دلو :

پارسال یه اتحادی به وجود اومد و همه به ایرانی بودنشون افتخار میکردن
‏امروز سر قضیه رونالدو همه هموطناشونو گاو و گوسفند خطاب میکنن
‏اونموقع “بمان و پس بگیر” ترند بود، الان “با این مردم چیزی درست نمیشه”ترنده
‏جوگیری واقعا چیز بدیه.

این دیونه

یه کم بشوره ببره

خونه؟
چه ناآشنا

میخوام یه تشکل ایجاد کنم با عنوان فلک زدگان کنکوری ۱۴۰۳
فحش بکشیم به کل این مملکت

قسمتی از رمان
***
آزادی، بی‌تضمین‌ترین واژه ممکن است. جایی که همه انسان‌ها به نوعی در آن متوقف می‌شوند. میان خیالات و افسردگی‌های روزمره، شاد بودن آخرین چیزی است که می‌توان در پناه‌گاه آزادی یافت. در کنار صورت‌های زخم خورده و خندان موجودات بی‌احساسی به اسم انسان که هر روز به درخت خوش‌بختی پناه می‌برند برای این‌که حتی ذره‌ای هم که شده آزادی را بچشند. افرادی که از آن فرار می‌کنند و با داستان‌های خیالی خود، این وضعیت و آدم‌ها را ضعیف‌تر نشان می‌دهند؛ یا کسانی که دور از دیگران و در تاریکی و خلوت خود، لا به لای سواد و کشتارها دنبال آزادی می‌گردند؛ اما آزادی جایی دورتر از دیگران و نزدیک‌تر از ذهن آنهاست. جایی که تو از همه چیز بگذری و کوه جنازه ها هم تو را به عقب نکشند. جایی که درون گودال جنون خودت شیرجه بزنی و روحت را از میانش بیرون بکشی. آزادی، به تنهایی به دست نمی‌آید. تو باید بیا‌حساس و بی‌منطق، پشت این جنگ کلمات پناه‌گاهی برای خود پیدا کنی. آزادی کوتاه است. هم اندازه باور ما. هم اندازه زمانی که نیاز داریم تا بمیریم. هم اندازه معنی کلمات وقتی که از کنار معانیشان می‌گذریم. آزادی یعنی کلماتِ بی‌معنی!
***

ملاقات رونالدو و فاطمه حمامی 😍🪓

- woo
🩸@hiphopfunquiz🩸

من به دلایلی درک خاصی از این شرایط دارم
و
میخوام بهتون بگم که این حس برای اون دختر بیش از اندازه قشنگه
شاید تنها چیزی بود که چندوقت اخیر خوشحالم کرد

از خون جوانان وطن لاله دمید؟

خیر
از جوانان وطن فقط خون دمید

لاله نداریم آقاجان
لاله یه دسته گل ده تاییش شده ۷۰۰ هزار تومن

اگر از یک دنیای بی‌رنگ رنج می‌برید شما به یکی نیاز دارید که زندگیتون رو رنگ کنه
حتی خاکستری
حتی سیاه

ناگهان سیاست در ذهن آدم‌ها خشک می‌شود و زندگی انسان پر می‌شود از فیلم و موسیقی و تفریح و کار و ورزش و فوتبال و بدبختی و چیزهای دیگه.
جالب اینجاست که تموم اونها متاثر از سیاست هستن

لرزش تنم ناشناخته‌تر شده. و از شناخته نشدن بیزارم. دائم چنگ می‌زند این روح به روح دیگر. من این همه نفرت را از کجا پیدا کردم؟ کدام مادر درونم این چنین زاییده؟ این ظرافت‌هایم را کدام تیغ بریده؟ من از یک بیچارگی درونی حرف‌ می‌زنم. از اینکه هیچ اختیاری ندارم بر روی گلویم که دارد به دست دیگران بریده می‌شود. و نمی‌فهمم انسان‌های دیگر چه‌ظور چنین بی‌رحمانه مرا نمی‌بوسند. احتیاجاتم کبریت شده و می‌سوزانم و می‌سوزانم. من پشت به پشت زخم‌هایم می‌ایستم اما قرار نبوده زخم هم چنین برنده باشد. کدام تیغ درونش گیر کرده؟ مگر ساعت یک ظهر هم وقت خوبی برای مردن است؟ کاش حنجره‌ها را له می‌کردم و می‌شستم. من که امروز خالی‌ام از خود چقدر پرشده‌ام از نفرت. این نفرت‌های خوش سلیقه ی بی‌ثبات! و چکه چکه روی زمین می‌ریزم. که این زمین مرا نسبت به مرگ مرده‌تر کرده. و مرده ی درونم را با لبخند یک زنده ب بی‌جان تکان می‌دهم.

بیاید بگید من خودم وایب چه کتابی رو می‌دم؟

این نامردیه که متنام انقدر بی ری‌اکشنن…

من بین مسی و رونالدو کلا کریس فن بودم
ولی این حرکت دیگه اوجش بود