اما اینکه گاهی از درد چشممان کور می‌شود درد بزرگتری است.

=
اگر بی‌ارزشه
دلیل نمی‌شه چیزای بی‌ارزش آزار ندن

ما "دائم النوستالژیک" هستیم
نوعی اعتیاد به غمِ گذشته داریم.
این اعتیاد پدیده‌ای ملی است..!


#چهار_مقاله
#محسن_نامجو

دیگر توان غمگین شدن ندارم
میان این غریبه‌های نزدیک
جایی امنی برای غم‌هایم نیست

دلبندان به اصطلاح نویسنده ی من
چرت و پرت و مزخرف می‌نویسن
ممبرارو رو هم میدونید که چطور زیاد کردن
اونوقت با اعتمادی به نفسی عجیب میان میگن کپی فقط با هشتگ اسمم
یا تفسیر می‌نویسن از متن‌های خودشون
و افرادی دوبرابر بی‌سر و پا تر از اون‌ها قربون صدقشون می‌رن

همینه دیگه
اونوقت بیایم غر بزنیم راجع به افول ادبیات فارسی

اگر کسایی که این رفتار رو با نوشته‌هاشون می‌کنن بهشون بر می‌خوره
اتفاقا می‌نویسم که بربخوره

و اینکه
من راجع به نوشته‌های خودم چیزی نمی‌دونم
تک تک شماها حق نقد کردن سرتاپای متنای منو دارید

حالم از این وضعیت و آدمای مزخرف خودشیفته به هم می‌خوره

نوشتن اکسیژن دوممه

ترجیح می‌دم موهام رو توی آسیاب سفید بکنم تا تجربه‌های مضحک.

روز نویسنده رو به تمام نویسنده‌های این‌جا تبریک می‌گم.

ننویسنده کیست؟
و چرا اسمم ننویسنده است.

ما ریشه‌های خود را به هم گره می‌زنیم
و در این راه
باید تماممان را بدهیم
و تمام دیگری را بپذیریم
حتی اگر معنای درستی از تمام را ندانیم

برهنگی چشمانت دربرابر برهنگی چشمان من عشق‌بازی می‌کرد
محو می‌شدم
محو می‌شدی

استایل و لباس هالووین؟
هه.
متشکرم
چهره‌ام بعد چند ساعت درس خوندن کافی و ترسناکه!