«همه چیز آرام است»
این جمله را زمانی خواهی گفت که از آتشت فقط خاکستر مانده

و ما ذره ذره، ذره می‌شویم
و آدم از ابهت خویش چیزی نمی‌گذارد
و ربطی به خوی درویشی هم ندارد
انسان ذاتا به سکوت پیوند می‌خورد
به بغل گرفتن زانو
نیازی هم نیست حتما زانوی غم باشد
و لعنت می‌فرستد
به گذران عمر
به وقت‌های کم و تنفس‌های اضافه

مضمحل!

سلامت را نمی‌خواهند پاسخ گفت،سر ها در گریبان است...

زمستان_اخوان ثالث

من حرف می‌زنم
تا مثلِ برگ‌ها نخشکم
من حرف می‌زنم
تا ترسم را پنهان کرده باشم
و دروغ می‌گویم
تا حقیقت دست از سرم بردارد
ــ باید دوباره به همدیگر دروغ بگوییم ــ

- شهرام شیدایی

کمی از فروغ

آینه اتاقم مزین به کلمات بود
کلمات خیلی زیاد
ولی فقط یکیو نگه داشتم

این چه مزخرف روزگاری است که هر کس پی غم‌های ابلهانه خویش شبانه دنبال راه حل بین ستارگان است!

انسان:

شعرای دست و پا شکسته ی خودمم گوش بدید گاهی

دقیقا یکسال از این نوشته می‌گذره
و
چقدر من متفاوت شدم

حال بد انسان نوعی کلید است
که ما را از زنجیر چهارچوب‌ها رها می‌سازد
از خویش
از قید و بند‌های گذشته
انسانی که حالش گرفته مثل مستی صادق می‌شود!