#نقل_قول
ولتر (فرانسوا ماری آروئه)، نویسنده، فیلسوف و متفکر برجسته عصر روشنگری فرانسه بود که در سال ۱۶۹۴ در پاریس به دنیا آمد. او یکی از تأثیرگذارترین چهرههای فکری قرن هجدهم اروپا به شمار میرود و آثارش در زمینههای فلسفه، ادبیات، تاریخ و نمایشنامهنویسی گسترهی وسیعی را دربرمیگیرد.
ولتر با شجاعتی کمنظیر، نهاد کلیسای کاتولیک و قدرت روحانیت را بهشدت نقد میکرد و آن را عامل خرافهپرستی، تعصب و سرکوب آزادی اندیشه میدانست.
شعار معروف او «این رذیله را نابود کنید» (Écrasez l’infâme) اشارهای صریح به مخالفتش با تعصب مذهبی و سوءاستفاده نهادهای دینی از قدرت بود. او همچنین از آزادی بیان، تساهل مذهبی و جدایی دین از حکومت دفاع میکرد و در دفاع از قربانیان بیعدالتی مذهبی، مانند پرونده ژان کالاس (پروتستان بیگناهی که در ۱۷۶۲ اعدام شد)، فعالانه وارد میدان شد.
اثر معروف او «کاندید» نیز با طنزی گزنده به نقد خوشبینی فلسفی و ریاکاری مذهبی میپردازد. ولتر در سال ۱۷۷۸ درگذشت، اما میراث فکریاش در شکلگیری اندیشههای سکولار و حقوق بشر مدرن نقشی ماندگار داشت.
#ولتر
┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates
ولتر (فرانسوا ماری آروئه)، نویسنده، فیلسوف و متفکر برجسته عصر روشنگری فرانسه بود که در سال ۱۶۹۴ در پاریس به دنیا آمد. او یکی از تأثیرگذارترین چهرههای فکری قرن هجدهم اروپا به شمار میرود و آثارش در زمینههای فلسفه، ادبیات، تاریخ و نمایشنامهنویسی گسترهی وسیعی را دربرمیگیرد.
ولتر با شجاعتی کمنظیر، نهاد کلیسای کاتولیک و قدرت روحانیت را بهشدت نقد میکرد و آن را عامل خرافهپرستی، تعصب و سرکوب آزادی اندیشه میدانست.
شعار معروف او «این رذیله را نابود کنید» (Écrasez l’infâme) اشارهای صریح به مخالفتش با تعصب مذهبی و سوءاستفاده نهادهای دینی از قدرت بود. او همچنین از آزادی بیان، تساهل مذهبی و جدایی دین از حکومت دفاع میکرد و در دفاع از قربانیان بیعدالتی مذهبی، مانند پرونده ژان کالاس (پروتستان بیگناهی که در ۱۷۶۲ اعدام شد)، فعالانه وارد میدان شد.
اثر معروف او «کاندید» نیز با طنزی گزنده به نقد خوشبینی فلسفی و ریاکاری مذهبی میپردازد. ولتر در سال ۱۷۷۸ درگذشت، اما میراث فکریاش در شکلگیری اندیشههای سکولار و حقوق بشر مدرن نقشی ماندگار داشت.
#ولتر
┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates
🦖 دایناسوری چهاربال که احتمالاً پرندگان نخستین را شکار میکرد!
در شمالغرب چین، در سازند شیائوگو، بیش از ۱۰۰ فسیل از پرندگان اولیهٔ دورهٔ کرتاسه پیدا شده است. در میان این فسیلها، مجموعههایی از استخوانهای خردشدهٔ پرندگان نیز دیده میشود؛ بقایایی که از نظر شکل، شباهتهایی با بقایای شکارشده و بازگرداندهشده توسط برخی پرندگان شکاری امروزی دارند.
اکنون پژوهشگران یک قطعهٔ فسیلی مرموز را شناسایی کردهاند که ممکن است سرنخ مهمی دربارهٔ عامل این شکارها باشد.
این فسیل متعلق به گونهای تازهشناساییشده به نام Jian changmaensis است؛ یک دایناسور گوشتخوار از خانوادهٔ Dromaeosauridae و زیرخانوادهٔ Microraptorinae که حدود ۱۲۰ میلیون سال پیش زندگی میکرده است. این جانور از خویشاوندان نزدیک Microraptor و از نخستین دایناسورهای غیرپرندهای است که در این منطقه شناسایی شدهاند.
فسیل کشفشده فقط شامل کمربند شانهای و بخشهایی از اندام جلویی است؛ بنابراین بسیاری از ویژگیهای ظاهری آن مستقیماً حفظ نشدهاند. پژوهشگران با مقایسهٔ آن با میکروراپتورینهای نزدیک، احتمال میدهند که Jian نیز مانند آنها پرهای بلندی روی اندامهای جلویی و عقبی داشته و ساختاری شبیه «چهار بال» ایجاد میکرده است.
به نظر میرسد این دایناسور برای پرواز فعال و طولانیمدت مانند پرندگان امروزی سازگاری نداشته، اما احتمالاً میتوانسته از ارتفاعی به ارتفاع دیگر سر بخورد؛ چیزی شبیه شیوهٔ حرکت سنجابهای پرنده.
پژوهشگران همچنین پیشنهاد کردهاند که Jian changmaensis ممکن است یکی از شکارچیان پرندگان موجود در این اکوسیستم بوده باشد و حتی احتمال دادهاند که در ایجاد برخی از مجموعههای استخوانهای خردشدهٔ پرندگان نقش داشته باشد.
اما این بخش هنوز فرضیه است و مستقیماً اثبات نشده است؛ زیرا فسیلی از خودِ Jian در حال شکار پرنده یا همراه با بقایای یک شکار مشخص پیدا نشده است.
این کشف در هر صورت تصویری جالب از اکوسیستمهای حدود ۱۲۰ میلیون سال پیش ارائه میدهد؛ زمانی که پرندگان اولیه در کنار دایناسورهای پردار و شکارچیانی مانند میکروراپتورینها زندگی میکردند.
✍:علی روستایی
https://www.sci.news/paleontology/jian-changmaensis-14819.html?utm_source=chatgpt.com
┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates
در شمالغرب چین، در سازند شیائوگو، بیش از ۱۰۰ فسیل از پرندگان اولیهٔ دورهٔ کرتاسه پیدا شده است. در میان این فسیلها، مجموعههایی از استخوانهای خردشدهٔ پرندگان نیز دیده میشود؛ بقایایی که از نظر شکل، شباهتهایی با بقایای شکارشده و بازگرداندهشده توسط برخی پرندگان شکاری امروزی دارند.
اکنون پژوهشگران یک قطعهٔ فسیلی مرموز را شناسایی کردهاند که ممکن است سرنخ مهمی دربارهٔ عامل این شکارها باشد.
این فسیل متعلق به گونهای تازهشناساییشده به نام Jian changmaensis است؛ یک دایناسور گوشتخوار از خانوادهٔ Dromaeosauridae و زیرخانوادهٔ Microraptorinae که حدود ۱۲۰ میلیون سال پیش زندگی میکرده است. این جانور از خویشاوندان نزدیک Microraptor و از نخستین دایناسورهای غیرپرندهای است که در این منطقه شناسایی شدهاند.
فسیل کشفشده فقط شامل کمربند شانهای و بخشهایی از اندام جلویی است؛ بنابراین بسیاری از ویژگیهای ظاهری آن مستقیماً حفظ نشدهاند. پژوهشگران با مقایسهٔ آن با میکروراپتورینهای نزدیک، احتمال میدهند که Jian نیز مانند آنها پرهای بلندی روی اندامهای جلویی و عقبی داشته و ساختاری شبیه «چهار بال» ایجاد میکرده است.
به نظر میرسد این دایناسور برای پرواز فعال و طولانیمدت مانند پرندگان امروزی سازگاری نداشته، اما احتمالاً میتوانسته از ارتفاعی به ارتفاع دیگر سر بخورد؛ چیزی شبیه شیوهٔ حرکت سنجابهای پرنده.
پژوهشگران همچنین پیشنهاد کردهاند که Jian changmaensis ممکن است یکی از شکارچیان پرندگان موجود در این اکوسیستم بوده باشد و حتی احتمال دادهاند که در ایجاد برخی از مجموعههای استخوانهای خردشدهٔ پرندگان نقش داشته باشد.
اما این بخش هنوز فرضیه است و مستقیماً اثبات نشده است؛ زیرا فسیلی از خودِ Jian در حال شکار پرنده یا همراه با بقایای یک شکار مشخص پیدا نشده است.
این کشف در هر صورت تصویری جالب از اکوسیستمهای حدود ۱۲۰ میلیون سال پیش ارائه میدهد؛ زمانی که پرندگان اولیه در کنار دایناسورهای پردار و شکارچیانی مانند میکروراپتورینها زندگی میکردند.
✍:علی روستایی
https://www.sci.news/paleontology/jian-changmaensis-14819.html?utm_source=chatgpt.com
┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates
Sci.News
New Microraptorine Dinosaur Discovered in China
Jian changmaensis is the first non-avian dinosaur found at a paleontological site that has yielded more than 100 specimens of Early Cretaceous birds.
🧬 آیا «اطلاعات» یکی از کلیدهای فهم حیات است؟
یکی از پرسشهای بنیادی زیستشناسی این است که چگونه موجودات زنده میتوانند در میان تغییرات دائمی محیط، ساختار و سازمانیافتگی خود را حفظ کنند، رشد کنند، آسیبهایشان را ترمیم کنند و خود را با شرایط جدید سازگار سازند.
یکی از دیدگاههای مهم در زیستشناسی و فیزیکِ حیات این است که پردازش اطلاعات نقش اساسی در این تواناییها دارد.
سلولهای زنده دائماً از محیط و وضعیت درونی خود اطلاعات دریافت میکنند: غلظت مواد غذایی، وجود مواد سمی، دما، pH، مولکولهای پیامرسان و تغییرات دیگر.
سپس شبکههای پیچیدهٔ مولکولی این سیگنالها را پردازش میکنند و بر اساس آنها فعالیت سلول را تغییر میدهند؛ برای مثال، متابولیسم را تنظیم میکنند، حرکت میکنند، به استرس پاسخ میدهند یا فرایندهای ترمیمی را فعال میکنند.
از این دیدگاه، حیات فقط مجموعهای از واکنشهای شیمیایی نیست؛ بلکه سیستمی است که انرژی دریافت میکند، اطلاعات را ذخیره و پردازش میکند و بر اساس آن واکنش نشان میدهد.
البته این به معنای آن نیست که «اطلاعات» جای قوانین فیزیک و شیمی را میگیرد. برعکس، پردازش اطلاعات خود در بستر همان قوانین فیزیکی و شیمیایی انجام میشود. پژوهشهای مختلف نیز نشان میدهند که اطلاعاتپردازی را میتوان در سطوح مختلف حیات، از شبکههای مولکولی و سلولی تا دستگاه عصبی، بررسی کرد.
این نگاه میتواند در پرسشهایی مانند منشأ حیات، سازوکار سازگاری و طراحی سلولهای مصنوعی مفید باشد؛ هرچند هنوز نمیتوان گفت که یک «اصل اطلاعاتی» بهتنهایی تفاوت میان حیات و مادهٔ غیرزنده را توضیح داده است.
در واقع، یکی از پرسشهای بزرگ علم همچنان باقی است:
چگونه مجموعهای از ماده، انرژی و اطلاعات میتواند به سیستمی تبدیل شود که خود را حفظ، تنظیم و تکثیر میکند؟
✍:علی روستایی
https://www.science.org/doi/10.1126/sciadv.aec9325?utm_source=chatgpt.com
یکی از پرسشهای بنیادی زیستشناسی این است که چگونه موجودات زنده میتوانند در میان تغییرات دائمی محیط، ساختار و سازمانیافتگی خود را حفظ کنند، رشد کنند، آسیبهایشان را ترمیم کنند و خود را با شرایط جدید سازگار سازند.
یکی از دیدگاههای مهم در زیستشناسی و فیزیکِ حیات این است که پردازش اطلاعات نقش اساسی در این تواناییها دارد.
سلولهای زنده دائماً از محیط و وضعیت درونی خود اطلاعات دریافت میکنند: غلظت مواد غذایی، وجود مواد سمی، دما، pH، مولکولهای پیامرسان و تغییرات دیگر.
سپس شبکههای پیچیدهٔ مولکولی این سیگنالها را پردازش میکنند و بر اساس آنها فعالیت سلول را تغییر میدهند؛ برای مثال، متابولیسم را تنظیم میکنند، حرکت میکنند، به استرس پاسخ میدهند یا فرایندهای ترمیمی را فعال میکنند.
از این دیدگاه، حیات فقط مجموعهای از واکنشهای شیمیایی نیست؛ بلکه سیستمی است که انرژی دریافت میکند، اطلاعات را ذخیره و پردازش میکند و بر اساس آن واکنش نشان میدهد.
البته این به معنای آن نیست که «اطلاعات» جای قوانین فیزیک و شیمی را میگیرد. برعکس، پردازش اطلاعات خود در بستر همان قوانین فیزیکی و شیمیایی انجام میشود. پژوهشهای مختلف نیز نشان میدهند که اطلاعاتپردازی را میتوان در سطوح مختلف حیات، از شبکههای مولکولی و سلولی تا دستگاه عصبی، بررسی کرد.
این نگاه میتواند در پرسشهایی مانند منشأ حیات، سازوکار سازگاری و طراحی سلولهای مصنوعی مفید باشد؛ هرچند هنوز نمیتوان گفت که یک «اصل اطلاعاتی» بهتنهایی تفاوت میان حیات و مادهٔ غیرزنده را توضیح داده است.
در واقع، یکی از پرسشهای بزرگ علم همچنان باقی است:
چگونه مجموعهای از ماده، انرژی و اطلاعات میتواند به سیستمی تبدیل شود که خود را حفظ، تنظیم و تکثیر میکند؟
✍:علی روستایی
https://www.science.org/doi/10.1126/sciadv.aec9325?utm_source=chatgpt.com
Science Advances
Dynamic breaking of mirror symmetry in spin-dependent electron transport through chiral media causes enantiomeric excesses
Spin-dependent electron transport through chiral system is enantiospecific and may provide explanation for homochirality in life.
ادامه...
پژوهشگران یک سامانهٔ «تخم مصنوعی» ساختهاند که به جنین پرندگان اجازه میدهد خارج از تخم طبیعی رشد کند؛ فناوریای که میتواند در آینده برای پژوهشهای جنینی، حفاظت از برخی گونههای نادر و حتی پروژههای بازگردانی پرندگان منقرضشده کاربرد داشته باشد.
برخلاف پستانداران، جنین پرندگان درون تخم رشد میکند و همین موضوع ایجاد نسخههای مهندسیشده یا بازسازیشده از پرندگان را با چالش بزرگی روبهرو میکند. یکی از مشکلات اصلی این است که جنین برای رشد به محیطی نیاز دارد که هم تبادل مناسب اکسیژن و دیاکسیدکربن را امکانپذیر کند و هم رطوبت، دما و شرایط فیزیکی مناسب را حفظ کند.
شرکت زیستفناوری Colossal Biosciences یک سامانهٔ مصنوعی طراحی کرده که شامل ساختاری مشبک و ساختهشده با چاپ سهبعدی، بههمراه یک غشای سیلیکونی نیمهتراواست. این ساختار تلاش میکند برخی از عملکردهای مهم پوستهٔ تخم طبیعی، از جمله تبادل گازها و حفظ محیط مناسب برای رشد جنین، را شبیهسازی کند.
در آزمایشهای این شرکت، جنینهای مرغ در این سامانه رشد کردند و ۲۶ جوجهٔ سالم از آن بیرون آمدند؛ دستاوردی که نشان میدهد میتوان رشد کامل جنین پرنده را بدون پوستهٔ طبیعی امکانپذیر کرد.
اهمیت این فناوری فقط به مرغها محدود نمیشود. پژوهشگران امیدوارند در آینده بتوانند سامانههایی با اندازههای متفاوت بسازند تا برای گونههایی که تخمهای بسیار بزرگ یا ویژگیهای تولیدمثلی متفاوتی دارند نیز مورد استفاده قرار گیرد.
این موضوع بهویژه برای پروژههای مرتبط با پرندگان منقرضشده اهمیت دارد. برای مثال، تخمهای موآی غولپیکر بسیار بزرگتر از تخم پرندگان امروزی بودهاند و هیچ پرندهٔ زندهای نمیتواند بهعنوان مادر جانشین، جنین چنین تخمی را در تخم طبیعی خود پرورش دهد.
بااینحال، نباید این دستاورد را به معنای «بازگرداندن دودو یا موآ» دانست. هنوز هیچ پرندهٔ منقرضشدهای با این فناوری ایجاد نشده است و موانع ژنتیکی، زیستی و تولیدمثلی بسیار دیگری نیز وجود دارند.
بنابراین، دستاورد فعلی را بهتر است اثبات یک فناوری جدید برای رشد خارج از تخم طبیعی بدانیم؛ فناوریای که ممکن است در آینده به پژوهشهای رشد جنینی، حفاظت از گونههای در معرض خطر و شاید پروژههای بازگردانی برخی پرندگان منقرضشده کمک کند.
✍:علی روستایی
#تکامل #فرگشت #تخم_مرغ
┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates
پژوهشگران یک سامانهٔ «تخم مصنوعی» ساختهاند که به جنین پرندگان اجازه میدهد خارج از تخم طبیعی رشد کند؛ فناوریای که میتواند در آینده برای پژوهشهای جنینی، حفاظت از برخی گونههای نادر و حتی پروژههای بازگردانی پرندگان منقرضشده کاربرد داشته باشد.
برخلاف پستانداران، جنین پرندگان درون تخم رشد میکند و همین موضوع ایجاد نسخههای مهندسیشده یا بازسازیشده از پرندگان را با چالش بزرگی روبهرو میکند. یکی از مشکلات اصلی این است که جنین برای رشد به محیطی نیاز دارد که هم تبادل مناسب اکسیژن و دیاکسیدکربن را امکانپذیر کند و هم رطوبت، دما و شرایط فیزیکی مناسب را حفظ کند.
شرکت زیستفناوری Colossal Biosciences یک سامانهٔ مصنوعی طراحی کرده که شامل ساختاری مشبک و ساختهشده با چاپ سهبعدی، بههمراه یک غشای سیلیکونی نیمهتراواست. این ساختار تلاش میکند برخی از عملکردهای مهم پوستهٔ تخم طبیعی، از جمله تبادل گازها و حفظ محیط مناسب برای رشد جنین، را شبیهسازی کند.
در آزمایشهای این شرکت، جنینهای مرغ در این سامانه رشد کردند و ۲۶ جوجهٔ سالم از آن بیرون آمدند؛ دستاوردی که نشان میدهد میتوان رشد کامل جنین پرنده را بدون پوستهٔ طبیعی امکانپذیر کرد.
اهمیت این فناوری فقط به مرغها محدود نمیشود. پژوهشگران امیدوارند در آینده بتوانند سامانههایی با اندازههای متفاوت بسازند تا برای گونههایی که تخمهای بسیار بزرگ یا ویژگیهای تولیدمثلی متفاوتی دارند نیز مورد استفاده قرار گیرد.
این موضوع بهویژه برای پروژههای مرتبط با پرندگان منقرضشده اهمیت دارد. برای مثال، تخمهای موآی غولپیکر بسیار بزرگتر از تخم پرندگان امروزی بودهاند و هیچ پرندهٔ زندهای نمیتواند بهعنوان مادر جانشین، جنین چنین تخمی را در تخم طبیعی خود پرورش دهد.
بااینحال، نباید این دستاورد را به معنای «بازگرداندن دودو یا موآ» دانست. هنوز هیچ پرندهٔ منقرضشدهای با این فناوری ایجاد نشده است و موانع ژنتیکی، زیستی و تولیدمثلی بسیار دیگری نیز وجود دارند.
بنابراین، دستاورد فعلی را بهتر است اثبات یک فناوری جدید برای رشد خارج از تخم طبیعی بدانیم؛ فناوریای که ممکن است در آینده به پژوهشهای رشد جنینی، حفاظت از گونههای در معرض خطر و شاید پروژههای بازگردانی برخی پرندگان منقرضشده کمک کند.
✍:علی روستایی
#تکامل #فرگشت #تخم_مرغ
┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates
ادامه....
مریخ جوی بسیار رقیق، محیطی فوقالعاده خشک و دماهایی بسیار پایین دارد. فشار جو این سیاره کمتر از یک درصد فشار جو زمین است و سطح آن بهشدت خشککننده است. چنین شرایطی میتواند فرایندهای زیستی و میکروبیِ تجزیه را بهشدت محدود کند.
اگر بدن انسان در معرض مستقیم محیط مریخ قرار گیرد، احتمالاً بخش مهمی از آب بافتهای آن از دست میرود و سرما و خشکی، فعالیت بسیاری از میکروبهای تجزیهکننده را محدود میکنند. بنابراین برخلاف شرایط معمول روی زمین، تجزیهٔ سریع و طبیعی جسد بعید است و خشکشدن و حفظ بقایای بدن میتواند نقش مهمتری پیدا کند.
بااینحال، این به معنای «توقف کامل همهٔ فعالیتهای میکروبی» نیست. برخی میکروارگانیسمهای زمینی میتوانند در شرایط بسیار خشک، سرد و پرتوزای شبیه مریخ زنده بمانند؛ هرچند زندهماندن با رشد و تکثیر فعال تفاوت دارد.
موضوع مهم دیگر، حفاظت سیارهای است. انسانها و تجهیزاتشان ناگزیر مقدار زیادی میکروب زمینی را با خود به مریخ میبرند. به همین دلیل، جلوگیری از انتقال و انتشار میکروارگانیسمهای زمینی در محیط مریخ یکی از مسائل مهم در برنامهریزی مأموریتهای انسانی آینده است.
دفن جسد در خاک مریخ نیز الزاماً شبیه دفن روی زمین نخواهد بود؛ زیرا شرایط محیطی مریخ اجازه نمیدهد فرایندهای معمول تجزیه با همان سرعت و سازوکارهای زمینی انجام شوند.
سوزاندن جسد نیز به انرژی، سوخت و یک سامانهٔ کنترلشده نیاز دارد و در یک پایگاه مریخی، منابعی مانند اکسیژن و سوخت بسیار ارزشمند خواهند بود. به همین دلیل، روشهای دیگری مانند نگهداری کنترلشده، بازگرداندن بقایا یا حتی پردازش زیستی در سامانههای بسته ممکن است در آینده مورد بررسی قرار گیرند.
هنوز هیچ پروتکل نهایی و پذیرفتهشدهای برای مدیریت مرگ انسان روی مریخ وجود ندارد. اما اگر روزی انسانها بهطور دائم در مریخ زندگی کنند، مسئلهٔ مرگ و نحوهٔ مدیریت بقایای انسانی نیز مانند آب، غذا، زباله و منابع انرژی به بخشی از مهندسی زندگی در این سیاره تبدیل خواهد شد.
شاید یکی از پرسشهای کمتر دیدهشدهٔ آیندهٔ بشر در مریخ همین باشد:
اگر نخستین انسان روی مریخ بمیرد، با بدن او چه خواهیم کرد؟
✍:علی روستایی
https://webpreneurships.com/scientists-studied-what-would-happen-if-you-die-on-mars-and-their-findings-are-dark-and-fascinating/?utm_source=chatgpt.com
┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates
مریخ جوی بسیار رقیق، محیطی فوقالعاده خشک و دماهایی بسیار پایین دارد. فشار جو این سیاره کمتر از یک درصد فشار جو زمین است و سطح آن بهشدت خشککننده است. چنین شرایطی میتواند فرایندهای زیستی و میکروبیِ تجزیه را بهشدت محدود کند.
اگر بدن انسان در معرض مستقیم محیط مریخ قرار گیرد، احتمالاً بخش مهمی از آب بافتهای آن از دست میرود و سرما و خشکی، فعالیت بسیاری از میکروبهای تجزیهکننده را محدود میکنند. بنابراین برخلاف شرایط معمول روی زمین، تجزیهٔ سریع و طبیعی جسد بعید است و خشکشدن و حفظ بقایای بدن میتواند نقش مهمتری پیدا کند.
بااینحال، این به معنای «توقف کامل همهٔ فعالیتهای میکروبی» نیست. برخی میکروارگانیسمهای زمینی میتوانند در شرایط بسیار خشک، سرد و پرتوزای شبیه مریخ زنده بمانند؛ هرچند زندهماندن با رشد و تکثیر فعال تفاوت دارد.
موضوع مهم دیگر، حفاظت سیارهای است. انسانها و تجهیزاتشان ناگزیر مقدار زیادی میکروب زمینی را با خود به مریخ میبرند. به همین دلیل، جلوگیری از انتقال و انتشار میکروارگانیسمهای زمینی در محیط مریخ یکی از مسائل مهم در برنامهریزی مأموریتهای انسانی آینده است.
دفن جسد در خاک مریخ نیز الزاماً شبیه دفن روی زمین نخواهد بود؛ زیرا شرایط محیطی مریخ اجازه نمیدهد فرایندهای معمول تجزیه با همان سرعت و سازوکارهای زمینی انجام شوند.
سوزاندن جسد نیز به انرژی، سوخت و یک سامانهٔ کنترلشده نیاز دارد و در یک پایگاه مریخی، منابعی مانند اکسیژن و سوخت بسیار ارزشمند خواهند بود. به همین دلیل، روشهای دیگری مانند نگهداری کنترلشده، بازگرداندن بقایا یا حتی پردازش زیستی در سامانههای بسته ممکن است در آینده مورد بررسی قرار گیرند.
هنوز هیچ پروتکل نهایی و پذیرفتهشدهای برای مدیریت مرگ انسان روی مریخ وجود ندارد. اما اگر روزی انسانها بهطور دائم در مریخ زندگی کنند، مسئلهٔ مرگ و نحوهٔ مدیریت بقایای انسانی نیز مانند آب، غذا، زباله و منابع انرژی به بخشی از مهندسی زندگی در این سیاره تبدیل خواهد شد.
شاید یکی از پرسشهای کمتر دیدهشدهٔ آیندهٔ بشر در مریخ همین باشد:
اگر نخستین انسان روی مریخ بمیرد، با بدن او چه خواهیم کرد؟
✍:علی روستایی
https://webpreneurships.com/scientists-studied-what-would-happen-if-you-die-on-mars-and-their-findings-are-dark-and-fascinating/?utm_source=chatgpt.com
┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates
Webpreneurships
Scientists Studied What Would Happen If You Die on Mars — And Their Findings Are Dark and Fascinating
It may be an unsettling topic, but scientists have explored what would happen to a human body on Mars. This is an important discussion, especially if humanity
#نقل_قول
«حقیقت تلخ ماجرا این است که بیشتر شرارتها به دست کسانی انجام میشوند که هرگز تصمیم نگرفتهاند خوب یا بد باشند، یا کار خوب یا بد انجام دهند.»
هانا آرنت و «ابتذال شر»
آرنت در بررسی محاکمهٔ آدولف آیشمن به نکتهای تکاندهنده رسید: شرارت همیشه از انسانهایی هیولاصفت و تشنهٔ خون سرچشمه نمیگیرد؛ گاهی انسانهای ظاهراً عادی، از طریق بیفکری، اطاعت بیچونوچرا و ناتوانی در قضاوت مستقل، در انجام اعمال هولناک مشارکت میکنند.
از نگاه آرنت، اندیشیدن فقط حل مسئله نیست؛ یعنی توانایی مکث کردن، پرسیدن، قضاوت کردن و دیدن پیامدهای اعمال خود از منظر دیگران.
خطرناک است وقتی انسان دیگر خودش فکر نمیکند و فقط از جریان، قواعد یا صاحبان قدرت پیروی میکند.
#هانا_آرنت
https://www.instagram.com/reel/DcrSK74sq9P/?igsi=MXB5bzNpMHV5ZTh6
┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates
«حقیقت تلخ ماجرا این است که بیشتر شرارتها به دست کسانی انجام میشوند که هرگز تصمیم نگرفتهاند خوب یا بد باشند، یا کار خوب یا بد انجام دهند.»
هانا آرنت و «ابتذال شر»
آرنت در بررسی محاکمهٔ آدولف آیشمن به نکتهای تکاندهنده رسید: شرارت همیشه از انسانهایی هیولاصفت و تشنهٔ خون سرچشمه نمیگیرد؛ گاهی انسانهای ظاهراً عادی، از طریق بیفکری، اطاعت بیچونوچرا و ناتوانی در قضاوت مستقل، در انجام اعمال هولناک مشارکت میکنند.
از نگاه آرنت، اندیشیدن فقط حل مسئله نیست؛ یعنی توانایی مکث کردن، پرسیدن، قضاوت کردن و دیدن پیامدهای اعمال خود از منظر دیگران.
خطرناک است وقتی انسان دیگر خودش فکر نمیکند و فقط از جریان، قواعد یا صاحبان قدرت پیروی میکند.
#هانا_آرنت
https://www.instagram.com/reel/DcrSK74sq9P/?igsi=MXB5bzNpMHV5ZTh6
┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates
🦴 کاشتنی آزمایشی که میتواند به بازسازی استخوانهای از دسترفته کمک کند
پژوهشگران یک گرافت غضروفی مهندسیشده و بدون سلول ساختهاند که در آزمایشهای حیوانی توانسته به بازسازی بخشهای بزرگی از استخوانِ از دسترفته کمک کند؛ بدون آنکه سلول زندهای در خودِ گرافت وجود داشته باشد.
این فناوری قرار نیست مستقیماً «استخوان آماده» را به بدن اضافه کند. در عوض، گرافت غضروفی مانند یک داربست زیستی عمل میکند و محیطی فراهم میسازد که به بدن کمک میکند فرایند طبیعی استخوانسازی را آغاز و هدایت کند.
پژوهشگران ابتدا سلولهای غضروف را از بافت مهندسیشده حذف میکنند، اما ساختار ماتریکس خارجسلولی و برخی مولکولهای زیستی مؤثر در استخوانسازی باقی میمانند. این مواد میتوانند سلولهای بدن را به سمت ناحیهٔ آسیبدیده جذب کرده و فرایند تشکیل استخوان جدید را تحریک کنند.
در آزمایشهای حیوانی، این گرافت توانسته نقصهای بزرگ و بحرانی استخوان را ترمیم کند و به بازسازی استخوانی با ویژگیهای ساختاری و مکانیکی مناسب کمک کند.
یکی از مزیتهای بالقوهٔ این روش آن است که چون گرافت فاقد سلول زندهٔ اهداکننده است، میتواند نسبت به برخی روشهای مبتنی بر سلول، خطر واکنشهای ایمنی را کاهش دهد. همچنین در صورت توسعهٔ بیشتر، امکان تولید و نگهداری آن بهعنوان یک محصول آمادهٔ استفاده وجود دارد.
روشهای فعلی بازسازی استخوان، ازجمله پیوند استخوان از بدن خود بیمار، گاهی به جراحی اضافی نیاز دارند و با محدودیتهایی مانند درد، عوارض محل برداشت و مقدار محدود بافت قابل برداشت همراهاند.
با این حال، یک نکتهٔ مهم وجود دارد: این فناوری هنوز در مرحلهٔ پیشبالینی است. نتایج امیدوارکنندهٔ آن تاکنون در مدلهای حیوانی به دست آمدهاند و هنوز مشخص نیست که همین میزان موفقیت در انسان نیز حاصل شود. بنابراین، کاربرد آن برای درمان شکستگیهای شدید، نقصهای استخوانی ناشی از سرطان یا عفونت و سایر بیماریها هنوز نیازمند آزمایشهای بالینی و تأیید ایمنی و اثربخشی در انسان است.
هدف نهایی این فناوری ساخت یک «استخوان آماده» نیست؛ بلکه ایجاد یک داربست زیستی هوشمند است که به بدن خود انسان کمک کند استخوان از دسترفته را دوباره بسازد.
✍:علی روستایی
📄 مقاله پژوهشی: PMID 41512032
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/41512032/
┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates
پژوهشگران یک گرافت غضروفی مهندسیشده و بدون سلول ساختهاند که در آزمایشهای حیوانی توانسته به بازسازی بخشهای بزرگی از استخوانِ از دسترفته کمک کند؛ بدون آنکه سلول زندهای در خودِ گرافت وجود داشته باشد.
این فناوری قرار نیست مستقیماً «استخوان آماده» را به بدن اضافه کند. در عوض، گرافت غضروفی مانند یک داربست زیستی عمل میکند و محیطی فراهم میسازد که به بدن کمک میکند فرایند طبیعی استخوانسازی را آغاز و هدایت کند.
پژوهشگران ابتدا سلولهای غضروف را از بافت مهندسیشده حذف میکنند، اما ساختار ماتریکس خارجسلولی و برخی مولکولهای زیستی مؤثر در استخوانسازی باقی میمانند. این مواد میتوانند سلولهای بدن را به سمت ناحیهٔ آسیبدیده جذب کرده و فرایند تشکیل استخوان جدید را تحریک کنند.
در آزمایشهای حیوانی، این گرافت توانسته نقصهای بزرگ و بحرانی استخوان را ترمیم کند و به بازسازی استخوانی با ویژگیهای ساختاری و مکانیکی مناسب کمک کند.
یکی از مزیتهای بالقوهٔ این روش آن است که چون گرافت فاقد سلول زندهٔ اهداکننده است، میتواند نسبت به برخی روشهای مبتنی بر سلول، خطر واکنشهای ایمنی را کاهش دهد. همچنین در صورت توسعهٔ بیشتر، امکان تولید و نگهداری آن بهعنوان یک محصول آمادهٔ استفاده وجود دارد.
روشهای فعلی بازسازی استخوان، ازجمله پیوند استخوان از بدن خود بیمار، گاهی به جراحی اضافی نیاز دارند و با محدودیتهایی مانند درد، عوارض محل برداشت و مقدار محدود بافت قابل برداشت همراهاند.
با این حال، یک نکتهٔ مهم وجود دارد: این فناوری هنوز در مرحلهٔ پیشبالینی است. نتایج امیدوارکنندهٔ آن تاکنون در مدلهای حیوانی به دست آمدهاند و هنوز مشخص نیست که همین میزان موفقیت در انسان نیز حاصل شود. بنابراین، کاربرد آن برای درمان شکستگیهای شدید، نقصهای استخوانی ناشی از سرطان یا عفونت و سایر بیماریها هنوز نیازمند آزمایشهای بالینی و تأیید ایمنی و اثربخشی در انسان است.
هدف نهایی این فناوری ساخت یک «استخوان آماده» نیست؛ بلکه ایجاد یک داربست زیستی هوشمند است که به بدن خود انسان کمک کند استخوان از دسترفته را دوباره بسازد.
✍:علی روستایی
📄 مقاله پژوهشی: PMID 41512032
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/41512032/
┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
📌 امید و تاب آوری در زمانه سخت
📅 ۲۳ تیرماه ۱۴۰۵
دانشگاه علوم پزشکی تهران
#دکتر_آذرخش_مکری
┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates
📅 ۲۳ تیرماه ۱۴۰۵
دانشگاه علوم پزشکی تهران
#دکتر_آذرخش_مکری
┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
اقوام مختلف ایرانی ... از نگاه ژنتیکی و فرگشتی چقدر به یکدیگر نزدیکند...
#دکتر_حسام_نوذری
┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates
#دکتر_حسام_نوذری
┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates
فلورین (Fluorine) عنصری بسیار واکنشپذیر است که در طبیعت عمدتا به شکل ترکیبات شیمیایی یافت میشود. با دریافت یک الکترون، به یون «فلوراید» تبدیل میشود. ترکیباتی مانند فلوراید سدیم نیز بهطور گسترده در خمیردندانها برای پیشگیری از پوسیدگی استفاده میشوند.
فلوراید با کاهش از دست رفتن مواد معدنی مینای دندان و کمک به بازسازی آن، مقاومت دندان را در برابر اسیدهای تولیدشده توسط باکتریها افزایش میدهد و میتواند روند پوسیدگیهای اولیه را کند یا متوقف کند. سازمان جهانی بهداشت مسواکزدن دو بار در روز با خمیردندان حاوی حدود ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ ppm فلوراید را توصیه میکند و استفاده صحیح از آن را ایمن و موثر میداند.
با این حال، فلوراید مادهای نیست که دریافت نامحدود آن بیضرر باشد. بلع مداوم مقادیر بیشازحد فلوراید در دوران شکلگیری دندانها میتواند موجب «فلوروزیس دندانی» و ایجاد تغییراتی در مینای دندان شود.
برای کاهش این خطر، انجمن دندانپزشکی آمریکا توصیه میکند کودکان زیر سه سال تنها به اندازه یک دانه برنج و کودکان سه تا شش سال به اندازه یک نخود خمیردندان استفاده کنند و از بلعیدن آن خودداری شود.
فلوراید با کاهش از دست رفتن مواد معدنی مینای دندان و کمک به بازسازی آن، مقاومت دندان را در برابر اسیدهای تولیدشده توسط باکتریها افزایش میدهد و میتواند روند پوسیدگیهای اولیه را کند یا متوقف کند. سازمان جهانی بهداشت مسواکزدن دو بار در روز با خمیردندان حاوی حدود ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ ppm فلوراید را توصیه میکند و استفاده صحیح از آن را ایمن و موثر میداند.
با این حال، فلوراید مادهای نیست که دریافت نامحدود آن بیضرر باشد. بلع مداوم مقادیر بیشازحد فلوراید در دوران شکلگیری دندانها میتواند موجب «فلوروزیس دندانی» و ایجاد تغییراتی در مینای دندان شود.
برای کاهش این خطر، انجمن دندانپزشکی آمریکا توصیه میکند کودکان زیر سه سال تنها به اندازه یک دانه برنج و کودکان سه تا شش سال به اندازه یک نخود خمیردندان استفاده کنند و از بلعیدن آن خودداری شود.
دست از گشتن در دنیایی بردارید که در آن بهدنبال تأییدی برای خودتان هستید که خودتان را شامل نمیشود؛ اگر جستن این تأیید را به هدفی برای خودتان تبدیل کنید حتماً آن را خواهید یافت. دست از دقت به چهرهی مردم برای یافتن دلیلی مبنیبر کافی نبودن خود بردارید؛ زیرا اگر بهدنبال چنین چیزی بگردید، حتماً پیدایش میکنید. تعلق و ارزش خويشتن حقیقی کالا نیستند. ما دربارهٔ ارزش این چیزها با مردم چانه نمیزنیم. حقیقت دربارهی اینکه چه کسی هستيم، در دلمان هست. ما باید از دل ناآرام خود در برابر ارزیابی همیشگی، بهخصوص از سوی خودمان، محافظت کنیم. شما بهاندازهی هر کس دیگری به این دنیا تعلق دارید.
– برنه براون محقق شرم، آسیبپذیری و نیاز به تعلق
📗 فراتر رفتن علم جدید خودشکوفایی
#اسکات_بری_کافمن
┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates
– برنه براون محقق شرم، آسیبپذیری و نیاز به تعلق
📗 فراتر رفتن علم جدید خودشکوفایی
#اسکات_بری_کافمن
┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates
🔬 نانورباتهایی که با نور، باکتریها را شکار و جابهجا میکنند!
پژوهشگران دانشگاه وورتسبورگ رباتهایی ساختهاند که اندازهشان کمتر از یک میکرومتر است؛ یعنی حدود ۵۰ برابر کوچکتر از قطر یک تار موی انسان.
این رباتهای بسیار کوچک میتوانند در محیطهای مایع حرکت کنند و باکتریها را بهصورت کنترلشده جمعآوری، حمل و در نقطهای مشخص آزاد کنند.
اما نکتهٔ جالبتر، شیوهٔ حرکت آنهاست: رباتها نه موتور دارند و نه سیم. آنها با نور لیزر حرکت و هدایت میشوند. نانوآنتنهای پلاسمونیک روی ربات، نور را بهگونهای بازگسیل میکنند که پسزنی فوتونها نیرویی برای حرکت ایجاد میکند. با تغییر قطبش نور نیز میتوان جهت حرکت ربات را کنترل کرد.
این رباتها حتی قادرند چرخشهای سریع ۹۰ درجهای انجام دهند و هنگام حمل گروههایی از باکتریها نیز قابلیت مانور خود را حفظ کنند؛ هرچند سرعتشان تا حدی کاهش مییابد.
این فناوری هنوز در مرحلهٔ پژوهشی است، اما در آینده میتواند برای دستکاری دقیق سلولها و میکروبها در پژوهشهای زیستی و پزشکی و کنترل مواد در مقیاس میکروسکوپی کاربرد داشته باشد.
📄 مقاله: Nature Communications، ۲۰۲۶.
https://www.sciencedaily.com/releases/2026/08/260816044850.htm
┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates
پژوهشگران دانشگاه وورتسبورگ رباتهایی ساختهاند که اندازهشان کمتر از یک میکرومتر است؛ یعنی حدود ۵۰ برابر کوچکتر از قطر یک تار موی انسان.
این رباتهای بسیار کوچک میتوانند در محیطهای مایع حرکت کنند و باکتریها را بهصورت کنترلشده جمعآوری، حمل و در نقطهای مشخص آزاد کنند.
اما نکتهٔ جالبتر، شیوهٔ حرکت آنهاست: رباتها نه موتور دارند و نه سیم. آنها با نور لیزر حرکت و هدایت میشوند. نانوآنتنهای پلاسمونیک روی ربات، نور را بهگونهای بازگسیل میکنند که پسزنی فوتونها نیرویی برای حرکت ایجاد میکند. با تغییر قطبش نور نیز میتوان جهت حرکت ربات را کنترل کرد.
این رباتها حتی قادرند چرخشهای سریع ۹۰ درجهای انجام دهند و هنگام حمل گروههایی از باکتریها نیز قابلیت مانور خود را حفظ کنند؛ هرچند سرعتشان تا حدی کاهش مییابد.
این فناوری هنوز در مرحلهٔ پژوهشی است، اما در آینده میتواند برای دستکاری دقیق سلولها و میکروبها در پژوهشهای زیستی و پزشکی و کنترل مواد در مقیاس میکروسکوپی کاربرد داشته باشد.
📄 مقاله: Nature Communications، ۲۰۲۶.
https://www.sciencedaily.com/releases/2026/08/260816044850.htm
┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates
ScienceDaily
Tiny robots powered by light can hunt down and collect bacteria
Researchers have built microscopic, light-driven robots that can rapidly navigate through liquid, collect bacteria, and deposit them in chosen locations. These tiny “cleaners” could open new possibilities for manipulating cells and microbes with remarkable…
🧬 تزریق میتوکندریهای عضلهٔ پا به چشم؛ نخستین آزمایش انسانی برای آسیب شدید بینایی
پژوهشگران برای نخستینبار در یک انسان، میتوکندریهای سالم را از سلولهای عضلهٔ ران یک زن ۲۶ ساله استخراج کردند و پس از جداسازی، به مایع زجاجیهٔ هر دو چشم او تزریق کردند.
این بیمار پس از یک خونریزی شدید مغزی و حدود ۱۸ ساعت اختلال در خونرسانی و اکسیژنرسانی، دچار آسیب شدید دوطرفهٔ عصب بینایی و تقریباً نابینایی شده بود.
هدف این روش آزمایشی، رساندن میتوکندریهای سالم به سلولهای آسیبدیده و کمک به تأمین انرژی آنها بود؛ زیرا سلولهای گانگلیونی شبکیه برای عملکرد خود به انرژی زیادی وابستهاند.
پس از تزریق، در هر دو چشم پاسخ مردمک به نور که پیش از درمان مشاهده نمیشد، برای مدتی بازگشت. همچنین در چند نوبت، فعالیت سازمانیافتهای در قشر بینایی مغز ثبت شد.
اما نکتهٔ مهم این است که بینایی بیمار بازنگشت و حدت بینایی او تغییر قابلاندازهگیری نداشت. پاسخهای مردمکی نیز موقتی بودند و پس از مدتی از بین رفتند.
این مطالعه فقط روی یک بیمار انجام شده و گزارش آن در قالب یک پیشچاپ منتشر شده است؛ بنابراین هنوز نمیتوان گفت انتقال میتوکندری یک درمان مؤثر برای نابینایی است.
بااینحال، این آزمایش نخستین شواهد انسانی دربارهٔ امکان تزریق میتوکندریهای خودِ بیمار به چشم را فراهم کرده و میتواند زمینهای برای پژوهشهای بیشتر دربارهٔ درمان آسیبهای عصبی و اختلال عملکرد میتوکندری باشد.
https://www.sciencealert.com/world-first-mitochondria-from-a-womans-leg-were-injected-into-her-eyes
┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates
پژوهشگران برای نخستینبار در یک انسان، میتوکندریهای سالم را از سلولهای عضلهٔ ران یک زن ۲۶ ساله استخراج کردند و پس از جداسازی، به مایع زجاجیهٔ هر دو چشم او تزریق کردند.
این بیمار پس از یک خونریزی شدید مغزی و حدود ۱۸ ساعت اختلال در خونرسانی و اکسیژنرسانی، دچار آسیب شدید دوطرفهٔ عصب بینایی و تقریباً نابینایی شده بود.
هدف این روش آزمایشی، رساندن میتوکندریهای سالم به سلولهای آسیبدیده و کمک به تأمین انرژی آنها بود؛ زیرا سلولهای گانگلیونی شبکیه برای عملکرد خود به انرژی زیادی وابستهاند.
پس از تزریق، در هر دو چشم پاسخ مردمک به نور که پیش از درمان مشاهده نمیشد، برای مدتی بازگشت. همچنین در چند نوبت، فعالیت سازمانیافتهای در قشر بینایی مغز ثبت شد.
اما نکتهٔ مهم این است که بینایی بیمار بازنگشت و حدت بینایی او تغییر قابلاندازهگیری نداشت. پاسخهای مردمکی نیز موقتی بودند و پس از مدتی از بین رفتند.
این مطالعه فقط روی یک بیمار انجام شده و گزارش آن در قالب یک پیشچاپ منتشر شده است؛ بنابراین هنوز نمیتوان گفت انتقال میتوکندری یک درمان مؤثر برای نابینایی است.
بااینحال، این آزمایش نخستین شواهد انسانی دربارهٔ امکان تزریق میتوکندریهای خودِ بیمار به چشم را فراهم کرده و میتواند زمینهای برای پژوهشهای بیشتر دربارهٔ درمان آسیبهای عصبی و اختلال عملکرد میتوکندری باشد.
https://www.sciencealert.com/world-first-mitochondria-from-a-womans-leg-were-injected-into-her-eyes
┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates
ScienceAlert
World First: Mitochondria From a Woman's Leg Were Injected Into Her Eyes
Here's what happened.
🦵 آیا میتوان غضروف آسیبدیده را دوباره ترمیم کرد؟
پژوهشگران در یک مطالعهٔ آزمایشگاهی و حیوانی، روش آزمایشیای را شناسایی کردهاند که در موشها توانسته بازسازی غضروف آسیبدیدهٔ زانو را تحریک کند و از پیشرفت آرتروز جلوگیری کند.
این روش با مهار آنزیمی به نام 15-PGDH عمل میکند.
با افزایش سن و پس از آسیب مفصل، فعالیت 15-PGDH در غضروف افزایش مییابد. این آنزیم باعث تجزیهٔ پروستاگلاندین E2 یا PGE2 میشود؛ مولکولی که در برخی فرایندهای ترمیمی بافت نقش دارد.
پژوهشگران دریافتند که با مهار 15-PGDH، سطح PGE2 افزایش پیدا میکند و سلولهای غضروفیِ موجود در مفصل به سمت وضعیتی ترمیمکنندهتر سوق داده میشوند.
نکتهٔ مهم این است که بازسازی مشاهدهشده ظاهراً عمدتاً از سلولهای موجود در خود غضروف سرچشمه میگیرد، نه اینکه الزاماً به سلولهای بنیادیِ تزریقشده نیاز داشته باشد.
در موشهای پیر، مهار 15-PGDH توانست تشکیل مجدد غضروف مفصلی را تحریک کند. همچنین در مدل آسیب رباط صلیبی قدامی (ACL)، این روش از تغییرات تخریبی مرتبط با آرتروز جلوگیری کرد.
🔬 پژوهشگران همچنین نمونههای غضروف انسانی را که از بیماران مبتلا به آرتروز هنگام جراحی تعویض مفصل زانو به دست آمده بود، در آزمایشگاه بررسی کردند. در این نمونهها نیز شواهدی از فعالشدن برنامههای سلولی مرتبط با تولید و بازسازی غضروف مشاهده شد.
اما این قسمت بسیار مهم است:
این هنوز درمان آرتروز در انسان نیست.
نتایج مربوط به انسان تاکنون در سطح آزمایشگاهی و خارج از بدن (ex vivo) هستند و هنوز مشخص نیست که مهار 15-PGDH در بدن انسان بتواند بهطور ایمن و مؤثر غضروف آسیبدیده را بازسازی کند.
بنابراین، این پژوهش فعلاً یک نتیجهٔ پیشبالینی امیدوارکننده است، نه درمانی اثباتشده برای آرتروز.
اگر آزمایشهای بالینی آینده ایمنی و اثربخشی این روش را در انسان تأیید کنند، ممکن است در آینده رویکردی متفاوت برای ترمیم غضروف و کاهش نیاز به تعویض مفصل ایجاد شود.
✍:علی روستایی
📄 مقالهٔ پژوهشی:
DOI: 10.1126/science.adx6649
https://www.science.org/doi/10.1126/science.adx6649?utm_source=chatgpt.com
┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates
پژوهشگران در یک مطالعهٔ آزمایشگاهی و حیوانی، روش آزمایشیای را شناسایی کردهاند که در موشها توانسته بازسازی غضروف آسیبدیدهٔ زانو را تحریک کند و از پیشرفت آرتروز جلوگیری کند.
این روش با مهار آنزیمی به نام 15-PGDH عمل میکند.
با افزایش سن و پس از آسیب مفصل، فعالیت 15-PGDH در غضروف افزایش مییابد. این آنزیم باعث تجزیهٔ پروستاگلاندین E2 یا PGE2 میشود؛ مولکولی که در برخی فرایندهای ترمیمی بافت نقش دارد.
پژوهشگران دریافتند که با مهار 15-PGDH، سطح PGE2 افزایش پیدا میکند و سلولهای غضروفیِ موجود در مفصل به سمت وضعیتی ترمیمکنندهتر سوق داده میشوند.
نکتهٔ مهم این است که بازسازی مشاهدهشده ظاهراً عمدتاً از سلولهای موجود در خود غضروف سرچشمه میگیرد، نه اینکه الزاماً به سلولهای بنیادیِ تزریقشده نیاز داشته باشد.
در موشهای پیر، مهار 15-PGDH توانست تشکیل مجدد غضروف مفصلی را تحریک کند. همچنین در مدل آسیب رباط صلیبی قدامی (ACL)، این روش از تغییرات تخریبی مرتبط با آرتروز جلوگیری کرد.
🔬 پژوهشگران همچنین نمونههای غضروف انسانی را که از بیماران مبتلا به آرتروز هنگام جراحی تعویض مفصل زانو به دست آمده بود، در آزمایشگاه بررسی کردند. در این نمونهها نیز شواهدی از فعالشدن برنامههای سلولی مرتبط با تولید و بازسازی غضروف مشاهده شد.
اما این قسمت بسیار مهم است:
این هنوز درمان آرتروز در انسان نیست.
نتایج مربوط به انسان تاکنون در سطح آزمایشگاهی و خارج از بدن (ex vivo) هستند و هنوز مشخص نیست که مهار 15-PGDH در بدن انسان بتواند بهطور ایمن و مؤثر غضروف آسیبدیده را بازسازی کند.
بنابراین، این پژوهش فعلاً یک نتیجهٔ پیشبالینی امیدوارکننده است، نه درمانی اثباتشده برای آرتروز.
اگر آزمایشهای بالینی آینده ایمنی و اثربخشی این روش را در انسان تأیید کنند، ممکن است در آینده رویکردی متفاوت برای ترمیم غضروف و کاهش نیاز به تعویض مفصل ایجاد شود.
✍:علی روستایی
📄 مقالهٔ پژوهشی:
DOI: 10.1126/science.adx6649
https://www.science.org/doi/10.1126/science.adx6649?utm_source=chatgpt.com
┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates
Science
Inhibition of 15-hydroxy prostaglandin dehydrogenase promotes cartilage regeneration
Aging or injury to the joints can lead to cartilage degeneration and osteoarthritis (OA), for which there are limited effective treatments. We found that expression of 15-hydroxy prostaglandin dehydrogenase (15-PGDH) is increased in the articular ...
🍉 قسمت سفید هندوانه را دور نریزید؛ این بخش هم ارزش غذایی دارد!
آن لایهٔ سفیدرنگی که بین گوشت قرمز هندوانه و پوست سبز قرار دارد، حاوی L-سیترولین است؛ اسیدآمینهای که در بدن میتواند به L-آرژینین تبدیل شود و در تولید نیتریکاکساید (NO) نقش داشته باشد.
نیتریکاکساید به گشادشدن رگهای خونی کمک میکند و از این طریق میتواند در تنظیم جریان خون و فشار خون نقش داشته باشد.
پژوهشهای انسانی نیز نشان دادهاند که مصرف هندوانه یا دریافت L-سیترولین ممکن است به کاهش خفیف فشار خون و بهبود برخی شاخصهای عملکرد عروق کمک کند.
البته یک نکته مهم وجود دارد:
🔬 شواهد موجود دربارهٔ فواید قلبیعروقی بیشتر مربوط به هندوانه و L-سیترولین در مجموع است و نمیتوان همهٔ این آثار را مستقیماً به خوردن قسمت سفید پوست هندوانه نسبت داد.
با این حال، قسمت سفید هندوانه خوراکی است و میتوانید آن را همراه با گوشت هندوانه مصرف کنید، خردش کنید و به سالاد بیفزایید یا در اسموتی و نوشیدنی استفاده کنید.
مزهٔ آن نسبتاً ملایم است و بهراحتی با مواد غذایی دیگر ترکیب میشود.
⚠️ هندوانه یا قسمت سفید آن داروی فشار خون نیست و نباید جایگزین داروهای تجویزشده یا درمان پزشکی شود. فواید احتمالی آن نیز در کنار یک رژیم غذایی متعادل و سبک زندگی سالم معنا پیدا میکند.
🍉 پس دفعهٔ بعد، قبل از دور ریختن این قسمت سفید، کمی مکث کنید؛ چیزی که معمولاً زباله به حساب میآوریم، دستکم بخشی از ارزش غذایی هندوانه را در خود دارد.
#هندوانه #Lسیترولین #سلامت_قلب #فشار_خون #تغذیه_سالم #تغذیه
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/40789388/
┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates
آن لایهٔ سفیدرنگی که بین گوشت قرمز هندوانه و پوست سبز قرار دارد، حاوی L-سیترولین است؛ اسیدآمینهای که در بدن میتواند به L-آرژینین تبدیل شود و در تولید نیتریکاکساید (NO) نقش داشته باشد.
نیتریکاکساید به گشادشدن رگهای خونی کمک میکند و از این طریق میتواند در تنظیم جریان خون و فشار خون نقش داشته باشد.
پژوهشهای انسانی نیز نشان دادهاند که مصرف هندوانه یا دریافت L-سیترولین ممکن است به کاهش خفیف فشار خون و بهبود برخی شاخصهای عملکرد عروق کمک کند.
البته یک نکته مهم وجود دارد:
🔬 شواهد موجود دربارهٔ فواید قلبیعروقی بیشتر مربوط به هندوانه و L-سیترولین در مجموع است و نمیتوان همهٔ این آثار را مستقیماً به خوردن قسمت سفید پوست هندوانه نسبت داد.
با این حال، قسمت سفید هندوانه خوراکی است و میتوانید آن را همراه با گوشت هندوانه مصرف کنید، خردش کنید و به سالاد بیفزایید یا در اسموتی و نوشیدنی استفاده کنید.
مزهٔ آن نسبتاً ملایم است و بهراحتی با مواد غذایی دیگر ترکیب میشود.
⚠️ هندوانه یا قسمت سفید آن داروی فشار خون نیست و نباید جایگزین داروهای تجویزشده یا درمان پزشکی شود. فواید احتمالی آن نیز در کنار یک رژیم غذایی متعادل و سبک زندگی سالم معنا پیدا میکند.
🍉 پس دفعهٔ بعد، قبل از دور ریختن این قسمت سفید، کمی مکث کنید؛ چیزی که معمولاً زباله به حساب میآوریم، دستکم بخشی از ارزش غذایی هندوانه را در خود دارد.
#هندوانه #Lسیترولین #سلامت_قلب #فشار_خون #تغذیه_سالم #تغذیه
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/40789388/
┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates
پس از ۱۷ سال زندگی مشترک، فهمیدند خواهر و برادر رضاعی هستند!
یک زن و مرد در منطقهٔ سوات در ایالت خیبرپختونخوا در پاکستان، پس از ۱۷ سال زندگی مشترک متوجه شدند که در دوران شیرخوارگی از یک زن شیر خوردهاند و بنابراین، طبق احکام اسلامی، خواهر و برادر رضاعی محسوب میشوند.
به گزارش BBC، این زوج در زمان ازدواج از این موضوع اطلاعی نداشتند و طی سالهای زندگی مشترک صاحب یک دختر نیز شدند.
این موضوع پس از آن مطرح شد که آنها دربارهٔ پیشینهٔ خانوادگی خود به اطلاعاتی دست یافتند و برای روشنشدن ماجرا از افراد محلی و علمای دینی کمک خواستند.
در ادامه، علمای دینی اعلام کردند که چون این زوج هنگام ازدواج از رابطهٔ رضاعی خود اطلاعی نداشتند، مرتکب گناه یا جرم عمدی نشدهاند؛ اما با توجه به ممنوعبودن ازدواج میان خواهر و برادر رضاعی، ادامهٔ زندگی زناشویی آنها جایز نیست.
در نهایت، این زوج از یکدیگر جدا شدند. همچنین بنا بر گزارش منتشرشده، دختر این خانواده «فرزند مشروع» شناخته شد.
بهدلیل حساسیت موضوع و برای حفظ امنیت خانواده، هویت این زوج و جزئیاتی که میتواند موجب شناسایی آنها شود، منتشر نشده است.
#خواهر #برادر #زن #شوهر
یک زن و مرد در منطقهٔ سوات در ایالت خیبرپختونخوا در پاکستان، پس از ۱۷ سال زندگی مشترک متوجه شدند که در دوران شیرخوارگی از یک زن شیر خوردهاند و بنابراین، طبق احکام اسلامی، خواهر و برادر رضاعی محسوب میشوند.
به گزارش BBC، این زوج در زمان ازدواج از این موضوع اطلاعی نداشتند و طی سالهای زندگی مشترک صاحب یک دختر نیز شدند.
این موضوع پس از آن مطرح شد که آنها دربارهٔ پیشینهٔ خانوادگی خود به اطلاعاتی دست یافتند و برای روشنشدن ماجرا از افراد محلی و علمای دینی کمک خواستند.
در ادامه، علمای دینی اعلام کردند که چون این زوج هنگام ازدواج از رابطهٔ رضاعی خود اطلاعی نداشتند، مرتکب گناه یا جرم عمدی نشدهاند؛ اما با توجه به ممنوعبودن ازدواج میان خواهر و برادر رضاعی، ادامهٔ زندگی زناشویی آنها جایز نیست.
در نهایت، این زوج از یکدیگر جدا شدند. همچنین بنا بر گزارش منتشرشده، دختر این خانواده «فرزند مشروع» شناخته شد.
بهدلیل حساسیت موضوع و برای حفظ امنیت خانواده، هویت این زوج و جزئیاتی که میتواند موجب شناسایی آنها شود، منتشر نشده است.
#خواهر #برادر #زن #شوهر