-


از پایان لذتی نمی‌برم. ولی نگرانی تموم کردنش گریبان‌گیره.

/

من پای دوست داشتنم سخت می‌لنگد
لنگ لنگان سمتت می‌آیم
مجروح‌های جنگی را مگر مقدس و محترم نمی‌شماردند؟

(


باخودغریبگی از ویژگی‌های انسان است.
این‌گونه که دستت مددرسان هرکسی است الا خودت!

؛


حس می‌کنم همه چیز مثل لحظه ی بیداری حیوان از خواب زمستانی است. این‌گونه که مرگینگی خاصی دروجودش موج می‌زند.
آرامشش را از دست داده و باامید به آفتاب برمی‌خیزد. برای گرفتن لقمه‌ای کم، تا شکمش که جبر وجود اوست را سیر کند!




مرگینگی: داستان‌هایی که در ستایش مرگ می‌نویسند.

~



تو بوسیدنی‌ترین بغض من هستی.

<


اما انسان در عشق خلاصه نمی‌شه. مزخرفه این حرف که همه چیز عاشقی است. شاید شما با عشق حالتون دگرگون بشه یا دنیاتون عوض بشه
اما چه‌طور ظلمات درونتون رو از بین می‌برید؟
ماهیت جهان تغییر می‌کنه؟
رنجی که دارید با عشق صرفا ماست‌مالی می‌شه.
و هیچ‌وقت نمی‌تونید شونه‌های خودتون رو از جا بکنید و روی شونه ی یکی دیگه بذارید!

و شب تنها تاریکی نیست. شب پیچیدگی زیبایی است برای درک انسان های ساده، که آدم های پیچیده در روز های ساده خود آن را نمی فهمند.
نوشته شده: سال 1399
#کوتاه_نویس

این قسمتی از اولین متن جدی من در آشوب تفکراتم بود.
کاملش رو گم کردم اما این متن شاید بشه گفت سرآغاز تمام نویسندگی‌های منه.

اصلاحیه: مجموعه فیلم جان ویک*

اگر همین امشب حضورت رو توی این دنیا تموم کنی
مطمئن باش به جنازت حسودیم می‌شه!

نه قشنگه
نه چیز جالبی داره
نه متوازنه
اما به دلم نشست

فراموشی که مفتکی نیست.


-گُرد