من با کسایی که می‌گن آدم افسرده افسردگیش رو نباید بیان کنه مخالفم.
درسته بعضی‌ها از این کلمه سواستفاده می‌کنن اما آدم‌هایی وجود دارن که بخاطر خستگی زیاد به دنبال فضایی آروم‌تر بین ما هستن.
اون‌ها به میزان ناخوش بودن حالشون آگاهن و تنها چیزی که نیاز دارن کمی شرایط امنه.
پس اگر کمی شناخت از اون آدم داریم بهتره بجای انگشت‌نما کردنش یا تصور اینکه فرد داره حرف اشتباهی رو می‌زنه کمی بهش احترام بذاریم.

خب الان
چه کسی می‌داند؟

غم امضای کار منه.

لعنت به این دیدار
لعنت به این دیوار
لعنت به این آوار
من زیر آوارم

لبخند می‌زنم به این قاب

چشم‌هام برای دیدن زیبایی‌ها یه مقدار کدر شده

در حالی که هایپررئال نیست اصلا ولی شما برگ‌های آبی اون گل کوچک رو نگاه کنین! آدم فکر می‌کنه می‌تونه به‌شون دست بزنه. حتا بافتش رو حس می‌کنی و اگه تا حالا گلبرگ جویده باشین، حتا مزه‌ش رو حس می‌کنی! بعد اون لک قرمز کوچک رو می‌بینین اون وسط وسط وسط همه‌چی؟ انگار همه‌چیو نگه داشته. همه‌چیز نقاشی رو.

وقتی
افرادی
و تفاوت نمی‌کنه چه کسی
چیزی که برای من ناراحت کننده بوده همیشه رو مسخره می‌کنن حتی به شوخی
من هزاربار به هرنوع سکوتی رضایت می‌دم تا اینکه بخوام حتی برای پنج دقیقه شاد بودنم و تعامل با دیگران صحبت کنم