بعضیا حتی اگه حرفاشون هم لزوما آرومت نکنه،ولی شخصیت بزرگی دارن.به خودت افتخار میکنی که باهاشون هم کلام شدی و همش دنبال اون کار خوبی که توی گذشته انجام دادی، تا این آدم و هم‌کلامی باهاش نصیبت شده میگردی.بعضی آدما از گرون قیمت ترین هدیه ها هم بهترن.

یه فعل با قید پارم


-سورنا

کی کلمه‌هامو دزدید؟

حتی اگر شیشه عینکم رو تمیز کنم بازم همه ی دنیا کدره

شهر خاکستریم

نمی‌دونم مثلا کاش همه‌چیز با یه «ببخشید» درست می‌شد. اعتمادهای از دست رفته برمی‌گشت. قلب‌های شکسته سالم می‌شد. روابط مثل سابق می‌شد. نمی‌دونم. پس «ببخشید» به چه دردی می‌خوره؟

شاید امروز پر کشیدیم
و معنا کردیم

شاید خودکشی مزه ی گیلاس بدهد

دست‌‌های تو سیاسی بودند، بوی جنگیدن، انقلاب و بوسه‌‌های خونین می‌‌دادند، حیف که نمی‌دانستم وطن برای سبز شدن
به سیاسی‌‌های رفتنی نیاز دارد.

#ببینیم_یا_نه

بخش ششم:
مینی سریال

All the lights we cannot see

توضیحات در وویس:

یادم رفت خلاصه ی داستان رو بگم:
داستان دختر کوریه که با رادیو برای پدرش کد جنگی میفرسته
و یه پسر که برای نازیا فرکانس یابی میکنه
این دو تا یک موج رادیویی مشترک توی بچگیشون داشتن و و و و

#ببینیم_یا_نه

بخش هفتم:
سینمایی

توضیحات در وویس پایین

خب روزگار همین است دیگر

من به امید شکسته شده‌ام امیدوارم.

به همین کلمات کوچک!

جمله‌های ناقص

«تنها سعادت بشر در این است که اصلا متولد نشود.»

-آرتور شوپنهاور.

چتر‌ها را دیده‌ای؟ من از چتر‌ها متنفرم. حتی اگر از باران هم کسی متنفر باشد باید چتر‌ با خودش نبرد. تنفرهای نصفه نیمه هم جان و دلم را می‌خراشد. و چتر‌ها محافظ است. محافظ دربرابر رهایی آسمان.
خب؟
لعنت به چتر‌ها.