خب به جهنم که غم نوشته‌ای رو قوی می‌کنه
تو خودت چی برای گفتن داری؟

ملتم یاد گرفتن
میان زیر نوشته‌هاشون کامنت میذارن وای سیسی تو چقدر وایب صا‌دق هدایت و قهوه تلخ میدی
یعنی تشبیه دیگه‌ای هم بلد نیستید؟

عقلانی بودنم، این فلسفه‌بافی‌ها، او را می‌ترساند. ولی مگر نه اینکه هر چیزی باید سر جای خودش باشد؟ خب عشق این معادلات را به‌هم می‌زد. من به دوست داشتن نیاز داشتم، نه چرخاندن خنجری درون خود. به دوست داشتن نیاز داشتم، نه کشیدن رنجی خودخواسته، که منجر به زوال عقل شود. متوجه‌ای عزیزم؟ این‌ها را کمتر کسی می‌فهمد. این‌که من به دوست داشتن نیاز داشتم، نه خارج شدن از چارچوب حقیقت.
-@bigmessbooklover

نثر چنار

(کمتر از پنج دقیقه زمان مورد نیاز برای مطالعه)

حتی اگر پاچه ی هنرمون رو بگیرن
ما سینه‌خیز میایم

«چه هوای خوبی است امروز؛ چنان خوب است
که نمی‌دانم چای بنوشم یا خودم را دار بزنم!»

آنتوان چخوف

#ببینیم_یا_نه

سینمایی
Hachi
معرفی فیلم‌ها با هشتگ #ببینیم_یا_نه انجام می‌شه

توضیحات در وویس پایین:

تمایل به تعامل نداشتن، دلیل بر بدرفتاری نیست

محتوای نوشته‌های من:

از آدم‌های نصفه و نیمه بدم میاد. تصمیم‌های نصفه و نیمه، کار‌های نصفه و نیمه، حس‌های نصفه و نیمه، موندن‌های نصفه و نیمه، حرف‌های نصفه و نیمه، رفتن‌های نصفه و نیمه، از همشون بدم میاد.

من چه می‌دونم که چی شده این‌جا.

#تنهایی_زیباترین_فرد_جهان_است


اما چه شد که من راهی این غم های دوست داشتنی شدم. کجای زندگی مسیرم را تغییر دادم و سیاهی ر ا بغل کردم که حالا این گرفتگی ها را مثل قلب، قسمتی از خود بدانم. اصلا چرا باید نسخه ای شادتر و باانگیزه تر از من دل مرا اشغال کند درحالی که من خودم را از جریانات بی پروای این احساسات ناموزون جدا کرده ام؟ این همه لباس های سیاه کمدم، عطر های تلخ روی میزم و ربان مشکی بالای برگه ام که همیشه عزادار قلم من است از کجا آمده؟ سوالم بی جواب نیست اما در این چند خط نمی گنجد. همیشه بر این باورم که هر چیز که نتواند حقیقی شود باید رویایش را داشت اما رویا همیشه آسیب پذیر و آسیب زننده است. حتی تمام زجرها می تواند رویایی شیرین از آینده ای دور دست باشد که هیچ گاه نرسیده. مثل کسی که با خواندن شعر های عاشقانه از اشک فراق یار گریه اش بگیرد در حالی که تا به حال معشوقی نداشته. مثل زمانی است که ماهی از تنگ، زیبایی دریا را بپرسد. خیالات ما هم گاهی آزارمان می دهد و مردمانی که همیشه به تو می گویند خیال مضحک است تو را شکننده تر می کنند. نمی دانند در پس هر خیال ما هزاران واقعیتی خوابیده که توانسته آن را بسازد.