شاهکار گوش بدید

میدونم زیاد دارم موزیک میفرستم جدیدا
محتوام ته کشیده

قسمتی از رمانم»


راستش را بخواهید همیشه در ذهنم دنیای کلمات اینگونه بوده است. مثل یک باتلاق. وقتی ما درگیر کلمات عجیب و عمیقتری مثل انسانیت، عشق، مهربانی و... میشویم، باعث میشود خودمان را در این باتلاق بیاندازیم. آنجا کلمات سادهتری هستند که مثل یک طناب، میتوانند در اختیار ما قرار بگیرند برای خلاص شدن و توجیه آن باتلاق. اما تنها فایدهای که آن طناب دارد این است که میتوانی قبل از ذره ذره غرق شدن، خودت را خلاص کنی. وقتی همه ما در محدودیتهای کلمات و معانی آنها گیر میکنیم، هر چه هم دست و پا بزنیم فایدهای ندارد. فقط باید جسممان را همانجا بگذاریم و روحمان را بیرون از باتلاق بکشیم. بیرون از کلماتی که معنایشان برایمان چیزی است که جامعه برای ما در نظر گرفته درحالی که میتوانیم جور دیگر به این همه حروف کنار هم چیده شده نگاه کنیم و خودمان را دائم محدود در گلولههایی نکنیم که زندگی همه ما درحال محدود شدن در آنهاست

تلگرام در برابر اینستا مثل یه بغل گرمه.

شما تو بیداری کابوس می‌بینید؟

-بله، وقتی بچه فامیل خونمونه

کم کم می‌فهمم وصال‌ها آنقدر که میگویند افسانه‌ای نیست
اما جدایی‌ها و به عشق نرسیدن همانقدر که میگویند افسانه‌ای است!
همانقدر نابودگر

اینکه میرم اینستا و میبینم یکی متنمو پست یا استوری گذاشته باعث میشه بال دربیارم

مامانبزرگ بابابزرگاتون رو چیزی جز این دو کلمه صدا میزنید؟
اگر اره چی؟

پروردگارا اولیویا البوم داد…