-مصطفی مستور

#ننوشته

برای این تشنج‌های بی‌شکل
به آسمان بشتابید
که امید ندارم به تخت‌خواب
وقتی زمستان او از من سنگین‌تر است

و افراط می‌کنم در حزن
زیرا که پدرم از کودکی به من آموخت
برای سیاه‌نمایی‌ها
سیاه، رنگ مناسب نیست

و خلوص آشفتگی‌ را از طره‌ها بیاموختم
جدا و خودسر و نرم
که دیدگان مروارید‌وار
به طره رنگ‌ باخته است

من همیشه ارومم

ممبر هام نفت حکومت قاجارن و من انگلیس.

داشتم گالریمو بالا پایین می‌کردم
بعد رسیدم به عکس یکی از بسته‌های ارسالی
این برای تاریخ یازده بهمن پارساله
و من داشتم اون موقع کتابم رو برای آدمایی که از توی همین چنل خریده بودنش پست می‌کردم
🌝

خیلی حس خوبیه که از خراسان جنوبی( از نظر فاصله ) درخواست داشته باشی نه؟

از خیلی جاها بود یادمه
تهرانیا که چندتا بودن
شیراز دو سه نفر بودن
بوشهر
خراسان جنوبی
خراسان رضوی
تبریز
مازندران
گیلان
بندردیلم
سمنان
لرستان

برای تو خواستم هر کلمه ای که تا کنون آموخته ام به کار ببرم.
حتی شده تکه تکه بهم وصلشان کنم و بگویم آری ، این ها حرف های من است که برایت نوشته ام.
اما یادم آمد هنوز نامه ام را برایت نفرستادم و پستچی هم مدام سراغ مرا میگیرد و می گوید ( پس چه شد نامه؟).
به همین خاطر در ساده ترین حالتم با تو سخن می گویم، خودت هم می دانی من اهل سخنانِ امید بخش و سبز چهره ام اما برای تو تکه ذغالی می شوم که در برف مانده.
می دانم که همین حالتِ مرا می پسندی( سبز بودنم را) اما به گمانم گاهی سیاه و سرد شده ی من هم بتواند حرف بزند و بخندد.
من و تو تکه غمی هستیم که خنده را از خود آویزان کرده و فقط در صورتِ یکدیگر این غم را استفراغ نمی کنیم.
سخنانم را چنان تا انتهای نگاهت کشیدم که یادت رفت چاووشی را..
بنظرم پاییز به تو شبیه است ، بخصوص اگر از حنجره ی چاووشی خوانده شود.
سخنانم را در همین جمله به پایان می رسانم، بدونِ نتیجه گیری و خداحافظی ای برای تو.

برایِ ننویسنده ی معکوس
سرزمینِ ذهن من🧚‍♂

من چیزای کوچیک خوشحال کننده خیلی دارم

مثلا وقتی رنگ موهای مامانم رو میبینم

خنده های داداشم

تنه ی درختا

ته مونده ی سیگارا