من ایرانم ، ولی دلم برای ایران تنگ شده .

از انسان بودن جان به لب شده‌ام ، اگر می‌توانستم در جا از این مقام انصراف می‌دادم.

انقد این روز ها برای هموطن هام گریه کردم احساس میکنم دیگه اشک ندارم

امیدوارم یه تار مو از سر هیچکدومتون کم نشه.

من این روزها برای هر چیزی هزاربار گریستم برای وطن م، خانواده‌ام ، زندگی‌ام ، آینده‌ام ، هم‌وطنم ، هم‌وطنم، هم‌وطنم...
کاش واقعا با گریستن ما شما زنده می‌شدید
آن وقت تمام دریاها را می‌گریستم…

۴۰ روز گذشت و این داغ هنوز تازه‌ست.

آن شب و شب‌های بعدی بسیار نخوابیدم و فهمیدم اندوهی که آدم را نمی‌کُشد ، به شکل‌های دیگری درمی‌آید که از مرگ بدتر است.

کاش پروانه بودم زیبا و کم عمر.