لبخند می‌زنم به این قاب

چشم‌هام برای دیدن زیبایی‌ها یه مقدار کدر شده

در حالی که هایپررئال نیست اصلا ولی شما برگ‌های آبی اون گل کوچک رو نگاه کنین! آدم فکر می‌کنه می‌تونه به‌شون دست بزنه. حتا بافتش رو حس می‌کنی و اگه تا حالا گلبرگ جویده باشین، حتا مزه‌ش رو حس می‌کنی! بعد اون لک قرمز کوچک رو می‌بینین اون وسط وسط وسط همه‌چی؟ انگار همه‌چیو نگه داشته. همه‌چیز نقاشی رو.

وقتی
افرادی
و تفاوت نمی‌کنه چه کسی
چیزی که برای من ناراحت کننده بوده همیشه رو مسخره می‌کنن حتی به شوخی
من هزاربار به هرنوع سکوتی رضایت می‌دم تا اینکه بخوام حتی برای پنج دقیقه شاد بودنم و تعامل با دیگران صحبت کنم

احساس میکنم بزرگترین ضعف انسان حضور و بزرگترین قدرت انسان توانایی یافتن دلایلی برای فرار از تفکر نسبت به حضور است.

سلام به فراموش‌کارا

هی جر می‌خوره مغز
هی جر می‌خوره
هی جر می‌خوره

کدام تشبیه دست مرا خواهد گرفت؟
تو کدام استعاره ی منی
که از تو دورم

ساعت نزدیک به شیش غروب
و من حس خفگی دوازده شب رو دارم
یا این گرفتگی‌ها زودرس شدن
یا دیگه توان کشوندن خودم به شب رو ندارم

◞⭑آن گاه که دیگر من از دنیا رفته‌ام، ماه زیبای آپریل موهای خیس از بارانش را پریشان می‌کند و تو دل شکسته بر روی پیکر بی‌جان من هم می‌شوی.
و من اهمیت نمی‌دهم.
چرا که می‌خواهم در آرامش به سر ببرم.
به سان درختان سرسبز، هنگامی که قطرات باران شاخه های نازک شان را خم میکند.
و من ساکت تر و سنگدل تر از اکنون تو خواهم بود.
یادداشت خودکشی-سارا تیسدل
@Sstrano