تابستون كش ميادا؛ يادت نره بيای. دلمون تنگه.


رادیو چهرازی

آدم می شینه رو ایوون باباحاجی قلیون برازجونیش رو چاق میکنه بلکه دلش باز شه، یهو دلش میگیره یهو میبینه باباحاجی دیگه نیست، دایی ف خیلی وقته که نیست، خاله خ هم خیلی وقته که رفته، دلش میگیره برای ننه س که خیلی وقته تک و تنهاست، دلش میگیره برا خودش که قراره دوباره برگرده به غربت طهرون بعد یهو یادش میاد پاییز تو راهه و قراره غماشو دوبرابر کنه، راستی چهرازی هم دیگه خیلی وقته قایم شده، راستی تابستون هم کش اومد ولی چهرازی یادش رفت که بیاد، البته شاید اونم دیگه جون نداره شاید غماشو تنباکو کرده و کشیده و دیگه ازش چیزی نمونده، صبح میشه، فردا میاد منم غمامو تنباکو میکنم بلکه خودم تموم شم...

از گندمزار ما یک مشت کاه می‌مونه که باد بگاش میده.

آدمی خیلی تنهاست، خیلی زشت است با وجود تنهایی اش باز هم دلش بشکند، خیلی ناجور است دایره محدود افراد قابل اعتمادش نیز دلش را بشکنند، دیگر چیزی از آدمی نمانده است، دلش تکه تکه شده و به هیچ کس نمیتواند اعتماد کند...

نهانِ حالِ ما نزدِ تو پیداست.

آخر من نمی‌توانم دست از این فکر بردارم که ای کاش ما در زمان دیگری به دنیا می‌آمدیم.

حالم خوب نیست، این را چسناله بشنوید یا نه باز هم حال من خوب نیست. خیلی خیلی تنها شدم، مثل این تنهایی را قبلا تجربه نکرده بودم، در این مرحله هیچکس را ندارم که به او بگویم برویم بیرون، حرف بزنیم یا هر فعالیتی که بار تنهایی را سبک تر کند، همانطور که شب ها بیدارم صبح میروم سر کار، زندگی ام نه شب شروع و سه بعد از ظهر تمام میشود، در این بین هیچ دلخوشی ندارم، دیگر فیلم دیدن و کتاب خواندن و موزیک گوش کردن هیچ فایده ای ندارد. در این بین یکنفر را میخواهم که به او بگویم نهان حال ما نزد تو پیداست...

۲۲ شهریور ۱۴۰۱ مهسا امینی در بیمارستان کسری بستری شد. و دنیا برای بسیاری از ما به شکلی بدون بازگشت تغییر کرد.
عزیزم، صورت ماهت خورشید ما شد...

@hamid59salimi

من هم دوست دارم لباس های پاییزه ام را در بیاورم، ادکلن گرم و تلخ مخصوص هوای سردم را روی میز بگذارم و همچنان که با بوت هایم برگ ها را خرد میکنم زیر باران راه بروم، اما می دانی عزیز من، زور غم و تنهایی بر همه ی این لذت ها می چربد، هر چقدر آدم خوبی هم بوده باشی، باز هم روزگار زمینت میزند و یک جایی دیگر از ادامه دادن دست میکشی...

امروز، چهلم سومین سالگرد امین‌‌ هستش سنگینی روزهای بعد ازدست دادن حتی بعد از سه سال حس میشه، طوری که هر روز خدا روز های تقویم رو حفظ ام و میدونم چند روز گذشته....

‏اینقدر تو‌ Saved Messages تلگرامم خاطره هست که وقتی میرم اونجا تا یه چیزی پیدا کنم انگار دارم میرم تو عمیق‌ترین قسمت استخر دنبال چیزی بگردم. باید نفسمو‌ حبس کنم تند تند بگردم پیدا کنم سریع بیام بیرون.

این بار میشه؟

کاش باز جنگ شود. وطن‌فروشم؟ باشد. لقبِ وطن‌پرستی باشد برای شماها که خوبید و زیبایید و شجاعید و قهرمان. من هیچ‌کدام از این‌ها نیستم. من افسرده و غمگین و تلخ و ترسو و بازنده‌ام. منِ بازنده آرزو می‌کنم که باز جنگ شود. آرزو را که دیگر نمی‌توانید ازمان بگیرید، می‌توانید؟ جنگ اگر بشود، لااقل اسم دارد. چیزی که الان هست و چیزی که حالا داریم زندگی‌ش می‌کنیم - زندگی؟ - ، حتی اسم هم ندارد. راستش را بخواهی، از جنگ آن‌قدر نمی‌ترسم که از وضعیت فعلی می‌ترسم. جنگ تکلیف‌ش مشخص است. اینجا اما همه‌چیز بدتر از پنیرپیتزاهای ایتالیایی کش می‌آید و نامعلوم است و بلاتکلیف. و ما داریم تصمیم‌هامان برای زندگی را هی عقب می‌اندازیم. بعد از جنگ، بعد از پیروزی، بعد از ضحاک، بعد از ... ای آدم‌های زیبایِ شجاعِ قهرمان! غافلید از اینکه شاید فقط همین، سهم ما از زندگی بوده باشد.

جنگ پایان خواهد یافت

و رهبران با هم گرم خواهند گرفت

و باقی می ماند آن مادر پیری که چشم به راه فرزند خویش است

و فرزندانی که به انتظار پدر قهرمانشان نشسته اند

نمی دانم چه کسی وطن را فروخت

اما دیدم چه کسی بهای آن را پرداخت

محمود درویش

این بلاتکلیفی و انتظار داره زیادی طولانی می‌شه. اندازهٔ تنِ من یکی نیست.

سر زدن به فضاهای مجازی مثل پرسه در دبستانی است که آن‌جا درس خوانده‌ای. می‌بینی ساختمان‌ها هستند، حیاط مدرسه هست، بوفه هم هنوز آن گوشه‌ی همیشه سایه سرجایش مانده.

فقط تو و‌ دوستانت دیگر این‌جا نیستید.
شما، صدای شما از این‌جا رفته‌اید...