Собаки на сквоте едят алычу,
И в лужах играют смешные собаки.
Лишь месяц прошёл, а я дальше лечу,
Заправив спокойствия полные баки.

Она мне по вайберу шлёт пустоту
И псевдопоэтику всякую пишет,
Как сено на фермах бросают скоту,
Но я не нуждаюсь в отравленной пище.

Я рад, что товарищи держат удар,
Удары по жизни порой помогают.
Жонглировать словом - единственный дар,
И на жонглёров собаки не лают.

За окнами ливни, я меченым стал:
Отметила ниже локтя на прощанье.
Мне кажется, я пролечу между скал
Живым. И не буду писать завещанье.

Przychodnia Skłot,
17 июля 2018 г.

я спал
проснулся
сразу бум
не правил бал
не слышал шум

война
не видел
не хочу
она дрожит
я хохочу

поел
невкусно
без приправ
как узник в Иф
который граф

тюрьма
не знаю
не бывал
она мэйнстрим
я неформал

пройти
прорваться
и достичь
наш караван
идёт сквозь дичь

тоска
не надо
перестань
порочный круг
стирает грань

я лёг
заснуть бы
без тревог
пускай в меня
поверит бог

18 июня 2026 г.

Цешча прыгадала, што сёння ў Польшчы адзначаюць Дзень таты. Хто датычны - усіх віншую! 🍀

Дакладна год таму, едучы ў цягніку ў Варшаву, вырашыў завесці гэты мікра-канальчык. І напісаў першы пост. І першы вершык апублікаваў. Час пранесся імгненна.

Канальчык ствараўся для маіх рыфмаванак, якіх назапасілася тузін-другі з часоў юнацтва, ды яшчэ некалькі літаратурных эксперыментаў. Каб сабраць іх усе ў адным месцы. Цягам года з'явілася нават колькі новых вершаў. Было трошкі ўспамінаў, трошкі падарожжаў і крыху гістарычных тэм, прысвечаных анархізму і рэвалюцыйнай тэматыцы. Была дачка, палітвязні, кнігі. Спарадычныя каментары бягучых падзей. Можна б было і больш палітычнага аналізу даваць, але ж у нас і без мяне хапае блогераў і палітаглядальнікаў, і анархістаў. Асабліва былых.

Ці за год нешта змянілася? Адпісалася некалькі сяброў, падпісалася некалькі незнаёмых мне людзей. Вершаў засталося не так шмат, наўрад ці хопіць на чарговы год. Аднак пакуль усе свае рыфмаванкі не апублікую, то мо і варта працягнуць. Часцяком чую ад розных знаёмых: чытаю цябе, не ўсё, канешне... але так, заглядваю ў канальчык...
Перанасычаннасць інфармацыі ў сацсетках робіць сваё. Ды і мой кантэнт даволі спецыфічны, асабісты. А вершы... самі ведаеце, не ў "срэбным стагоддзі" жывем.

Як сапраўдны андэграўнд, з нікому непрэбнай творчасцю і амаль нікому непатрэбнымі думкамі, канал адыгрывае цікавую ролю асабістага тэрапеўта і размовы з самім сабой. Часам дапамагае. Часам да гэнага дыялогу далучаюцца іншыя асобы. Нешта накшталт тэорыі Юнга, калі пасля 40 год адбываецца сустрэча са сваім ценем, тым што трэба было развіваць у маладосці. Тое, да чаго цягнула ў школе ды ліцэі. Цень як літаратурная творчасць.

Увогуле, вучыўся я ў філалагічным класе, хацеў паступаць на журналістыку, падчас падачы дакументаў у польскім консульстве 25 год таму на мяне накрычалі і сказалі ўпісаць у фармуляры "філалогія". Але і пасля гэтага яны там нешта наблыталі і ўзялі мяне чамусьці на гісторыю. Дзіўная справа, але як ёсць. Можа і лепш атрымалася, хто ж яго ведае.

Вось так трэба было пражыць 41 год, каб завесці псеўдапаэтычны канал, які адбіваецца люстэркам маёй асабовасці. Але ж галоўнае, каб было па-кайфу.

я гений
галлюциногниений
лёгких ранений
зелёных растений
и сын слабости
ты уж прости

2003 г.

Рады, што таксама датычны да гэтай вельмі важнай і патрэбнай ініцыятывы.
З Днём нараджэння, Калектывы Салідарнасці!
🖤❤️

Four years ago, Solidarity Collectives were formed.

We didn’t know how long the war would last and couldn’t have imagined the sheer scale of the work we would undertake. Over the years, we have organized around fifty humanitarian trips, held dozens of fundraisers, sent thousands of parcels to the fighters, endured sleepless nights, faced challenges and suffered losses, made new friends and experienced moments that will stay with us forever.

We are convinced that mutual aid, support, and resistance are the very foundations on which any collective struggle relies. All this is thanks to the people who are ready to support one another and their tireless voluntary work.

That is precisely why, for four years now, we have been helping anti-authoritarian soldiers and those affected by the war, building international connections and highlighting the anti-authoritarian movement’s contribution to the Ukrainian resistance against russian imperialism.

This video is, first and foremost, a thank you to each and every one of you who stood by us, donated, volunteered, shared our message, supported us and placed your trust in us.
And above all, it is a tribute to the soldiers, who fight every day not only for our safety, but also for our very right to exist, to organize, and to defend left-wing and anti-authoritarian values.

Thank you for continuing the struggle for the past four years.

There is still much work ahead, but we are grateful that we are walking this path together.

______________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________
Чотири роки тому з'явилися «Колективи Солідарності».

Ми не знали, скільки триватиме війна й не могли уявити, яким великим буде обсяг нашої роботи. За ці роки ми пройшли пів сотні гуманітарних поїздок, десятки зборів, тисячі передач військовим, безсонні ночі, складнощі та втрати, нові знайомства й моменти, які назавжди залишаться з нами.

Ми впевнені в тому, що взаємодопомога, підтримка та спротив є тим фундаментом, на якому тримається будь-яка спільна боротьба. Усе завдяки людям, які готові підтримувати одне одного і їхній безустанній волонтерській роботі.

Саме тому вже чотири роки ми допомагаємо антиавторитарним військовим і людям, які постраждали від війни, будуємо міжнародні зв'язки та розповідаємо про внесок антиавторитарного руху в український спротив російському імперіалізму.

Це відео насамперед подяка кожному й кожній, хто були поруч, донатили, волонтерили, поширювали інформацію, підтримували нас і довіряли нам.

І передусім це подяка нашим військовим, які щодня виборюють не лише нашу безпеку, а й можливість існувати, організовуватися та обстоювати ліві та антиавторитарні цінності.

Дякуємо, що вже чотири роки ви продовжуєте боротьбу.

Попереду ще багато роботи, але ми вдячні, що проходимо цей шлях разом. https://www.youtube.com/watch?v=VF9T7kOrhKU&list=PLhm8Ii9MWNm0_yBnbmzh2KxmpS1n6WXHN&index=3

Даведаўся, што ў Гішпаніі знік Гена Смаляк. Цікавы чалавек. Асабіста не быў з ім знаёмы, аднак крыху перапісваўся. Нейкі час таму Гена ўзяў у мяне невялічкае інтэрв'ю для цудоўнага праекта "Не сёння, не ўчора, не заўтра". Наколькі я разумею, ён быў ініцыятарам і рэдактарам Nottoday.media

Вельмі разумею ўсе крызісы, дэпрэсіі і трывогі. Сам не без граху. У той жа час спадзяюся, што гэта толькі часовы заняпад энэргіі і спроба адпіхнуцца ад дна і жыць далей. Жыць заўсёды. Не ўчора. Не сёння. Не заўтра.
Проста жыць.

Июль. Все круги сомкнулись.
И ночью стало прохладно
Мне спать одному, да ладно.
Главное, нервы вернулись.

Ведь главное - я не спятил
И не вкусил проституток,
Срок мой четырнадцать суток,
Пять на здоровье потратил.

Да, правда, с наукой туго,
В кресле сижу истуканом,
Взор мой прикован к стаканам.
Эх, муза, ты где, подруга?

Я чуть не поверил в Бога,
Я чуть не поехал крышей,
Но смерти сказал я: тише,
Да выгнал её с порога.

Плюс вновь подгорело снами,
Хоть утро их всех забыло,
За окнами столько дней лило,
Давай поспешим с парусами.

Куда же муссон подует?
И кто мне залечит раны?
Загадывать пока рано.
Либидо моё негодует.

Мне кажется, что не встречу
Того, кто меня согреет,
Из форточки холодом веет,
Я эгоизм свой калечу.

1 июля 2018 г.

Шмат гадоў запар я з'яўляўся пастаянным аўтарам найстарэйшага польскага анархісцкага часопіса "Inny Świat". Учора ўрэшце атрымаў свежы нумар. І вось літаральна на 3 старонцы ў невялічкім артыкуле "Niefotografowalny anarchizm" нечакана наткнуўся на фатаграфію анарха-партызан. У тэксце аўтар (maciej wy) піша аб ролі фатаграфій у анархісцкім руху. У кантэксце гэтага зроблены ў лесе фотаздымак групы "Чорны сцяг" аўтар называе "адной з найбольш знакавых фатаграфій анархісцкага руху апошніх гадоў". Магу толькі пагадзіцца. Фотка насамрэч яскравая. Я бы нават дадаў - знамянальная.

параход

падыхаючы ад стомленасці несусветнай
вакол безсэнсоўнае саракадвухгоддзе
пустэча плыву ў бездань на параходзе
наперад капітан Ніхто баразні паветра!

прасторы ненапоўненыя
мудрымі думкамі інтэлектуалаў
сэнсы ненароджаныя
пад маскамі мінулагадовых карнавалаў
дзеці не сапсаваныя
як йогурты пад неапальскім сонцам
будучыня раскрадзеная
гандлярамі мар і дызайнерамі ўтопій
усмешкі хітрасплеценыя
пробліскамі недасканалай памяці
памылкі назапасеныя
якіх хопіць каб палічыць усіх буржуа на саміце

ізноў россыпі розвальні росстані
надзеі кульгаюць пранізаныя стрэмкамі вострымі
юнацтва пад сялянскімі косамі
дзяцінства маніць трагічнымі лёсамі
радзімы дзевяноста чацьвёртага
сяброў снежня васемнаццатага
здрады - пастаяннай спадарожніцы
пераможцы міфаў аб вечным каханні
ды былых таварышаў мяняючых ідэі
як халаты ў спа-комплексах ды шпіталях

абрыдлі адвечныя пошукі развагі імкненні
глыбокія рады як заставацца на плыву
пхаюць выжэй на нейкія навуковыя ступені
але параход чамусьці ідзе праз Калыму

колькі можна несці цяжар ідэйнасці
дзе твае рэвалюцыі
дзе перамогі справядлівасці
дзе твае таленты запрошаныя на банкет у стакгольмскую ратушу
дзе рахункі ў банках ды крутыя колы як на Turbo укладышах

азірніся
што засталося на шляху пройдзеным
мізэрнасць апранутая ў мегаламанскія вопраткі
празрыстасць крызісу сярэдняга ўзросту
пакуль іншыя краналіся космасу
ты на сваім параходзе кіраваўся ў прорву

паўсюль мноства бруду і ты думаў
дзе падзелася швабра
але параход даплыў і ты пабачыў
шалёныя вочы памерлага сябра

5 ліпеня 2026 г.