دارم آخرین تلاش هایم را در بی جان ترین و بی اعتماد ترین حالت ممکنم برای زنده نگه‌داشتن احساساتم می‌کنم.

آدما باعث میشن از خودم و دید مثبتم متنفر بشم.

افتخار واسه دست‌های چاک خورده‌ست ، نه چاک‌های دست خورده!‌
‌_

جز تو ،
همه میخواهند با من حرف بزنند!
من به سکوت تو گوش میدهم...!

ولی من دیگه حتی حوصله این رو هم ندارم که بخوام یبار دیگه خودم رو به کسی معرفی کنم، بگم چی‌ام کی‌ام، حوصله دیت ندارم، حوصله قرارهای عاشقونه توی این کافه اون کافه ندارم، حوصله اعتماد کردن به آدم اشتباهی و غصه خوردن براش رو ندارم، حوصله تا صبح چت کردن و ذوق کردن ندارم، من حوصله خیلی چیزها رو ندارم.

میل عجیبی به نبودن دارم.

یه‌سریام حالتو از رو فضولی میپرسن نه محبت.

به کسی سپار دل را که دلت نگاه دارد.

نداشتن خیلی چیزا بهتر از نصف و نیمه داشتنشونه ؛

زخمی که مرا زدی، تو را خواهد کشت.

بعضی وقتها با ادمها موافقت کن، بزار زودتر خفه شن.

عمیق نشدن خواب از شدت اضطراب، یکی از زجر‌آورترین تجربه‌هاییه که وجود داره.

حواسم نبود بهت فک کردم.

از هرچی مرده حالم بهم میخوره.

‏قطع بودن اینترنت فشار جنگ رو ده برابر بدتر کرده، بدون اغراق.

چقدر اون آدمایی که بودیم دیگه نیستیم.

با این غم چیکار کنیم؟

همونجوری که از ادمای مهربون خوشم میاد از ادمایی که با قصد خاصی مهربونن متنفرم.

من همونیم که تنها واکنشم موقع ناراحتی، کم حرف شدنه.