شاید بخاطر همینه که من خیلی وقته که نتونستم وجود انسانی رو کاملا در دلم پرورش بدم
چون
من هنوز عاشق ماریانی هستم که خلق کردم

عامل به فنا رفتن انسان‌های امروزی

وقتی که مچاله‌ام مرا ببوس

#ننوشته
درد خودجمع‌آوری مثل طاعون پخش می‌شود. اگر در خودت حلقه بزنی کسی کنار تو حلقه خواهد خورد و مسمومیتت بر جان دیگری هم می‌افتد. چه انسان‌های باطراوتی که با دستان ما «پلاسیده‌ها»، خشک می‌شوند و چه بی‌تقصیرگونه مقصریم.
ما انسان‌های چروکیده، خنده‌ها را ته چاه گلو می‌فرستیم. چشمان درخشان پر از غرور را خرد می‌کنیم
و به هیچ و پوچ لعنت می‌فرستیم و درونمان تنفر را مثل تخم خاکشیر پخش می‌کنیم.
ما مردمان جنگ‌ درون خانه‌های خود هستیم. حالا هرچقدر هم که کوچه را آب و جارو کرده باشیم…

کم کم یاد می‌گیری زیبا.
سخت نگیر.

درکمال غم‌زدگی
من سر تا پا سیاسی و سیاست‌زده‌ام
سر تا پا مخالف
مخالف ظلم
و هیچ نفسی ارزشمند‌تر از حق‌طلبی نیست

فاصله‌ها هیچ‌وقت دوست‌داشتن را
کمرنگ نمی‌کند،
بلکه دلتنگی را بیشتر می‌کند.

-کتاب؛ شوهر آهو خانم.

«من سه روز پیش خوشحال بودم. امروز افسرده‌ام.
چه اتفاقی افتاد؟ هیچ.
چیزی در درونم بهم ریخت. مشتی خاطره‌ی سرکوب‌شده به روی سطح آمدند.»

-میهائیل سباستیان.

نگاه‌ها زیباتر از چشمان می‌شوند

خسته‌ام از دورانی که خودم را بین کلمات گم می‌کردم. یک دفتر و دو دفتر هم جایم نمی‌شود. کتابخانه‌ای از کتاب برای شانه‌های تکه پاره‌ام فضا نیاز است. و لرزش را بین دستانم می‌بینم. بین خستگی‌ها و هزار درد و ناخوشی من به خلوصی از رسوب‌هایم رسیدم.
آری جانم
رسوب کردم. و کلماتم کمی خسته کننده شد. خودم خسته کننده شدم. نمی‌فهمم چه‌طور اطرافیانم تحمل می‌کنند خستگی‌های تکراری مرا. من هنوز هم ناامیدی‌هایم را سخت یدک می‌کشم. و یدک کشیدن مرا کند می‌کند درحالی که دیگران به خنده‌های پویای انسانی دیگر برای تسکین نیازمندند.
رهایم کنید. من برای رها شدن آمده‌ام.
فقط آخرین آغوشت را نصیبم کن و رها کن.
من مثل قاصدک‌های باغچه ی پدربزرگم.

احساس “بیهوده نویسی” دارم.

۴۰۰!✨✨