میروم کنج دلت خانه بسازم
خانه ای گرم به گرمای وجود
میروم تا که در زلف تو را شانه بگیرم
از سر ناله ی خود
و چنان است همین شاخک ها
و چنین است همین آینه ها
که مرا هم نفس بوی دلت راز کند
کاش تنها تو را
کاش تنها تو را
کاش تنها تو را
چو حبابی
در آغوش بگیرم

خون را در شیشه ی دل نهان باید کرد.
و لب دنیا را برای بوسه هایش خون!
کوچه های شهر را باید ترس پاشید
و با موسیقی باید سر مردمان را دار زد
عشق را باید پشت خاکریزی قایم، و انسانیت را ترک باید کرد.
شمشیر عذاب را تیز
و در گلوی خود
باید
کرد

کاش به همون اندازه که در نگاه آدم ها بیخیالم؛ از درونم بیخیال بودم .

از پربغض ترین اشک‌های من ماهی پدید آمد به شکل قلم! و با آن شروع به نوشتن کردم. آنقد نوشتم که ناگهان فهمیدم در دلم آسمانی دارم. آسمانی تیره، مملو از تنهایی و غم. اما غم هایی که از هزاران عشق و دوست برایم عزیزتر بودند و شروع کردم به نوشتن خودم. تا زمانی که برای روحم از کلمات پر زرق و برق اما بی معنی حصاری ساختم دور از نگاه و فکر آدم‌ها. و در میان کلمات سنگین و پیچیده به سادگی ‌ «معکوس» شدم.

@reversett

علت این کار این بود که این قراره یه داستان کوتاه باشه
و متاسفانه همین الان که وسط داستانم شده ۶۸۰۰ کلمه
پس
باید یه کاری کنم که داستان هم پیش بره

#ننوشته
بگذار چشم‌های مغمومت رو لب‌های ترک برداشته از درد من ببوسد…

تفاوت میان دموکراسی و دیکتاتوری این است که در دموکراسی شما اول رای می‌دهید بعد فرمانبری می‌کنید
ولی در دیکتاتوری وقتتان برای رای دادن هدر نمی‌رود


-(فکر کنم) بوکوفسکی

آدمای گی وقتی شکست عشقی میخورن اون مثل داداشم بود هیچکس پلی می‌کنن؟

اینو فور کنید از عکاسیاتون بزارید، فور کنم دور هم لذت ببریم 🫶

عکسای دیگه اون روز رو هم میفرستم براتون

این متنی بود که اون روز نوشتم
بخونید ری‌اکشن بذارید برام🍋