Forwarded from معکوس (ننویسنده)
#ننوشته
من خواستم تمامم را از این دنیا بگیرم و با دُمی بر روی کول خود از اینجا رجوع کنم به جایی که باید باشم. اما میدانید چه شد؟
فهمیدم تمام من دست من نیست. حتی تکه های خاصی را از من دزدیده اند و بی خبرم از مکان نامعلومش. تکه های خاصی را نیز مانند اعتیاد به سیگاری کوچک دود کرده ام و بخشی را هم خدای رحیم! به من نداده. خودم را ناچار به استبدادی گوسفندوار دیدم و پیروی از دستورات نداده ی خودم به خودم!
من مانده بودم و انسان های منطقی که میگفتند حالا وقت ناامید شدن است و چارهای جز تبعیت نداشتم. خودم را به در و دیوار ناامیدی زدم. پوست خودم را با دستان خودم کندم و گوشتش را برای مردم به سیخ کشیدم و استخوان هایم را جلوی سگانشان ریختم. چیزی از من نماند جز قلبی کوچک که تنها قسمتم بود که هنوز مال من بود و می توانستم آن را برگردانم. طی داستان هایی طولانی چشم هایم را پس گرفتم قبل از اینکه یکی از همان ادم ها با آن ها برای دختربچه ی غرغرو اش عروسک درست کند؛ آن دو گوی خسته را کنجی تنها قرار دادم تا شاهد فعل و انفعالات دلم باشم. هروقت که نگاهم حوصله اش از دنیا سر می رفت و دلش رویا می خواست خودش را می بست و بعد از هر رویا قلبم را درمانده تر میدیدم اما هنوز به برگرداندن و نجاتش امید داشتم. دلم میخواست لانه ی کوچکی با شاخه های چوبی و طفل روی یک درخت سنوبر بسازم و قلبم را بالای درخت برای پرنده ای بگذارم تا شکم خودش و جوجههایش سیر شود اما دیدم دست ندارم. هر کار که میخواستم بکنم میدیدم نه جسمی برایم مانده نه احساسی نه ذهنی برای برنامه ریزی. هیچ چیز نداشتم جز چشم هایی خمیده و دائم الخمر و قلبی که روز به روز منفعل تر می شد اما هنوز امید داشت. ۴ سال گذشت و قلب من هر روز عطش بازگشتش به ناامیدی گره می خورد. مثل تابلو فرشی بود که تار و پودش در خود بافته می شد و شکل می گرفت تا برود و روی دیوار همان قلب عذابی ناتمام شود. او میدانست اگر نتواند تا قبل از کشیده شدن پرده ی ناامیدی بر روی وجودش مشکل را حل نکند و به جایی دیگر نرود این رنج برای همیشه داغ وجودش خواهد بود. همه چیز به همین شکل گذشت تا اینکه شبی قلب تصمیم گرفت خودش را ویران و بی نبض کند. او تسلیم شده بود و ناامید از کمک دنیای اطرافش و تنها راهش این بود که خودش با خود کنار بیاید. پس شب تا صبح تلاش کرد. سعی کرد خودش را به سمت دره سکوت سوق دهد اما دره ای که تصور می کرد برای پرتاب آماده شده فقط دری بن بست بود. تا اینکه یکی از همان آدم ها آمد و کمکش کرد. آن آدم گفت: داری چیکار میکنی؟
-میخوام بی نبض بشم.
-کی این اجازه رو به تو داده؟
-من خودم این رو میخوام.
-فکر کنم یادت رفته ولی قلب تو اولین چیزی بود که از دست دادیش.
من خواستم تمامم را از این دنیا بگیرم و با دُمی بر روی کول خود از اینجا رجوع کنم به جایی که باید باشم. اما میدانید چه شد؟
فهمیدم تمام من دست من نیست. حتی تکه های خاصی را از من دزدیده اند و بی خبرم از مکان نامعلومش. تکه های خاصی را نیز مانند اعتیاد به سیگاری کوچک دود کرده ام و بخشی را هم خدای رحیم! به من نداده. خودم را ناچار به استبدادی گوسفندوار دیدم و پیروی از دستورات نداده ی خودم به خودم!
من مانده بودم و انسان های منطقی که میگفتند حالا وقت ناامید شدن است و چارهای جز تبعیت نداشتم. خودم را به در و دیوار ناامیدی زدم. پوست خودم را با دستان خودم کندم و گوشتش را برای مردم به سیخ کشیدم و استخوان هایم را جلوی سگانشان ریختم. چیزی از من نماند جز قلبی کوچک که تنها قسمتم بود که هنوز مال من بود و می توانستم آن را برگردانم. طی داستان هایی طولانی چشم هایم را پس گرفتم قبل از اینکه یکی از همان ادم ها با آن ها برای دختربچه ی غرغرو اش عروسک درست کند؛ آن دو گوی خسته را کنجی تنها قرار دادم تا شاهد فعل و انفعالات دلم باشم. هروقت که نگاهم حوصله اش از دنیا سر می رفت و دلش رویا می خواست خودش را می بست و بعد از هر رویا قلبم را درمانده تر میدیدم اما هنوز به برگرداندن و نجاتش امید داشتم. دلم میخواست لانه ی کوچکی با شاخه های چوبی و طفل روی یک درخت سنوبر بسازم و قلبم را بالای درخت برای پرنده ای بگذارم تا شکم خودش و جوجههایش سیر شود اما دیدم دست ندارم. هر کار که میخواستم بکنم میدیدم نه جسمی برایم مانده نه احساسی نه ذهنی برای برنامه ریزی. هیچ چیز نداشتم جز چشم هایی خمیده و دائم الخمر و قلبی که روز به روز منفعل تر می شد اما هنوز امید داشت. ۴ سال گذشت و قلب من هر روز عطش بازگشتش به ناامیدی گره می خورد. مثل تابلو فرشی بود که تار و پودش در خود بافته می شد و شکل می گرفت تا برود و روی دیوار همان قلب عذابی ناتمام شود. او میدانست اگر نتواند تا قبل از کشیده شدن پرده ی ناامیدی بر روی وجودش مشکل را حل نکند و به جایی دیگر نرود این رنج برای همیشه داغ وجودش خواهد بود. همه چیز به همین شکل گذشت تا اینکه شبی قلب تصمیم گرفت خودش را ویران و بی نبض کند. او تسلیم شده بود و ناامید از کمک دنیای اطرافش و تنها راهش این بود که خودش با خود کنار بیاید. پس شب تا صبح تلاش کرد. سعی کرد خودش را به سمت دره سکوت سوق دهد اما دره ای که تصور می کرد برای پرتاب آماده شده فقط دری بن بست بود. تا اینکه یکی از همان آدم ها آمد و کمکش کرد. آن آدم گفت: داری چیکار میکنی؟
-میخوام بی نبض بشم.
-کی این اجازه رو به تو داده؟
-من خودم این رو میخوام.
-فکر کنم یادت رفته ولی قلب تو اولین چیزی بود که از دست دادیش.
+
خلاصه روزگار چنین است و چنان است و ما هم در چونهای بسیار میپلکیم(نقطه سر خط)
خلاصه روزگار چنین است و چنان است و ما هم در چونهای بسیار میپلکیم(نقطه سر خط)
میان بوسهها مردن
شاید بهترین راه باشد
تا خلاص شویم از تنفس
حتی اگر بعد از بوسیدنت زنده باشم
آن لحظهای که لبانم محصور شده
مردهای خوشحالم.
شاید بهترین راه باشد
تا خلاص شویم از تنفس
حتی اگر بعد از بوسیدنت زنده باشم
آن لحظهای که لبانم محصور شده
مردهای خوشحالم.
نویسنده بالای تریبون داد میزد هرکس که مینویسد نمیمیرد. نوشتههای او در ذهن انسانها او را زنده نگه میدارد.
یک نفر بلند شد و چاقو را فرو کرد در گردن نویسنده.
خون گردنش آخرین متنش را نوشت.
آن مرد دستش را روی مچ نویسنده گذاشت و گفت: نبض نداره. چرت میگفت. مرد!
یک نفر بلند شد و چاقو را فرو کرد در گردن نویسنده.
خون گردنش آخرین متنش را نوشت.
آن مرد دستش را روی مچ نویسنده گذاشت و گفت: نبض نداره. چرت میگفت. مرد!
Forwarded from گمنام
صدای گریه کودک همسایه را که از پنجره میشنوم دلم می سوزد ،چه مظلومانه اشک میریختیم و چه غریبانه در سکوت فرو رفتیم
من حسرت گریه های این کودک را می خورم
من حسرت گریه های این کودک را می خورم