این قضیه راه افتاده که زن قوی رو جدا از عشق و مسائل عاطفی می‌بینن و این زن قوی بودن باعث شده زن‌ها از زنانگی خودشون فاصله بگیرن؛ زنانگی منظورم انرژی زنانه این‌ها که الان خیلی می‌گن نیست. از لحاظ روانشناسی و نیازهای کلی یک آدم. یعنی هر آدمی وقتی ساید عاطفیش رو خفه نکنه با زندگی و خودش اونجاست که آشتی می‌کنه

این‌ها صرفاً حرف من نیست و قبل از من یه آدم سرشناس باز کرده موضوع رو. (سهیل رضایی)

تفاوت‌های فردی وجود دارن ها؛ مثلاً یکی ترجیح می‌ده عشق رو به شکل دقیقاً یک رابطه نخواد و شکل‌های دیگه‌اش رو بخواد تجربه کنه؛ ولی این نگاه کلی به این قضایا، من واقعاً دیدم عشق با آدم‌ها چیکار می‌تونه بکنه و واقعاً من اون رو صرفاً تو رابطه انسانی نمی‌بینم. عشق به انسان و رابطه عاشقانه هم خیلی مهمه؛ ولی فهمیدم عشق، کلا رویکرد عاشقانه به زندگی مثل همون یه رابطه می‌تونه زیر و روت کنه.

مگه می‌شه عاشق باشی و همون آدم قبلی باشی. می‌گفت می‌بینین سخته با عشق به حیوانات شروع کنین. کلا شور زندگی تغییرت می‌ده.
خیلی مهمه خیلی.

متأسفانه فکر می‌کنی آدم‌هایی که به شکل واضح و علنی عقده‌ و مشکلات رفتاری دارن و کارهاشون دور از شان یه انسانه، فقط تو فیلم‌هاست.
تا زمانی که وارد بیمارستان می‌شی!

درود بر آدم‌های پیگیر. پیگیر کار، پیگیر زندگی، پیگیر رابطه، پیگیر برنامه‌‌، پیگیر. پیگیر.

کلا خسته‌ئم از نسخه‌پیچی‌های زرد تلگرامی‌تون.
با توصیه‌های بی‌پایه و اساستون واقعا آسیب می‌زنید به هم‌دیگه. کاش یاد بگیرید که توی مسائلی که در بهترین حالت فقط یه نظر شخصی و سطحی دارید، حکم کلی و قاطعانه ندید؛ خصوصا حکم‌هایی که برای زندگی بقیه‌ئن و تبعاتشون رو شما قرار نیست تحمل کنید.

به نظرم همه چیز از اونجایی شروع شد که همه خواستن نظر اختصاصی خودشون رو داشته باشن. چه تعمیم‌پذیر چه تعمیم‌ناپذیر. چه درست چه غلط. انگار غالب مردم دوست ندارن وقتی حرف می‌زنن، یه سند ثابت شده یا حداقل آزمون خطا شده و حرف یه شخص معتبر پشت حرفاشون باشه. کسر شانه. نظر خودمون رو داشتن خوبه؛ ولی در کل این قضیه که می‌خوایم همه چیزدون باشیم و نظر خودمون رو به بقیه هم تزریق کنیم به هر قیمتی این روزها بیشتره، مخصوصاً به این خاطر که تو فضای مجازی هر کی الان تریبون رایگان خودش رو داره.

گفتم تریبون رایگان این به ذهنم رسید که خوبه یا بد. بعد به این فکر کردم که اگه هر کسی تریبون رایگان خودش هم نداشت و انحصاری بود؛ اون موقع هم یه جور دیگه گرفتار بودیم. در نهایت بهترین راه اینه که خودمون رو محتوایی که مصرف می‌کنیم یه کم وسواس داشته باشیم.
تا شاید روزی توی آرمان شهری این آگاهی جا بیفته که یه تجربه، فقط یه تجربه‌ست. اگه در قالب صرفاً تجربه بیان بشه شاید کمک کنه؛ اما تو قالب حکم و حتی توصیه، نه لزوماً‌.

هر چی می‌کشیم بخاطر اینه که غرورمون از کامیابی‌مون مهم‌تر شده برامون.

گذر از تجربه‌ی سوگ بهت یاد می‌ده بدون تموم چیزهایی که فکر می‌کردی اگه نباشن معنای زندگیت رو از دست می‌دی، باز هم می‌تونی معنا بسازی، ادامه بدی و هنوز هم هویت داری‌.
سوگ مثل پروازیه که تو رو از یه جایی به یه جای دیگه می‌بره. وسطش فکر می‌کنی زیر پات خالیه و الانه که سقوط کنی؛ ولی وقتی می‌رسی، می‌بینی تو سرزمین ناشناخته‌ها هم می‌شه زندگی کرد. به یاد آورد، دووم هم آورد.
بعد از سوگه که آدم می‌فهمه چقدر برای دوباره از اول شروع کردن پتانسیل داره.

مهم‌ترین هدیه‌ی سوگ شاید این باشه که بعد از مدت‌ها دعوتمون کنه به درون خودمون برگردیم؛ هر چند دعوت دردناکی باشه.

اپیزود شماره‌ی چهار.


ما همه برای یاد گرفتن اومدیم.


References:
کتاب در باب اعتماد به نفس، آلن دوباتن
کتاب اضطراب موقعیت، آلن دوباتن
کتاب تجربه‌های کوچک رهایی‌بخش، آن لور لو کانف، ترجمه‌ی مهرسا شرع‌الاسلام

https://t.me/roro_nabat

لینک همین اپیزود تو یوتیوب

https://youtu.be/2oetOlRZyFo?si=0TIXxvkc9I7IasKW

ترکیبی از عملگرایی و جستجوگری مامانم، امیدواری و سرسختی بابام هستم؛ همیشه یه راهی پیدا می‌کنم و هیچوقت پشت درهای بسته نمی‌مونم.