بجنبید تا قطع نشده چرت و پرتای کلیشه‌ای رو راجع به بارون مجدد بنویسید و به خورد بقیه بدید

پلاسمولیز کردم.

باور بالغ شدن باور غلطیه.
تکمیل در جهانی که برپایه ی فناست( که علم و اصول و دین و خلاصه هر منبعی این رو تایید می‌کنه) سمت و سوی اشتباهیه
بعد
ما
با چه انگیزه‌ای از خودمون و اطرافیانمون خواستار این تکامل هستیم؟
و بعضی اوقات ما به کامل شدنمون می‌بالیم!
وا مصیبتاه!!!!

درضمن
احساسات مگه بمبه که یهو داخلمون بترکه؟
انسان ذره ذره مملو از یه حالت پر می‌شه
اگر ما یک شبه عاشق میشیم دلیلش اینه که از مدت‌ها قبل پایه‌های انتخابی خودمون برای یه رابطه رو توی ذهنمون چیدیم
ما مدت‌هاست عاشقیم و دنبال انسانی برای قالب‌گیری سلیقمون می‌گردیم
و اگر شبی از کسی جدا شدیم
مدت‌ها پیش از او در ذهنمان خداحافظی رو شروع کردیم
فقط منتظر شبی برای لبریز شدن کاسه می‌گردیم.

دوستت دارم .آنچنان که کلهر کمانچه را ....

شوق زندگیم
مثال اسرا
بند اعدامی


-داریوش

#ننوشته


معشوق من نقاشی خوش‌چهره بود. با ظرافتی عمیق دراندام و دست‌های کشیده‌ای که انگشتان کوچکش را مزین می‌کرد. هرچه بیشتر هم نگاه می‌کردم می‌فهمیدم زیبایی دستان تحت تاثیر انگشتانش است نه برعکس آن! و براین باور بود که هرچیز باید کشید الا چهره‌ها را. درحالی که زیباترین نقاشی‌ای که تا کنون کشیده بود روی تابلوی آینه نقش بسته بود. ظرافت چشم‌های خودش از چشم طبیعت زیباتر بود. به هر حال تفاوت نقاش‌ها بسیار بود و شاید من هم دلیلی جز چشم‌های او برای دوست داشتنش نداشتم.
روزی به من گفت باید از تو چیزی بکشم. چیزی که چهره‌ات نیست و نمی‌خواهم تصویر کاغذی و قلمی کهنه را بکشم که تو را برایم تجسم کرده. تو بگو چه چیزی بکشم که یادگار حضورت را نه تنها درون قلبم بلکه روی دست‌هایم ببینم.
عزیز دوست‌داشتنی من دلش می‌خواست خودش را بیشتر به من متصل کند. جز اتصال شبانه ی تن‌هایمان، دیوار خانه ی ما انگار قرار بود پذیرای تن روحم بر روی هنرش باشد.
شروع کردم به نوشتن و از او خواستم کمی صبر کند تا درخواستم را روی برگه به او بدهم.
این چنین نوشتم:«من آزار حضور انسانیتم؛ نقاشی‌ام کن.
من تنفری عمیق هستم که هر آدمی در دل خود نسبت به عزیزترین کسش دارد؛ نقاشی‌ام کن.
من ماندگاری را نقض می‌کنم؛ نقاشی‌ام کن.
من تهوع انسان از احساسات بسیارش شده‌ام؛ نقاشی‌ام کن.
من همان برگ چنارم که در جنگلی پر از درخت دنبالش می‌گردی؛ بی‌برگ نقاشی‌ام کن.
من چهارصبحی غمگینم
و درنهایت اگر خواستی مرا بکشی یادت باشد که من نا‌آگاه‌ترینم.
نسبت به عشقی که در دلم نهاده شده و دستانی که از بی‌حسی چشم‌ها می‌نویسد سرشارم.
نقاشی‌ام کن.»
بعد آن نوشته تیری از جنس بغض به جمجمه‌ام زد. من ماندم و اتاقی پر از نقاشی‌های نصفه و نیمه از او که میان هرکدام هزار بوسه بر پیشانی‌اش جاخوش کرده بود.

گاهی به اطرافت نگاه نکن.
کوری هم به نوع خودش زیباست.

همینگوی وقتی نوشت ”در مستی بنویس، در هوشیاری ویرایش کن” راز بزرگی را برملا کرد. چیزی شبیه کلید دروازه‌ حقیقت. گشودن آنچه بسته می‌نمود. انگار کلمات صریحی هست که در مستی راه زبان و قلم پیدا می‌کند، قدم‌های بزرگی هست که تنها در مستی می‌توان برداشت. پس اتفاقات سرنوشت‌ساز با یک مستی بزرگ شروع می‌شود، یک چشم بستن طولانی به روی واقعیت. همه آنچه در خاطر می‌ماند، آنچه ارزش به خاطر سپردن دارد، با یک سرخوشی پر حجم از راه می‌رسد، با یک آرزوی شگفت‌انگیز، با یک خیال مستانه. از آنجا به بعد، پس از تکوین نخستین، پس از به راه افتادن کودک آرزو نوبت هوشیاری می‌رسد، نوبت بامدادی که کارش مراقبت از آرزوی تحقق یافته‌ شب پیشین است، آرزویی که یک روز محال به نظر می‌رسید، آرزویی که دوامش نیازمند هوشیاری است.

نسخه ی من برای هر مهمونی!

تو حق داری منو نخونی
من خیلی بدخط نوشته شدم

عینک بخشی از هویتم بود
قبل از اینکه مرا ببوسد هویتم را کنار می‌گذاشتم
گم می‌شدم
بوسه‌ها که تمام می‌شد
کورمال کورمال دنبال عینکم می‌گشتم
دنبال خودم می‌گشتم

معمولا انسان بابت چیزهایی که از دست داده غم داره
منتها من نمی‌دونم چه‌طور غم بزرگترین دارایی که دارم یعنی «وجود» رو به دوش بکشم