#تلویزیون_برابری
#Barabari_Tv
https://www.youtube.com/watch?v=FyxpbEOiQ1c&t=1887s

معرفی شبکه تازه تاسیس نوآوا با همکاری ۱۵ رسانه‌ی چپ و رادیکال درگفتگو با میترا محمودی وهمایون ایوانی

مذاکرات جمهوری اسلامی و آمریکا
در اسلام‌آباد پایان یافت؛

ونس گفت: به توافق نرسیدیم!

واکنش ظریف به اظهارات معاون ترامپ:
نمی‌توانید شروط خود را به ایران دیکته کنید!

جی‌دی ونس، بامداد یکشنبه در نشست مطبوعاتی از پایان مذاکرات جمهوری اسلامی و آمریکا در اسلام‌آباد پاکستان خبر داد و گفت که دو کشور در این گفتگو‌ها به توافق نرسیدند. هدف این مذاکرات که با میانجی‌گری پاکستان برگزار شد، حصول توافقی برای پایان جنگ آمریکا و جمهوری اسلامی ایران و بازگشایی تنگه‌ی هرمز بود.
جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهوری آمریکا که سرپرستی تیم مذاکره‌کننده‌ی آمریکایی را در جریان این گفتگوها بر عهده داشت، گفت:
"مذاکرات برای ۲۱ ساعت ادامه داشت و خبر خوب اینکه با هیات ایرانی چندین گفتگوی اساسی داشتیم. اما خبر بد اینکه به توافق نرسیدیم. به‌ نظرم این برای ایران بیش از ایالات متحده خبر بدی است! بنابراین ما بدون حصول توافق به ایالات متحده بازمی‌گردیم. ما خیلی رک خط قرمزهایمان را مشخص کردیم و گفتیم که حاضر به پذیرش چه چیزهایی هستیم و چه چیز‌هایی را نمی‌پذیریم. ما تا جای ممکن این مسئله را به صراحت بیان کردیم و آنها تصمیم گرفتند که شروط ما را نپذیرند!"

معاون رئیس‌جمهوری آمریکا از پاسخ به این پرسش که جمهوری اسلامی با چه‌ شروطی مخالفت کرده است، خودداری کرد و گفت: "من وارد جزئیات نمی‌شوم، زیرا نمی‌خواهم پس از ۲۱ ساعت مذاکره پشت درهای بسته، آنها را بازگو کنم. اما حقیقت ساده این است که ما باید شاهد تعهداتی باشیم مبنی بر اینکه آنها به دنبال سلاح هسته‌ای نیستند و همچنین به دنبال ابزاری نیستند که آنها را قادر سازد به‌ سرعت به سلاح هسته‌ای دست یابند. این هدف اصلی رئیس‌جمهوری آمریکاست و ما هم در جریان این مذاکرات سعی کردیم به آن دست یابیم. برنامه‌ی هسته‌ای آنها، اکنون اینگونه است که تاسیساتی غنی‌سازی که پیشتر داشتند، اکنون نابود شده‌اند. اما پرسش ساده این است که آیا ما شاهد تعهد اساسی به این اراده از سوی جمهوری اسلامی هستیم که نه اکنون و نه دو سال دیگر و نه هیچ وقت دیگر به دنبال دستیابی به سلاح هسته‌ای نباشند؟ ما هنوز شاهد چنین چیزی نبودیم و امیدواریم که روزی آن را مشاهده کنیم."

بنابر گزارش‌هایی که پیشتر منتشر شده بود، جمهوری اسلامی در جریان این مذاکرات خواستار آزادسازی دارایی‌های مسدود شده‌ی خود به عنوان یکی از شروط دستیابی به توافق پایان جنگ با ایالات متحده شده بود. ونس در پاسخ به پرسشی در این‌ باره گفت:
"ما درباره‌ی همه‌ی این موارد صحبت کردیم و راجع‌ به مسائل دیگری نیز گفتگو کردیم. اما نتوانستیم به وضعیتی برسیم که نمایندگان جمهوری اسلامی شرایط ما را بپذیرند. به نظرم ما کاملا انعطاف‌پذیر و پذیرا بودیم. رئیس‌جمهوری به ما گفته بود که باید با حسن‌نیت در این مذاکرات حاضر شویم و هرکاری می‌توانیم برای دستیابی به توافق انجام دهیم. ما هم همین کار را کردیم و متاسفانه نتوانستیم به نتیجه برسیم."

ونس گفت که در جریان مذاکرات حدود ده‌ بار با دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا صحبت کرده است. او همچنین گفت که با "برد کوپر" فرمانده‌ی سنتکام، "پیت هگست" وزیر جنگ و "مارکو روبیو" وزیر امورخارجه، "اسکات بسنت" وزیر خزانه‌داری و تیم امنیت ملی آمریکا نیز گفتگو کرده است.

معاون رئیس‌جمهوری آمریکا با تاکید بر اینکه با حسن‌نیت در این مذاکرات شرکت کرده بود، گفت: "ما اینجا را با ارائه‌ی پیشنهادی ساده به طرف جمهوری اسلامی ایران ترک می‌کنیم؛ یک تفاهم‌نامه که بهترین و نهایی‌ترین پیشنهاد ماست و خواهیم دید که آیا جمهوری اسلامی آن را می‌پذیرد یا نه؟!"

هیات آمریکایی پس از این نشست مطبوعاتی اسلام‌آباد را به مقصد واشنگتن ترک کرد.

محمدجواد ظریف، وزیر امورخارجه‌ی پیشین جمهوری اسلامی، در پیامی در فضای مجازی به سخنان "جی‌دی ونس" درباره‌ی بن‌بست در مذاکرات اسلام‌آباد واکنش نشان داد. ظریف با بازنشر جمله‌ای از ونس مبنی بر اینکه "نمایندگان جمهوری اسلامی ایران شرایط ما را نپذیرفتند!" تاکید کرد که اصولا هیچ مذاکره‌ای بر پایه‌ی تحمیل شرایط یک‌جانبه به نتیجه نخواهد رسید! او خطاب به مقام‌های حکومتی در واشنگتن نوشت: "ایالات متحده باید درک کند که نمی‌تواند شروط خود را به جمهوری اسلامی ایران دیکته کند. ظریف در پایان خاطرنشان کرد که هنوز برای یادگیری این واقعیت دیر نشده است!"

این موضع‌گیری در حالی صورت می‌گیرد که پس از خروج هیات‌های مذاکره‌کننده از پاکستان، تنش‌های کلامی میان مقام‌های دو کشور به شدت افزایش یافته است؛ به طوری که ترامپ به‌ طور ضمنی تهدید به محاصره‌ی دریایی ایران کرده و سنتکام نیز از آمادگی نظامی کامل در منطقه خبر داده است.

شبکه نوآوا شبکه‌ای بین رسانه‌ای آلترناتیو و چپ. هم‌کاری هم‌افزایی هم‌بستگی
گفتگو با میترا محمودی وهمایون ایوانی #رادیو_همبستگی
#radio_hambastegi
https://radiohambastegi.com/
https://www.instagram.com/radiohambastegi/
https://www.facebook.com/hambastegiradio/
https://x.com/home
t.me/radiohambastegi
https://t.me/+PAwj_j8vsmljuEVX

#تلویزیون_جنبش
#پخش_زنده

تقلا برای نظم نوین: خوانشی طبقاتی از جنگ، امپریالیسم و بحران تئوریک چپ | گفت‌وگوی زنده با محمد حاجی‌نیا
——
یک‌شنبه ساعت ۱۹ اروپای مرکزی - ۲۰:۳۰ ایران

https://www.youtube.com/live/Rc7hMwpsybU?is=Jh1279SvE50Z_sNB

——-
در یکی از ملتهب‌ترین و سرنوشت‌سازترین مقاطع تاریخ غرب آسیا قرار داریم؛ منطقه‌ای که دهه‌هاست روی گسل جنگ‌ها، رقابت‌های تسلیحاتی و مداخلات امپریالیستی بنا شده است. تصاویری که این روزها از جنگ و ویرانی مخابره می‌شود، توأمان خشم، یأس و استیصالی عمیق را در جامعه پمپاژ می‌کند. در چنین شرایطی که صداهای مسلط یا در پی تطهیر تجاوزات خارجی‌اند و یا به نام «امنیت» سرکوب داخلی را توجیه می‌کنند، بیش از هر زمان دیگری نیازمند تحلیلی رادیکال و انتقادی هستیم که از دوگانه‌های کاذب فراتر برود.
مهمان این برنامه‌ی ما، محمد حاجی‌نیا ، پژوهشگر فلسفه سیاسی و‌ مارکسیسم است. ایشان در نوشته‌ها و مقالات اخیرشان از جمله «فرایند درونی‌شدن تضادهای امپریالیستی» و «تقلا برای تحقق نظم نوین خاورمیانه»، تلاش کرده‌اند تا نشان دهند رقابت‌ها و فشارهای امپریالیستی، صرفاً پدیده‌هایی «خارجی» نیستند که روی یک جامعه آوار شوند، بلکه در دل مناسبات طبقاتی، ساختار دولت و اقتصاد سیاسیِ کشورهای پیرامونی «درونی» می‌شوند و به بازتولید «خشونت مفرط» و برآمدن بدیل‌های ارتجاعی کمک می‌کنند.
در این برنامه‌ی زنده با ایشان گفت‌وگو می‌کنیم تا بفهمیم بسترها و محرک‌های جنگ اخیر چیست، جمهوری اسلامی و ایران در کجای این نظم نوین قرار دارند، و چرا نیروهای مترقی و چپ در مواجهه با این بحران‌ها دچار غافلگیری و لکنت نظری شده‌اند.
سوالات و نظرات خود را در بخش کامنت‌ها با ما و‌نیهمان برنامه درمیان بگذارید ، مشارکت فعالانه شما بخش جدای‌ناپذیر از برنامه‌ها ما در جنبش‌ تی‌وی است.

https://t.me/JonbeshTV

آرش ۱۰۵ و ۱۰۶

آرش، نشریه شماره ۱۰۵ و ۱۰۶، اسفند ۱۳۸۹ - مارچ ۲۰۱۱

مدیر مسئول و سردبیر: پرویز قلیچ‌خانی
دبیر تحریریه: نجمه موسوی
طرح‌های جلد: Joan Miro
طرح‌های داخل مجله: قرهاد فروتنیان و مانا نیستانی و...

🔶 ويژه نامه‌ی ﺧﺸﻮﻧﺖ
🔸مقالاتی از: ﺷﻬﺎب برهان، ﻣﻬﻨﺎز ﻣﺘﻴﻦ، ﻣﺤﻤﺪ رﺿﺎ شالگونی، علی ﺣﺼﻮری، ﺷﻬﺮزاد ﻣﺠﺎب، ﺑﻬﺮوز ﺷﻴﺪا، ﺳﻌﻴﺪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ

🔶 گفتگو درباره‌ی خشونت
🔸ﻣﺴﻌﻮد ﻧﻘﺮهﻛﺎربا راﻣﻴﻦ ﺟﻬﺎنبگلو
🔸ﻧﺠﻤﻪ ﻣﻮﺳﻮي با ﻫﺎﻳﺪه مغیثی و ﻫﺎﻳﺪه درآگاهی
🔸اﺳﺪ ﺳﻴﻒ با رﺿﺎ کاظم‌زاده
🔸آرش با پیمان وﻫﺎب‌زاده
🔸آرش با ﻋﺒﺎس آزادﻳﺎن

🔶 ﻣﻘﺎﻻتی درﺑﺎره‌ی ﺧﺸﻮﻧﺖ
🔸ﺷﻜوفه سخی، ﻫﺪاﻳﺖ ﺳﻠﻄﺎن‌زاده، ﺣﺒﻴﺐ ساعی، اﻣﻴﺮ ﺣﺴﻦ‌پور، ﺷﻬﻴﻦ ﻧﻮایی، م. ﻃﺎﻫﺮی، مینا ﺳﻌﺪادی، ﻧﺎﺻﺮ ﻛﺎﺧﺴﺎز، اتین بالیبار، واﻟﺘﺮ ﺑﻨﻴﺎﻣﻴﻦ، ﻣﻬﺮداد ﻣﺸﺎیخی، ﻣﺤﻤﺪرﺿﺎ ﻓﺸﺎهی و ماشاالله آجودانی، مژده ارسی و همایون ایوانی، احمد موسوی، زهره شیشه و محمود خلیلی

🔶 ﻧﻮار گفت‌وگوهای ﻓﺪاﺋﻴﺎن و ﻣﺠﺎﻫﺪﻳﻦ
🔸وﻳژه چهلمین ﺳﺎلگرد ﺳﻴﺎﻫﻜﻞ - ﺗﺤﺮﻳﺮﻳﻪ آرش
🔸ﻧﻮارﻫﺎ و ﺧﺎﻃﺮه‌ﻫﺎ - ﻧﺎﻫﻴﺪ ﻗﺎﺟﺎر
🔸آن گم شده‌ای که این همه بحث برانگیز است – تراب حق‌شناس
🔸ناگفته‌هایی درباره حمید اشرف - قربانعلی عبدالرحیم‌پور (مجید)
🔸در راه آرمان رهایی مردم - ناصر جوهری
🔸مبارزات جنبش چریکی ایران - مرضیه تهی دست شفیع (شمسی)
🔸نقدی بر تجربه گذشته - تقی روزبه
🔸هشیاری سیاسی - اصغر ایزدی
🔸تنبیه و تنبه - برخی از فعالان گذشته
🔸نگاهی به یک گفتگوی ماندگار! - فریبرز سنجری
🔸فضایی مالامال از باورهای شیرین - ناصر پایدار
🔸حمید اشرف، چهره درخشان کمونیستی - توکل
🔸پس از ۳۵ سال - نقی حمیدیان
🔸نگاهی درباره نوارهای مباحثات سازمان... - روبن مارکاریان
🔸نوار گفتگوهای بین دو سازمان - بهروز جلیلیان

🔶 مقالاتی از:
🔸سعید رهنما، گیدئون له‌وی، مهران سیراتی، آرش، مهدی اصلانی، احمد سیف، تهمورث کیانی، سیلون سیپل، دونا ام هوقس، تراب حق‌شناس، مادر بهکیش، بهروز فراهانی، احمد پایدار، سرژ آراکلی، فریبرز شیرزادی، اشتفان وایدتر، روشنک، محمد ربوبی، فریبرز شیرزاد

🔶 نقد و بررسی
✍🏼 چرا هوشنگ اسدی دروغ می‌گوید - ایرج مصداقی
✍🏼 سلاح‌خانه شماره ۵ عیسی یولداش و پادشاه زندان‌ها - اسد سیف
✍🏼 عماد الدین باقی و جنبش دانشجویی ایران... - رضا اغنمی
✍🏼 سال‌های مرگ - دانیل ساندر - برگردان شهرزاد مخترع
✍🏼 «تاملی بر روایت زندان» - محسن حسام

🔶 طرح و قصه و شعر
✍🏼 قضیه دم - فرشته مولوی
✍🏼 نزدیک بود شهید شوم - علی شیرازی
✍🏼 شب رازی دارد عریان - فریبرز شیرزادی
✍🏼 ماه رمضان - جمشید کابلیان
✍🏼 ایستاده شاشان - کیوان
✍🏼 شعرهایی از: اکبر ذوالقرنین و پرزیدنت حسین شرنگ، رضا عزیزی، سید علی صالحی، پرویز حسینی و...
https://t.me/arashmagazine/157

آرش، نشریه شماره ۱۰۵ و ۱۰۶، اسفند ۱۳۸۹ - مارچ ۲۰۱۱

نسخه پی دی اف برای دانلود
https://t.me/arashmagazine/158

حمایت از جنگ محصول انتقام نه دلسوزی
فرخ قهرمانی
چند روز پیش خبری به زبان آلمانی دیدم که برایم باورکردنی نبود. نوشته بود در هانوفر، گروهی از سلطنت‌طلبان زنجیرهٔ انسانی تشکیل داده‌اند و نه‌ تنها با آتش‌ بس مخالفت می‌کنند، بلکه فعالانه از ادامهٔ جنگ حمایت می‌کنند. شهری که همیشه نماد صلح بوده، حالا صحنهٔ چنین خواسته‌هایی شده است. خواندن این خبر برایم تکان‌دهنده بود چطور ممکن است پس از چهل روز بمباران، پس از پرپر شدن صدها کودک، کشته شدن هزاران انسان، ویرانی ده‌ها هزار خانه، بیمارستان، درمانگاه و زیر ساخت، هنوز کسانی باشند که ادامهٔ این ویرانی را راه‌ حل می‌دانند؟ در روزهای اول شاید می‌شد این مواضع را به ناآگاهی یا ساده‌لوحی نسبت داد. اما امروز، پس از هفته‌ها جنگ، وقتی حتی دولت‌های مهاجم به این نتیجه رسیده‌اند که ادامهٔ بمباران بی ‌فایده است و پای میز مذاکره نشسته‌اند، دیگر نمی‌توان گفت که این افراد «نفهمیده‌اند». واقعیت روشن است: با بمباران هیچ حکومتی سرنگون نمی‌شود و هیچ دموکراسی‌ ای از دل آوار متولد نمی‌گردد. و هیچ قدرت خارجی برای آزادی مردم کشور دیگری لشکرکشی نمی کند. لحظه‌ای با خود فکر کردم شاید این افراد اصلاً ایرانی نباشند. اما بلافاصله به یاد آوردم در حالی که بخشی از ایرانیان خارج ‌نشین همچنان ادامهٔ بمباران را «راه‌حل» می‌دانند بسیاری از شهروندان همان کشورهایی که در جنگ دخیل‌اند، علیه این جنگ اعتراض کرده‌اند و خواستار پایان آن شده‌اند پس مسئلهٔ اصلی نه ملیت است و نه جغرافیا ، سؤال اصلی این است: این افراد چه می‌خواهند؟ اگر دغدغه‌شان آزادی، رفاه، یا امنیت مردم بود، نمی‌توانستند نسبت به این حجم از رنج حاصل از بی خانمانی ، آوارگی ، بیکاری ، خرابی و ویرانی و از همه مهمتر کشتار کودکان ، زانان و مردم بیگناه بی‌ تفاوت بمانند. اگر دلشان برای زندانیان سیاسی می‌سوخت، نمی‌توانستند از جنگی حمایت کنند وقتی به وضوح می بینند که اعدام ها به مراتب بیشتر و شرایط زندانیان سیاسی به مراتب بدتر از قبل از جنک است و مهمتر از همه اگر هدفشان سرنگونی جمهوری اسلامی است چطور ممکن است چهل روز شدیدترین بمباران قویترین ارتش جهان به همراه متحدش کافی نبوده باشد تا چشم‌ ها یشان باز شود؟ که این جنگ نه ‌تنها چیزی را سرنگون نکرده، بلکه همان قدرتی را که خواهان سرنگونی اش هستند را در هاله‌ای از «خطر» و «بقا» سخت ‌تر و بسته ‌تر کرده ، چطور نمی‌بینند که هر بمب، هر موشک نه فقط دیواری را فرو می‌ ریزد بلکه دیوار تازه ای هم دور حکومت می‌کشد و نهایتاً چطور نمی بینند که حتی خود جنگ افروزان هم آشکارا اذعان میدراند که هدفشان از جنگ براندازی جمهوری اسلامی نیست ، چطور با این که *آفتاب آمد دلیل آفتاب * اینان نفهمیده اند که این جنگ، جنگ دولت‌هاست؛ تصمیماتش در اتاق‌های قدرت گرفته می‌شود و منافعش به جیب دولت ‌ها و سرمایه ‌داران می‌رود و مردم، چه در ایران و چه در کشورهای مهاجم، سهمی از این منافع ندارند. با کمی تامل به این نتیجه رسیدم که اینها هم هرآنچه را که مخالفین جنگ می بینند را میدانند و می بینند اما مشکل اینها در جائی دیگر است اینان اغلب حامیان و پیروان کورکورانه جماعتی هستند که سال‌ها پیش قبل از انقلاب یا روزهای نخست پس از آن با چمدان‌هایی پر از پول و خاطره یا خشم از مردمی که انقلاب کردند خاک ایران را ترک کرده اند و این جماعت خشمگین از مردم ایران امروز توانسته اند تعدای از جوانان را به خصوص در خارج از کشور با ابزارهائی که در اختیار دارند به خود جذب نموده و در حقیقت این جنگ هم برای آنان به مثابه نوعی انتقام از مردمی است که عامل آن انقلاب بوده اند.

هم‌اندیشی چپ:
نظرات کومله و حزب کمونیست ایران درباره‌ی جنگ، کردستان و جنبش‌های اعتراضی

گفت‌وگو با: عادل الیاسی، عضو «كميته مركزی كومله – سازمان كوردستانی حزب كمونيست ايران»*

گفت‌وگوگردان: همایون ایوانی

۱۰ فروردین ۱۴۰۵ (۳۰ مارس ۲۰۲۶)

روایت تصویری:
https://youtu.be/QerJ2GhBRBg?si=qeEq8755Evvv-E0q

در این گفت‌وگو، ازجمله این موضوع‌ها مورد توجه و بررسی قرار گرفتند:
🔷 #جنگ کنونی، حمله‌ی آمریکا و اسرائیل به ایران، و نقض حقوق بین‌المللی در جنگ
🔷 احتمال و امکان شکل‌گیری جنبش‌های اعتراضی در ایران و خارج
🔷 ارزیابی از ائتلاف شش گروه کُرد، تحرک‌ها و برنامه‌های آن‌ها
🔷 برنامه‌ی عملی کومله و حزب کمونیست ایران در شرایط کنونی
🔷 امکان کمک‌رسانی به مردم
🔷 اداره‌ی شهرها و محله‌ها با نگاه به تجربه‌ی آغاز انقلاب
🔷 تقویت فرهنگ خودسازمان‌یابی در میان مردم؛ و گسترش‌یافتن این فرهنگ در #کردستان
🔷 کمبودهای جریان‌های #چپ.

* دو گروه با عنوان «حزب کمونیست ایران» فعالیت می‌کنند.
‏* * * * * * *‏ *‏ *‏
گفت‌وگوهای قبلی در کانال یوتیوب ‌‏و کانال تلگرام #هم‌اندیشی‌ـ‌چپ.‏

هم‌اندیشی چپ:
نظرات کومله و حزب کمونیست ایران درباره‌ی جنگ، کردستان و جنبش‌های اعتراضی

گفت‌وگو با: عادل الیاسی، عضو «كميته مركزی كومله – سازمان كوردستانی حزب كمونيست ايران»*

گفت‌وگوگردان: همایون ایوانی

۱۰ فروردین ۱۴۰۵ (۳۰ مارس ۲۰۲۶)

روایت شنیداری

در این گفت‌وگو، ازجمله این موضوع‌ها مورد توجه و بررسی قرار گرفتند:
🔷 #جنگ کنونی، حمله‌ی آمریکا و اسرائیل به ایران، و نقض حقوق بین‌المللی در جنگ
🔷 احتمال و امکان شکل‌گیری جنبش‌های اعتراضی در ایران و خارج
🔷 ارزیابی از ائتلاف شش گروه کُرد، تحرک‌ها و برنامه‌های آن‌ها
🔷 برنامه‌ی عملی کومله و حزب کمونیست ایران در شرایط کنونی
🔷 امکان کمک‌رسانی به مردم
🔷 اداره‌ی شهرها و محله‌ها با نگاه به تجربه‌ی آغاز انقلاب
🔷 تقویت فرهنگ خودسازمان‌یابی در میان مردم؛ و گسترش‌یافتن این فرهنگ در #کردستان
🔷 کمبودهای جریان‌های #چپ.

* دو گروه با عنوان «حزب کمونیست ایران» فعالیت می‌کنند.
‏* * * * * * *‏ *‏ *‏
گفت‌وگوهای قبلی در کانال یوتیوب ‌‏و کانال تلگرام #هم‌اندیشی‌ـ‌چپ.‏

#تلویزیون_جنبش
#پخش_زنده

سدی برای فراموشی مبارزه | گفت‌وگوی زنده با گلرخ قبادی
سه‌شنبه ۱۴ آپریل - ۲۵ فروردین
ساعت ۱۹ اروپای مرکزی - ۲۰:۳۰ ایران
———

https://www.youtube.com/live/VtZoxN1COe8?is=tTeY5n5y8RO9-rvl

شبکه «نوآوا»

اطلاعیه‌ی تشکیل شبکه «نوآوا»

‏
با همراهی و همکاری ۱۵ رسانه‌ی چپ و رادیکال در عرصه‌های صوتی، تصویری، نوشتاری و دیجیتال
شبکه نوآوا تلاشی است برای ایجاد هوایی تازه در برابر خفقان، سانسور و سلطه‌ی روایت‌های یک‌سویه. در جهانی که رسانه‌های ‏بزرگ و قدرتمند با امکانات مالی گسترده، جریان اطلاعات را در انحصار خود گرفته‌اند و با شکل‌دهی به افکار عمومی، روایت‌های خاصی را برجسته می‌کنند و دیگر صداها را به حاشیه می‌رانند، نیاز به ایجاد بستری مستقل، چندصدا و رهایی‌بخش ‏بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود‎.‎

ادامه
https://t.me/NoAvaMedia/115

خبرگزاری الجزیره گزارش داد:

خوش‌بینی و بدبینی جمهوری اسلامی
نسبت به دور دوم مذاکرات با آمریکا؛

در پایتخت ایران، ترکیبی از خوش‌بینی و بدبینی سران جمهوری اسلامی نسبت به احتمال برگزاری دور دوم مذاکرات با ایالات متحده آمریکا در اواخر این هفته مشاهده می‌شود.

در حالی که گفتگوهای دیپلماتیک ادامه دارد و تهران اعلام کرده است که در تماس با اسلام‌آباد است، گزارش‌ها حاکی از آن است که عباس عراقچی، وزیر امورخارجه جمهوری اسلامی ایران، طی سه روز گذشته با بسیاری از همتایان منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای خود رایزنی کرده  و تاکید کرده است که جمهوری اسلامی، تمایل خود را برای حل و فصل مسائل از طریق دیپلماسی ابراز داشته است.

با این حال، سخنگوی وزارت امورخارجه جمهوری اسلامی بر وجود مسائل کلیدی در مورد سه نقطه اختلاف‌نظر تأکید کرده است. این نقاط شامل "وضعیت تنگه هرمز"، "برقراری آتش‌بس در منطقه از جمله لبنان" و "ذخایر اورانیوم غنی‌شده در ایران" می‌شود.

افزون بر اینکه، جمهوری اسلامی نگرانی‌های دیگری نیز دارد، این نگرانی‌ها شامل تضمین‌های امنیتی، رفع تحریم‌ها و آزادسازی دارایی‌های مسدود شده است. ناگفته نماند که بی‌اعتمادی قابل توجهی بین تهران و واشنگتن وجود دارد، اما اظهارات نظامیان در جمهوری اسلامی، مشابه مواضع واشنگتن و تل‌آویو است و هر سه طرف‌ هشدار می‌دهند که در صورت شکست مذاکرات، ممکن است شاهد تشدید تنش‌ها و رویارویی جدیدی باشیم!

#جنگ #خبر

خبرگزاری تاس، آژانس خبری روسیه، به صورت رسمی خبر از آماده‌سازی نیروهای آمریکا و اسرائیل، در صورت نپذیرفتن شرایط شان توسط جمهوری اسلامی، منتشر کرد. متن خبر توسط مترجم اتوماتیک ترجمه شده است:
***

حملات آمریکا و اسرائیل به ایران
۱۴ آوریل، ۲۲:۱۹

شورای امنیت روسیه هشدار داد که مذاکرات می‌تواند برنامه‌ریزی برای حمله به ایران را پنهان کند

شورای امنیت روسیه اعلام کرد پنتاگون هم‌چنان به افزایش تعداد نیروهای آمریکایی در منطقه ادامه می‌دهد

مسکو، ۱۴ آوریل. /TASS/. شورای امنیت روسیه در بیانیه‌ای اعلام کرد که ایالات متحده و اسرائیل می‌توانند از مذاکرات صلح برای پوشش مقدمات عملیات زمینی در ایران استفاده کنند.

در این بیانیه آمده است: "ایالات متحده و اسرائیل می‌توانند از مذاکرات صلح برای آماده شدن برای عملیات زمینی علیه ایران استفاده کنند، زیرا پنتاگون همچنان به افزایش تعداد نیروهای آمریکایی در منطقه ادامه می‌دهد."

شورای امنیت خاطرنشان کرد که طبق اعلام فرماندهی مرکزی مشترک ارتش ایالات متحده، بیش از ۵۰ هزار نیروی آمریکایی در منطقه حضور دارند، از جمله ۲۵۰۰ تفنگدار دریایی از سپاه یازدهم اعزامی، بیش از ۱۲۰۰ جنگجو از لشکر ۸۲ هوابرد نخبه، نیروهای ویژه دلتا و هنگ ۷۵ تکاور.

«همچنین حدود ۵۰۰ واحد از هواپیماهای نیروی هوایی ایالات متحده در فرودگاه‌های خاورمیانه، از جمله بیش از ۲۵۰ هواپیمای تاکتیکی، و همچنین بیش از ۲۰ کشتی نیروی دریایی ایالات متحده، حضور دارند. همانطور که دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده، اعلام کرد، این نیروها تا زمانی که تهران شرایط تعیین شده توسط واشنگتن را برآورده نکند، در مواضع خود «در نزدیکی ایران» باقی خواهند ماند.» در این بیانیه آمده است: «استقرار واحدهایی از لشکر ۸۲ هوابرد به خاورمیانه ادامه دارد. گروه تهاجمی آبی-خاکی به رهبری ناو تهاجمی آبی-خاکی جهانی USS Boxer با ۲۵۰۰ تفنگدار دریایی و یک گروه تهاجمی ناو هواپیمابر به رهبری ناو هواپیمابر چند منظوره هسته‌ای USS George H.W. Bush در حال حرکت به منطقه درگیری هستند. زمان ورود [این ناو هسته‌ای] مورد انتظار به دریای عرب درست هم‌زمان با انقضای آتش‌بس دو هفته‌ای است.»

بنابراین، طبق گفته شورای امنیت، «ما همچنین باید انتظار اقدامات فعال نیروهای ائتلاف برای تجدید تسلیحات تهاجمی و ضد موشکی و همچنین فعالیت قابل توجه نیروهای اطلاعاتی را داشته باشیم.»

کانال #اقدام_ضدجنگ_و_نظامی‌گری
https://t.me/notowarnotomilitarism/199

آکسیوس اعلام کرد:
جمهوری اسلامی ایران و آمریکا
به توافق نزدیک شده‌اند!

آکسیوس، به نقل از مقام‌های رده بالای آمریکایی بی‌آنکه به نام آنها اشاره کند نوشت:
ایالات متحده آمریکا و جمهوری اسلامی ایران برای دستیابی به توافق در چارچوب پایان دادن به جنگ نزدیک شده‌اند. هر دو طرف، لحظه به لحظه در تماس تلفنی با اسلام‌آباد که نقش میانجی را ایفا می‌کند مراحل تدرجی مذاکره را طی می‌کنند!

خبرگزاری رویترز نیز اعلام کرد که به احتمال قوی، آتش‌بس تا دو هفته‌ی دیگر میان آمریکا و جمهوری اسلامی ایران تمدید خواهد شد تا مذاکرات پیش روی، به نتیجه‌ی مطلوب برسد.
-------------------------------
اما کیست که نداند این توافق‌ها در مذاکرات میان قدرت‌ها، هیچ ربطی به منافع شهروندان در سراسر کشور ایران ندارد! دعوا و جنگ میان سه قدرت جمهوری اسلامی، آمریکا و اسرائیل بر سر سهم‌خواهی منابع و ثروت کلان کشور ایران است.

نه جنگ، نه مرگ؛ ما از زندگی می‌گوییم
فرخ قهرمانی
جنگ شاید برای لحظه‌ای خاموش شده باشد، اما آتش آن هنوز در زندگی مردم زبانه می‌کشد. سکوتی که بر آسمان ایران نشسته، سکوتی آرام‌ بخش نیست؛ بیشتر شبیه مکثی سنگین است میان دو ضربه، مردم هنوز از زیر آوار ترس بیرون نیامده ‌اند که پس‌ لرزه‌ها آغاز شده است؛ پس‌ لرزه‌هایی که این‌ بار نه از آسمان، بلکه از دل سیاست و امنیت بر جان جامعه فرود می‌آید. به برکت اتخاذ سیاستهای کاملاً منفعت طلبانه رضا پهلوی و هواداری کورکورانه مشتی انسانهای ناآگاه خارج نشین همراه با بزرگ نمائی رسانه های وابسته و واکنش‌هایی که در روزهای جنگ برانگیخته شد، اکنون بهانه ‌های تازه‌ای در دست حکومت قرار گرفته است. اتهاماتی که روزگاری پراکنده و محدود بود، امروز به فهرستی بلندبالا تبدیل شده: «جاسوسی برای اسرائیل»، «ارتباط با رسانه‌های خارجی»، «اقدامات خرابکارانه»، «ارسال فیلم و خبر به خارج» و ده‌ها عنوان دیگر که هرکدام می‌تواند سرنوشت انسانی را به تاریکی زندان بسپارد ، این اتهامات، همچون تورهایی گسترده، بر سر مردم فرود می‌آید؛ مردمی که تنها جرمشان زیستن در سرزمینی است که هر بحران، بهانه‌ای تازه برای سرکوب می‌آفریند پیش ‌تر نیز گفته بودم و باز هم می‌گویم: جنگ، از نخستین روزهای به قدرت رسیدن جمهوری اسلامی، در روایت رسمی حکومت «نعمت» بوده است؛ نعمتی برای بقا، برای توجیه، برای خاموش‌کردن صداها. امروز نیز همان روایت ادامه دارد. جنگی که از بیرون بر کشور تحمیل شد، در درون به ابزاری برای تحکیم قدرت بدل شده است حکومت، در سایهٔ این بحران، توانسته است مردم را خانه‌نشین کند؛ خیابان‌ها را خاموش، شهرها را سنگین، و ایران را به حالتی شبیه یک «حکومت نظامی اعلام‌نشده» بکشاند ، در چنین فضایی، هر درِ بسته ‌ای، هر گوشی خاموشی، هر پیام کوتاهی می‌تواند بهانه‌ای برای بازداشت باشد. بدیهی است اگر جمهوری اسلامی بخواهد برای دوام و بقای چند صباحی بیشتر، بستر چنین جنگ‌هایی را فراهم کند، این رفتار از سر اتفاق نیست. در تمام چهل‌وهفت سال گذشته، این حاکمیت جز به بقای خود نیندیشیده و هیچ‌گاه رفاه، امنیت یا آرامش مردم را در شمار اولویت‌هایش قرار نداده است. برای چنین نظامی، بحران نه تهدید، که فرصتی برای محکم‌ تر کردن دیوارهای قدرت است؛ و جنگ، پرده‌ای ضخیم که می‌تواند صدای جامعه را خاموش‌تر و سایهٔ سرکوب را گسترده ‌تر کند ، اما با همهٔ این‌ها، یک حقیقت روشن و خدشه ‌ناپذیر باقی می‌ماند: هیچ‌ یک از این واقعیت‌ ها، هیچ‌ یک از خطاها یا سیاست‌های حکومت، به هیچ کشور یا قدرت خارجی مجوز تجاوز، بمباران و کشتار مردم ایران را نمی‌دهد. رنج مردم، ملک مشاع هیچ قدرتی نیست و هیچ ارتشی حق ندارد به نام «نجات» یا «تنبیه»، خاک و جان یک ملت را هدف بگیرد. سرنوشت ایران، هرچه باشد و هرکه آن را رقم بزند، باید از دل مردمش برخیزد، نه از آتش هواپیماهای جنگی و نه از تصمیم اتاق‌های قدرت در سرزمین‌های دور. جنگ امروز شاید در مرزها متوقف شده باشد، اما در زندگی مردم ادامه دارد؛ در نگاه‌ های نگران، در سکوت شبانهٔ شهرها، در ترسی که هنوز از دل ‌ها بیرون نرفته مردم ایران، پس از چهل روز آتش و دود، اکنون با موج تازه‌ای از فشار رو به ‌رو هستند؛ موجی که نه از بیرون، بلکه از درون می‌آید در این روزها، هر سطر نوشته‌ نشده، هر تماس نگرفته، هر سکوتی می‌تواند به «اتهام» بدل شود. زندانیان سیاسی، که سال‌هاست زیر بار فشار، بازجویی و محرومیت ایستاده‌اند، اکنون با موج تازه‌ای از تهدیدها روبه‌ رو هستند، اعدام‌ ها همچون تیغی که هر روز بر سر جامعه آویزان است، در این روزهای پس از جنگ تندتر و بی ‌رحمانه ‌تر فرود می‌آید. هر صبحی که آغاز می‌شود، بیم آن می‌ رود که نامی تازه، جوانی تازه، انسانی تازه از میان ما برداشته شده باشد، در چنین فضایی، زندانی سیاسی تنها یک فرد نیست؛ نماد امیدی است که حکومت می‌کوشد خاموشش کند و هر اعدام، نه پایان یک زندگی، که زخمی تازه بر پیکر جامعه است؛ زخمی که با هیچ مرحمی التیام نمی‌ یابد و این همان تراژدی بزرگ است: جنگی که از آسمان آغاز شد، اکنون در زمین ادامه پیدا کرده؛ در خانه‌ها، در خیابان‌ها، در زندان ها و نهایتاً در ذهن و جان مردم بی گناه.

از متن:
جامعه یعنی هم‌زیستی غیرقابل انتخاب. آن چیزی که ما نمی‌توانیم انتخاب کنیم: فلانی باشد، بهمانی نباشد، فلانی را می‌خواهیم، بهمانی را نه، این یکی مفید است و آن دیگری خطرناک، این یکی پاک است و آن دیگری ناپاک. چطور می‌توانیم ایران را سرزمینِ باهم‌زیستنِ ناگزیر بسازیم؟ من اجتماعاتم را خودم انتخاب می‌کنم، اما ایران انتخاب من و هم‌فکرانِ من نیست. ایران حیث وجودیِ من و همه‌ی کسانی‌ست که به این سرزمین تعلق دارند. شبیه شرطِ اجتماعاتی‌ست که من می‌سازم و انتخاب می‌کنم. این تعبیر خوبی‌ست. از یک تعبیر ایده‌آلیستی کمک می‌گیرم تا بگویم ایران در حُکمِ زمینِ استعلاییِ باهم‌زیستن ماست؛ استعلایی به این معنا که شرطِ تجربه‌ی هر یک از ماست. خود محتوایی ندارد، اما اجازه‌ی محتوایافتن می‌دهد؛ خود نسبت به هر محتوایی خنثی‌ست. ایران شرط امکانِ زیستن ماست. پس من ایران را انتخاب نمی‌کنم؛ ایران هست و من درون آن می‌توانم انتخاب کنم، تجربه کنم، می‌توانم تضاد بیافرینم، می‌توانم اجتماع دلخواه خود را شکل دهم، می‌توانم بر سر ارزشِ خویش با ارزش دیگری رقابت کنم؛ اما این زمین مشترک را نمی‌توانم از کسی بگیرم. گرفتنِ آن معادل گرفتنِ حیات است؛ این حق را ندارم.

@outsideitself

📝احوالاتی پراکنده در جنگ

🗓اسفند ۰۴و فروردین ۰۵

@outsideitself