یه اصطلاحی باب شده که مثلا فلان نویسنده یا شاعر بزرگ «نویسنده» نبود. «شاعر» نبود. بلکه اون درقالب شعر یا داستان نظریات فلسفی و اعتقادیش رو بیان میکرد.
فلان مشکل رو داشته بیسار ضعف رو داشته.
مثلا مولانا یا کامو رو مثال میزنن
اگر چنین افرادی رو دیدید بکوبید تو دهنشون
اینا بی‌شعور‌های به ظاهر عاقلن.

هنو بیت مهدیار میده قلبُ تکون

این حکومت «حسین»ها و «فهمیده»ها را مثل خدا می‌پرستد؛ لعنت به حکومت خداترس.

۴۵ سال پیش
همین روز

🤖 Download via @TopSaverBot.

حال من
مثل برف مکانی بی چراغ
نامشخص است
فقط سوز می آید و آرام
می بارد

داستان روز اسب‌ریزی
از بیژن نجدی

من مجروح‌تر از آنم تا بادی بوزد
یا شوری اشکی مرا بکشد
یا که مرا بفریبد، سوسوی ستاره‌ای
خطی ساده‌ام.
اسبی از غبار، نعلینی از ابر
لعلی بیش نیستم
یا استکان خون دلی.
-محمد باقر کلاهی اهری

۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۱

وقتی برقا رفته
ولی نمی‌تونی از صدسال تنهایی دست بکشی
یه دفعه بابات میاد و تو رو می‌بینه

یه ارتباط ساده می‌خوام. که بشه لم داد. دراز کشید. فاخر بود. فاخر نبود. فکر نکرد به فکرهای طرف.