این تفکر رو بریز دور که هرکی و هرچی که یه مقدار نامفهومه خیلی باارزشه!

کلیپی دیدم از کتک خوردن شدید یک افغانی توسط ایرانی‌ها توی سنندج
خب
حالم بد شد


من به شخصه مشکلی با نژاد افغان و افغانی ندارم. دلیلی نداره بدم بیاد ازشون)
اینکه اون‌ها جمعیت زیادی رو به ایران آوردن و روز به روز داره بهش اضافه میشه یه مشکل اساسی بزرگ بود. حق تملکت دادن به کسی که هویت نداشت کار اشتباه بود. اجازه فرزندآوری بی‌حد و اندازه اشتباه بود.( اگرچه تمام این‌ها به نفع حکومتیه که نیروی کارش به کم راضی نیست و حضور افغانی‌ها توی کارخونه‌های بزرگ یه سود کلان برای افراد کارخونه داره-به این موضوع نمی‌پردازم)
شناسنامه دادن هم فاجعه‌ای دیگه بود. نه به این دلیل که اونا حق شناسنامه گرفتن ندارن؛ نه! به این دلیل که بدون هیچ مدیریتی داره این اتفاق‌ها میوفته.
منتها اون‌ها هم انسانن(البته نه همشون😀) و فکر نمی‌کنم بخاطر بی‌تدبیری یه سری آدم خودخواه کسی باید به جون یکی دیگه بیوفته.

گور پدر آرزوهایمان
من روی کورسوی امید تخته می‌کوبم
وسط تاریکی تنفس کردن راحت‌تر است

اولین رمان سورئال دنیا. برتون بزرگ نقطه ی آغاز این هنر بود. و کاوه میرعباسی به بهترین شکل ترجمش کرد
هرچی ازش بگم کم گفتم
و هرچی بخوام بگم هم توان بیان نیست

آرامش خالصه

نفرتی که نسبت به یک آهنگ ترند شده دارم یه چیزه
وقتی که یه آهنگی رو دوست دارم بعد یهو خیلی ترند میشه
اون حس خیلی بدتره

تعداد چیزایی که از نظرم احمقانن خیلی زیاده
تعداد چیزهای احمقانه‌ای که نمی‌تونم جلوی بقیه بگم احمقانه است هم زیاده
مثل خودم!
من یکی از اون چیزهای احمقانه‌ام که نمی‌تونم مستقیما بیانش کنم

امیدوارم بتونم قبول بشم

Please stand up!

فکر کن یه عالمه بنویسی و چنل‌های دیگه که خودشون می‌نویسن نوشته‌هاتو تحسین کنن بعد یکی بخواد یه نوشته ازت فوروارد کنه این رو فوروارد کنه😂😂😭

سلام مجدد
من یک به اصطلاح خسته ی متفکر هستم
که نمی‌داند تفکراتش به چه دردش می‌خورند
اصلا عمیق‌تر که می‌بینم نمی‌فهمم که این تفکرات واقعا تفکر هستند یا چرت و پرت‌هایی دم دستی برای پر کردن ذهنم.
حتی گاهی آشفته‌ می‌شوم که عمیق نگاه کرده‌ام به این موضوع یا این سطحی‌ترین است و من عمیق می‌پندارم.
و بعد از آن منزجر می‌شوم از خودم که نمی‌دانم واقعا آشفته‌ام یا کمی بدحالی ساده است.
باورم کنید
من حتی نمی‌دانم این متن را برای چه چیزی می‌نویسم

از «از دست رفته بودن» خسته ام

حالا که بحث بهترین رمان بود می‌خوام بهتون بهترین قلمی که تا به حال خوندم رو معرفی کنم.
بیژن نجدی تقریبا جز این کتاب که مجموعه داستان کوتاهه چیز منسجم دیگه ای نداره ولی
عمرا اگر بتونید قلمی به زیبایی قلم نجدی پیدا کنید(کاری با داستا‌ن نویسی ندارم. پردازش و توصیفاتش واقعا بی‌نظیره)
از دستش ندید
اصلا از دستش ندید


ببخشید بابت بی‌کیفیت عکس
حس یافتن عکس بهتر نبود