شهامتی برای بودن ندارم

خودفرافکنی درونی لازم نیست

اهمال اهمال اهمال

درد که همه جا هست
از خودت بگو
ماورای دردی

#شب‌مرگی

درعاشقانه‌ترین حالت ما برای هم مسخره‌بازی‌های دوست داشتنی هستیم
گفتم
در عاشقانه‌ترین حالت

#شب‌مرگی

این روزها کمتر از درد می‌نویسم
چون فراگیر شده
و اطلاع رسانی این مرض مسری بی‌فایده است
درمان می‌خواهد
و به علت طبیب نبودنم
کاغذ برایش حیف نمی‌کنم
#شب‌مرگی

سورئال رو باید زندگی کرد

هنوز اونقدر بی‌شعورم که چون درک نمی‌کنم یه چیزیو پس بهش اهمیت نمیدم

انسانه دیگه
#شب‌مرگی

کتاب بعدی که تموم کردم:
شب یک شب دو
از بهمن فرسی

توضیح ندادنم به این علت هست که این کتاب کمی شخصی شد
و خلوص زیادی برای من داره

اما ادبیات فارسی قبل انقلاب واقعا زیبا بوده(خیلی زیباتر از الان)
#شب‌مرگی

#ننوشته

تشنج می‌کند روح. کف اضطراب می‌ریزد از گوشه ی دهان. و من
مشخصا نامشخصم. می‌ریزم و دود می‌کنم. دود می‌شوم.
دوده‌های سیاه چشمانت
پر از شوق می‌کند حال نبودن را
و دست و پا بسته می‌کندش
خوف دارد این تباهی های ما. خوف دارد تمام ما. چه ترسوهای جذابی در من می‌میرند. و زنده می‌کنم هرکس که مرا از ترس وادار به خودکشی کرده. من جان می‌دهم. در بی‌جانی یک درامای نامشخص. من نویسنده نیستم. دراصل قلمم ساخته شده برای پاره کردن گلو. دریدن جهان فکرهای دیگران که مرا پوساندند.
لعنت به خروش

انسان عاشق به اندازه ی کافی گند می‌زند
#شب‌مرگی

#ننوشته

انگار سهم مچاله شدن هم دیگر ندارم. اجازه ی فرو رفتن در خودم را از من گرفته‌اند. از دست رفته بودن را تعبیر می‌کنم. و می‌خندم
چاره‌ها در عمق چاه دست و پا می‌زنند و کر و کور لال شده‌ام و نمی‌بینمشان.
حتی کسی مچاله‌ام نمی‌کند. کاش کاغذت بودم. کاغذ هرکسی. سند خانه ی اشرافی نه، تنها چرک‌نویس یک دیوانه.
و این کاریزماهای قلابی پرستیده نمی‌شد.
و این چنین در بند من و امثال من نبودم. رگ به رگم را پر می‌کنم از حال خوب و هرلحظه انگار خون ریزی عمیقی دارم.
کاش یکی زیر کتف نوشته‌هام را می‌گرفت