طنز، آخرین راه دفاعِ عاقلی‌ست که کار دیگری از دستش برنمی‌آید، در برابرِ احمق‌هایی که هر کاری از دستشان برمی‌آید.

|مل بروکس|


#قصار
@shahinkalantari
madresenevisandegi.com

نمیدانم چه مدتی میتوانم به نوشتن این کلمات تکراری ادامه دهم
گویی که این گونه نوشتن بار مغزم را سبک میکند
وقتی مینویسم بیش از اینکه احساس نویسنده بودن کنم
احساس تراشی را دارم که کلمات را تراش میدهد
تا کی به تراشیدن ادامه خواهم داد؟
تا زمانی که به جنون برسم؟
و دیگر چیزی برای تراشیدن نداشته باشم؟
وقتی قلم به دست میگیرم
گویی که به جنون رسیده ام
تا قبل از قلم به دست گرفتن همه چیز آرام و ساکت بنظر می‌رسد
اما به محض اینکه قلم به دست می‌گیرم
قالیچه‌ای کهنه در ذهنم تکانده می‌شود
و پر میشوم از گرد و خاک کلمات
دیگر نمی‌دانم چگونه جمع‌شان کنم
آنقدر به نوشتن کلمات تکراری ادامه میدهم
تا گرد و خاک بخوابد

همه چیز را می دانم
از بس سعی کرده ام بخوانم جویبار اشک هایم را
#ننوشته

زیبایی یا متشنج است یا وجود ندارد.
(جمله آخر نادیا)


نادیا تموم شد
می بینید که چقدر برای بیگانه نوشتم و درموردش حرف زدم اما بذارید راجب نادیا اینطور بگم
کتابی خوندم که حالا حالا ها جرئت نمی کنم سمت کتاب دیگه ای برم

شب است یک تنه زیبا شو
و چند ماه شکیبا شو
سپس مرا متولد کن
بتاب روی شبم دریا
و جوجه اردک زشتم را
به زیر بال و پرت قو کن
کسی نمی شنود ماه را
اگر که روی سخن داری
و درد حرف زدن داری
اگر دهان خودت هستی
اگر زبان خودت هستی
به گوش های خودت خو کن
دو تا بریده از شانه
دو تا خجول دو دیوانه
منم دو دست که میخواهم
بغل بگیرمت ای جنگل
تفقدی نظری چیزی
به این دو ساقه ی کم رو کن
مسم که پخش و پلا هستم
دچار درد و بلا هستم
تو عادلی که طلا هستی
به کیمیای مساواتت
تو را بدل به خودت اما
مرا بدل به ترازو کن
تو را ببوس که لبهایت هنوز طعم عسل دارد
تو راه بخواه که آغوشت هنوز میل بغل دارد
تو را بکار و شکوفا شو
تو را بچین و تو را بو کن


حسین صفا

چرا دنیای ما این شکلی است؟
دغدغه ها سوخته
تناقضات تلخ
خنده ها صرفا برای عکس؟
چرا آهنگ های غمگین
متن های شاعرانه ی ته گودال
چطور شد اینطور شد؟
چطور انقدر نفهمیدیم که فساد ما
از پول فراتر رفته
چرا
انقدر
بزدلیم که بنویسیم
که خوب باشیم
چرا
برگه هایمان خط خطی نمی شوند
چرا روح ما
دیگر مقدس نیست؟
#ننوشته

ذهنیت ما همیشه پیچیدگی رو پیچیده تر دیده
ولی تاحالا شده بگیم این دقیقا به همین سادگی بلکه ساده تر از اینه؟
ساده تر از درک شدنه؟

اینجوری شدم که
تخت خواب منو نمیخوابونه
دنیای اطرافم بیدار نگهم نمیداره

تک قطره اشک شبانه ی من
تموم حرفامه

امروز، زادروز مجموعه ای هست که از اهمیت بالایی توی رپفارسی برخورداره. مجموعه ای که به رپفارسی اعتبار بخشید و محکم تر از همیشه با مشت محکمش قدرت این جامعه رو به رخ کشید.
اشتباه خوبی که منجر شد تا توی همه این سال ها بهرام رو گوش بدیم. اشتباه خوبی که توسط مخاطب لمس شد، با سرمای حرفاش سوز رو وارد بدنمون کرد، توی مرداب عجایب و مفهوم هاش شنونده رو غرق کرد، اشتباه خوبش رو تکرار کرد، شاید از نگاهِ عرف ممکن نبود، اما نقش زخم هاش رو با ساز گوش نوازش توی بُرشی از ریشهٔ نیاز هامون حک کرد. همچنین به ما یاد داد که نزاع بین جنگ و صلح درون ذهن هر فرد، میتونه عامل پیشروی اون فرد باشه. پس تغییر کن، اشتباه خوب رو گوش کن و برو توی سکوت و انگیزه تغییر و از نو ساختن رو توی خودت پیدا کن.
میگن شراب هرچه قدر بیشتر از عمرش بگذره بیشتر جا میفته، به نظر من هم اشتباه خوب شراب رپفارسیه. شرابی که هرچی بیشتر میگذره دریچه جدیدی ازش برای مخاطب باز میشه. به امید افتادن اشتباه خوب برای هرکسی.
SoundCloud | Spotify
#TaHa | ‌hiphopTwitter
T.ME/PRG021

به دنیای من بیا
من اون سیبیم که تو هنوز گاز نزدی آدم...

آمد
روی صندلی نشست
دقیقا روبرویش
گفت می‌خوام اعتراف بکنم
من توان تحمل تنهایی رو ندا...
سکوت کرد
جمله اش نصفه ماند
گفت
زیاد حرف زدم
از جاش بلند شد
آینه روبروش رو شکست
و به تاریکی برگشت
#ننوشته

ممنونم از تویی که منو نمیشناسی. ولی اینو گفتی....
واقعا ممنونم

کسانی که شعر دوست ندارند
زخمی نخورده اند
زده اند...

مکان بی معنیه
برای منی که از دنیا
فقط اتاقمو میخوام

ذهن های بزرگ نیاز به سن های زیاد ندارن

وقتی ازت میپرسم حالت چطوره توقع ندارم دقیقا همون جواب خوبیه کلیشه ایه مسخره ای که به همرو میدی به منم بدی. اگه حالت بده بگو بدممم
و اگر نبودم که بپرسم
خودت بیا بگو