خسته‌ام
خیلی
خیلی زیاد
و فکر کنم بسنده میکنه همین سه چهارخط برای اثباتش

یادآوری!

گوش کن
این صدای خش خش سینمه که برگای پاییزیشو زیر پات له کردی


-مسین

اصن وطن کجاست
یه مرز کاغذی؟

از بدترین حس‌های دنیا میتونم به این اشاره کنم که بحث کنی و بعد بحثت بفهمی به میزان زمانی که گذاشتی عمرت هدر رفته



تازه اگه حرص نخورده باشی

خوشحالم که چندنفر انجامش دادن
اگر دوست دارید امشیم بنویسید
۱۰ دقیقه است کلا

#همنویسی
شماره دو


موضوع: اگر بال داشتم.


نحوه کار هم به این صورت هست که ده دقیقه(یا بیشتر) بدون اینکه مکث کنید شروع میکنید به نوشتن. کیفیت کار اصلا اهمیتی نداره و فقط مهم اینه که شما بنویسید حتی گاهی چیزهای نامفهوم و جملات بی ربط. پس فقط بنویسید بذارید ذهنتون بیاد وسط.

اگر این کارو انجام دادید یا بفرستید برگتون رو اگر دوست دارید یا یه ری اکشنی چیزی داشته باشید.

به محکوم شدن عادت کردم

خیلی دلم میخواد بزنم تو دهن اونایی که دهنشون رو با کلمات فلسفی پر میکنن

ابو لجن ابو لجن
اگه خون من میچکه از دستات
ابو لجن ابو لجن ابو لجن
د لعنتی د لعنتی
حد نگه دار

آرام و درست بسوزان
بعد دور شو

ته سیگار کوچک تو‌ام

درعمق سینه‌ات

شاهکار گوش بدید

میدونم زیاد دارم موزیک میفرستم جدیدا
محتوام ته کشیده

قسمتی از رمانم»


راستش را بخواهید همیشه در ذهنم دنیای کلمات اینگونه بوده است. مثل یک باتلاق. وقتی ما درگیر کلمات عجیب و عمیقتری مثل انسانیت، عشق، مهربانی و... میشویم، باعث میشود خودمان را در این باتلاق بیاندازیم. آنجا کلمات سادهتری هستند که مثل یک طناب، میتوانند در اختیار ما قرار بگیرند برای خلاص شدن و توجیه آن باتلاق. اما تنها فایدهای که آن طناب دارد این است که میتوانی قبل از ذره ذره غرق شدن، خودت را خلاص کنی. وقتی همه ما در محدودیتهای کلمات و معانی آنها گیر میکنیم، هر چه هم دست و پا بزنیم فایدهای ندارد. فقط باید جسممان را همانجا بگذاریم و روحمان را بیرون از باتلاق بکشیم. بیرون از کلماتی که معنایشان برایمان چیزی است که جامعه برای ما در نظر گرفته درحالی که میتوانیم جور دیگر به این همه حروف کنار هم چیده شده نگاه کنیم و خودمان را دائم محدود در گلولههایی نکنیم که زندگی همه ما درحال محدود شدن در آنهاست

تلگرام در برابر اینستا مثل یه بغل گرمه.

شما تو بیداری کابوس می‌بینید؟

-بله، وقتی بچه فامیل خونمونه