان سازمان بهداشت جهانی آن را تایید کرده بود.

به نظر من یکی از مهمترین مثالهای دخالت سیاست در علم که به صورت بارز منجر به بی اعتمادی به علم و بازی با سلامت و جان مردم شد، تصمیم عدم ورود واکسن از کشورهای خاص به ایران بود و این بی اعتمادیِ به علم و ضرر و زیان فعلی و آتی آن، صرف نظر از میزان واکسنی است که می‌توانست از این راه وارد شود. ما این موضوع را در مقاله BMJ Opinion هم متذکر شدیم.

مطالعات از کشورهای مختلف، همسو با هم نشان دادند که واکسنهای mRNA، در مقایسه با دیگر پلتفورمها و از جمله ویروس غیر فعال، تاثیرگذاری بیشتری در برابر واریانتهای مختلف و همین طور انتقال ویروس دارند و از طرفی کمتر از دیگر پلتفورم‌ها تحت تاثیر گذشت زمان (waning immunity) قرار می‌گیرند. برتری واکسنهای mRNA توسط انجمن‌های علمی ویروس‌شناسی و ایمونولوژی در داخل کشور هم عنوان شد. محققین چینی نیز در یک مقاله متاآنالیز در BMJ برتری این واکسنها را هم به عنوان واکسیناسیون اولیه و هم برای دز بوستر نشان دادند.

ایران به دلایل متعددی که برخی از آنها به راحتی می‌توانست حل شود و اصلا اتفاق هم نیفتد، واکسیناسیون را دیرتر شروع و با سرعت کندتر ادامه داد. ایران همچنین از واکسنهای با تاثیرگذاری بیشتر‌ استفاده نکرد.

ما در پروژه ای نشان دادیم که در مقایسه با تعداد مرگ در دو سال اول پاندمی در ایران، اگر ایران واکسیناسیون کووید-۱۹ خود را طبق مدل ترکیه انجام می‌داد (از نظر شروع و سرعت پیش‌برد)، این احتمالا می‌توانست‌، ۵۰ هزار مورد مرگ بیشتری ناشی از کووید-۱۹ را پیشگیری کند. (فاصله اطمینان ۹۵٪ بین ۳۸۱۰۰ تا ۵۳۵۰۰)

متاسفانه هم‌اکنون نیز مردم ایران از وجود واکسن‌های چند ظرفیتی mRNA محروم هستند.

@Scientometric